Ψυχανάλυση και Πολιτισμός. Αρμός (25 05 2018)

Στέλιος Ράμφος: Έχω την εντύπωση ότι μία κουβέντα στην Ελλάδα για την ψυχανάλυση θα πρέπει να περιλαμβάνει στα θέματά της κι αυτό ενδεχομένως στο μέλλον να γίνει, το εξής: Πως είναι δυνατόν μία κοινωνία με πνευματικά χαρακτηριστικά σε μεγάλο βαθμό Μεσαιωνικά να προχωρήσει σε ψυχαναλυτικές ας πούμε επιλογές  οι oποίες προϋποθέτουν το υπερσύγχρονο άτομο της Βιέννης του 1900; Θέλω να πω ότι είναι πολύ κρίσιμο και έχει νόημα σημαντικό το ότι η κουβέντα η σημερινή ανέδειξε σε μεγάλο βαθμό, η  σε κάποιο βαθμό, το γεγονός ότι ακόμη σκεφτόμαστε με όρους θαυματουργικής θεραπείας ας πούμε, και όχι με όρους μιας ατομικότητος η οποία είναι διαφορετικά ώριμη. Όταν αρχίσει να γίνεται κουβέντα με τέτοιους όρους τα αποτελέσματα ίσως να είναι πιο γόνιμα.

Συνέχεια

Advertisements

Διανέοσις και Διανόησις. Στέλιος Ράμφος, Μαρία Ευθυμίου, Τι πιστεύουν οι Έλληνες. Μουσείο Μπενάκη. (17 5 2018).

Στέλιος Ράμφος:  Αναποδογυρίζοντας λοιπόν τα ευρήματα, μπορούμε να πούμε ότι η καθαρή εικόνα δια πλαγίου τρόπου που εμφανίζεται εδώ, είναι η βαθύτατη διάθεση των Ελλήνων να μην αλλάξει τίποτα. Η βαθύτατη ιστορική. Επομένως όλα αυτά που γίνονται είναι με τρόπο μεταμφιεσμένο, να κρατηθούν τα πάντα. Άλλωστε στην Ελλάδα κι ο εμφύλιος έγινε για να μην αλλάξει τίποτα. Και η εξέλιξη του 15, έγινε για να μην αλλάξει τίποτα, στο βάθος είναι αυτή η πραγματικότητα η ελληνική. Πότε θα αρχίζει να αλλάζει κάτι;  Από τη στιγμή που θα αρχίσουμε να εκλογικεύουμε. Από τη στιγμή που θα αποφασίσουμε να έχουμε εσωτερική ζωή, και που με αυτό τον τρόπο να μπορούμε να βάζουμε απέναντι μας τον εαυτό μας.

Συνέχεια

Πεθαίνουμε για παραμύθια, γιατί η έλλειψη αυτοπεποίθησης μας κάνει να καταφεύγουμε σε φαντασιώσεις. (26 03 2016)

Υπήρξε και μια Αριστερά στην Ελλάδα που υποστήριξε αυτή τη νοοτροπία…

Ναι, αλλά ξέρουμε όταν η Αριστερά γίνεται εξουσία, αυτά δεν υπάρχουν. Η εμπειρία μιας παγκόσμιας αριστεράς είναι μια εμπειρία ανικανότητας, επειδή είναι κατασκευάσματα νεφελώδη και τη λύση στη θέση της ανικανότητας τη δίνει η απολυταρχία. Και γι΄ αυτό, η αριστερά είναι μια ιστορία απολυταρχικών συστημάτων που καταρρέουν.

Ο Στέλιος Ράμφος συνομιλώντας με τον Δημοσθένη Γκαβέα της Huffington Post σχολιάζει την επικαιρότητα σε σχέση με την κρίση ταυτότητος του νεοελληνικού ψυχισμού, ανατρέχοντας στα  γενεσιουργά, πολιτισμικά, αίτιά του.

Για να διαβάσετε ολόκληρη την συνέντευξη πατήστε εδώ

 

Όποιος δεν πιστεύει στον εαυτό του, δεν σκέφτεται να τον σεβαστεί, και αν δεν έχεις αυτοσεβασμό, δεν μπορείς να παλέψεις την παρακμή. Σ. Ράμφος, Action 24. (15 1 2018)

Σταμάτης Ζαχαρός:  Συζητώντας για τον κρατισμό από μόνη της η συζήτηση έφτασε στον φιλελευθερισμό.

Στέλιος Ράμφος: Μοιραία.

Σταμάτης Ζαχαρός:  Μοιραία. Ο Φιλελευθερισμός από την άλλη πλευρά τουλάχιστον στην Ελληνική κοινωνία έχει δαιμονοποιηθεί τόσο πολύ, και μοιάζει σαν ένας κακός μπαμπούλας ο οποίος στην πραγματικότητα απειλεί τους πολίτες και την ισορροπία στην οποία βρίσκονται. Και είναι παράξενο διότι χωρίς να θέλω να φανώ υποστηρικτικός η όχι, έχει την βάση του στο γεγονός ότι οι άνθρωποι είναι ελεύθεροι και να κάνουν αυτό που θέλουν και να σκέπτονται όπως θέλουν.

Στέλιος Ράμφος: Απλώς οι άνθρωποι που είναι ελεύθεροι να σκέφτονται όπως θέλουν και να κάνουν αυτό που θέλουν  δεν είναι οι άνθρωποι της παραδόσεως μας. Επανέρχομαι δηλαδή πιεστικά σ αυτό το θέμα της αναγωγής των προβλημάτων και σε προηγούμενες καταστάσεις για να καταλάβουμε καλύτερα πολιτιστικά.

Σταμάτης Ζαχαρός:  Μα πως το λέτε αυτό στη χώρα που η δημοκρατία και η ελευθερία γεννήθηκαν; …

Στέλιος Ράμφος: Θα σας πω, αυτό έγινε το 400 πΧ.

Σταμάτης Ζαχαρός:  Σωστά.

Στέλιος Ράμφος: Μετά, το 600 μΧ. που έκλεισε τις σχολές ο Ιουστινιανός και την κραταιά ας πούμε επιβολή της Θρησκευτικής αντιλήψεως και ζωής και ιδεολογικού τρόπου ας πούμε του σκέπτεσθαι, ο σωστός άνθρωπος ήταν ο άνθρωπος της κοινότητος , της ενορίας, της κοινής πίστεως, γατί αλλιώς ήτανε αιρετικός, κι όλα αυτά τα πράγματα.

Συνέχεια

Ο κρατισμός δημιουργεί ισχυρά κράτη και ταυτόχρονα διαλυμένα. Στέλιος Ράμφος στο Action 24. (08 01 2018)

Σταμάτης Ζαχαρός: Ζούμε δεν ξέρω αν είναι το τέλος του, αλλά μια από τις τελευταίες μορφές ενός κρατισμού ο οποίος μας οδήγησε στη χρεοκοπία. … ένα πελατειακό κράτος το οποίο το άρμεξαν  πολιτικοί και οι πολίτες, ενδεχομένως μαζί, και μια κάστα ανθρώπων η οποία δημιουργήθηκε γύρω από αυτό το σύστημα στην πραγματικότητα κατάφερε να επιβληθεί στους υπόλοιπους. Φαίνεται όμως αυτό δεν είναι πάρα πολύ βιώσιμο. Τι είναι αυτό το οποίο οδηγεί κάποιους ανθρώπους τώρα να πιστεύουν ότι πρέπει να έχουμε  άμεση αλλαγή ενός πολιτικού σκηνικού το οποίο το βιώνουμε εδώ και σαράντα χρόνια στη μεταπολίτευση, και πως είναι δυνατόν στην ίδια κοινωνία κάποιοι  άλλοι άνθρωποι με τις ίδιες προσλαμβάνουσες να έχουν τελείως διαφορετική αντίληψη;

Στέλιος Ράμφος: Κοιτάξτε να δείτε, μιλήσαμε για διεστραμμένη αντίληψη των πραγμάτων. Το διεστραμμένο στοιχείο και η  παρεμβολή η παθολογική του στοιχείου του νοσηρού έγκειται στο εξής: ότι ο σκοπός του κράτους τον οποίο μεταδίδει και στην  κοινωνία είναι το κοινό καλό. Οι παραδοσιακές μορφές  της κοινωνίας, είναι μορφές της κοινωνίας όπου το επι μέρους καλό είναι το επικρατούν, και για αυτό το λόγο ας πούμε η διαχείρησή γίνεται με ιεραρχικούς τρόπους με αυταρχικούς κτλ. Στο μέτρο λοιπόν που φτιάχνουμε κράτος και το φτιάχνουμε για να αρμέγουν φίλοι, οικογένειες, μπατζανάκηδες, κουμπάροι, κτλ. κάθε φορά όταν αλλάζουν τα πράματα, η διαστροφή και η νόσος είναι βαθύτατη, διότι δεν μπορεί να ανταποκριθεί στο ρόλο του. Το κράτος δεν έχει σχέση με βία και εξουσία. Το κράτος είναι συμφωνία των πολιτών, μετά τον Ρουσσώ, πριν από  μερικούς αιώνες, εν πάση περιπτώσει μετά τον 16ο αιώνα, του οποίου η δουλειά είναι να εγγυάται πολιτικά την συνοχή της κοινωνίας.   Δίνοντας της σκοπό, το κοινό καλό, και ταυτοχρόνως βοηθώντας την ίδια την  κοινωνία και τα άτομα της, να πραγματώνουν τους σκοπούς της. Γιατί η κοινωνία κατά αντιδιαστολή προς το κράτος,  είναι ο τόπος των επι μέρους συμφερόντων, του μανάβη, του μπακάλη, του εφοπλιστή,  του ναυπηγού, του δημοσιογράφου, του ξυλουργού.

Συνέχεια

Ο Στέλιος Ράμφος καλεσμένος στο Ελληνικό Ινστιτούτο Πολιτιστικής Διπλωματίας συνομιλεί με τον πρόεδρο Πέτρο Καψάσκη. (15 12 2017).

Πέτρος Καψάσκης: Περνάει αυτή η σχέση με το κράτος από τη σχέση που έχουμε με τον μπαμπά μας;

Στέλιος Ράμφος:  Μα εννοείται γιατί το κράτος είναι μια μορφή Άγιου Βασίλη, η μπαμπά, η μαμάς ας πούμε, απ τον οποίο περιμένουμε. Μα η ουσία της ελληνικής αναξιοκρατίας οφείλεται στο γεγονός ότι ο μπαμπάς προσέχει τα δικά του τα παιδιά κι όχι α παιδιά του άλλου μπαμπά.

 

Συνέχεια