Για να μην λέμε αβίαστα «μα δεν μας ενημέρωσε κανείς, που να το ξέραμε;» (20 1 2015).

 

Ο Στέλιος Ράμφος στον ΣΚΑΙ συζητά το ελληνικό παράδοξο σε σχέση με τις επερχόμενες εκλογές (20 1 2015).

 

-Πορτοσάλτες: Πάμε προς τις εκλογές ανάμεσα σε αλήθειες ψέματα και σε μία φαντασίωση για την εξουσία. Είμαστε ενημερωμένοι ως πολίτες;

-Σ.Ράμφος: Νομίζω είμαστε ενημερωμένοι με ένα ορισμένο τρόπο. Μας έχει ενημερώσει το αίσθημα μιας ελπίδας και όχι αυτά τα οποία έχουμε ακούσει. Γιατί συμβαίνει το εξής παράξενο, για πρώτη φορά στις εκλογές, οι ψηφοφόροι μεγάλο μέρος που μπορεί να διαμορφώσει και πλειοψηφία κάποια στιγμή, ψηφίζουν με δεδομένο ότι θα γίνει το αντίθετο απ ότι λένε τα κόμματα, και κυρίως το κόμμα το οποίο προηγείται στις δημοσκοπήσεις,  ο Σύριζα  συγκεκριμένα. Δηλαδή είναι δεδομένο για το εκλογικό σώμα, ότι θα κάνει τούμπα, και είναι δεδομένο σε μεγάλους αριθμούς δημοκοπικούς ότι θα υποχωρήσει η Ευρωπαϊκή Ένωση. Αυτό έχει μια πρωτοτυπία γιατί για πρώτη φορά  οι ψηφοφόροι θα εξαρτήσουν την ψήφο τους από την πεποίθησή τους ότι λένε ψέματα οι δύο πρωταγωνιστές… Το ενδιαφέρον είναι ότι βασίζουν τη  επιλογή τους  στο ότι λένε ψέματα. Εγώ προσωπικά δεν πιστεύω ότι λένε ψέματα, η τουλάχιστον ότι είναι τόσο σίγουρο, θα έβαζα ένα 50-50 ας πούμε.

Συνέχεια

Ο Στέλιος Ράμφος με τον Άρη Πορτοσάλτε στο χώρο εκδηλώσεων του Public. (video 4 6 13)

– Πορτοσάλτε: Κύριε Ράμφο περιγράφετε ένα κουβάρι το οποίο έχουμε φτιάξει τα τελευταία 150 χρόνια, ένα κουβάρι το οποίο ρυθμίζεται μάλλον με το θυμικό και λιγότερο με τη λογική και κυρίως με αυτή τη διάκριση των εξουσιών, όπου τώρα με αφορμή την κρίση και την θεώρηση των πραγμάτων λέτε, εκφράζετε την άποψη, ότι πρέπει να ξεκαθαρίσουμε το σκέλος εκείνο των ζητημάτων που αφορούν στη λειτουργία όλου αυτού του ζητήματος μας, εκ του παραλλήλου με τα οικονομικά. Μου λέγατε ότι όσο σημασία έχουν οι επενδύσεις και οι αφίξεις επενδυτών στην Ελλάδα έχει τόσο σημασία αντιστοίχως να δούμε τα θέματα της παιδείας του πολιτισμού της εκπαίδευσης της οργάνωσης γενικότερα της κοινωνίας.
– Ράμφος: Μακροπρόθεσμα μεγαλύτερη.
– Πορτοσάλτε: Ναι, λοιπόν είμαστε στο να ξεμπλέξουμε το κουβάρι.

Συνέχεια

Ο Στέλιος Ράμφος συνομιλεί με την Πόπη Τσαπανίδου σχετικά με τις πολιτικές εξελίξεις ( 9 5 2012 )

Το λάθος των πολιτικών και η στέρησή τους είναι ακριβώς ότι βλέπουν μόνο αριθμούς ενω πίσω από τους αριθμούς, ψυχές διαχειρίστηκαν την καταστροφή. Αυτές οι ψυχές είτε συναλλάσσονταν πελατειακά είτε έκαναν οτιδήποτε άλλο, αλλά με όρους ελλείψεως και απουσίας νοήματος, από την κοινωνία. Δηλαδή ποιο είναι το πρόβλημα το ελληνικό με μία φράση; Ότι όντας με νοοτροπίες και με ψυχισμούς προνεωτερικούς, δηλαδή πριν το 1600, ζούμε σε μια εποχή τεραστίων τεχνικών επιστημονικών και άλλων δυνατοτήτων. Οπότε οι χώρες όπως η δική μας όπως μπορεί να είναι και οι χώρες της ανατολής, με νοοτροπίες ανασφαλείας, μπαίνουμε σε περιοχές και σε κοινωνίες που ζητάνε μεγάλες πρωτοβουλίες. Αυτό είναι η βάση της κρίσεως. Αυτό δεν υπάρχει στον πολιτικό λόγο καθόλου.
…πρέπει να μην ξεχνάμε ότι το μυαλό του Έλληνα είναι μια θημωνιά που παίρνει συνεχώς φωτιά από τις φαντασιώσεις του, αλλά πρέπει να ξέρουμε ταυτοχρόνως ότι υπάρχουν φωτιές που σβήνουν με νερό και φωτιές που σβήνουνε με αίμα.

Ο Στέλιος Ράμφος στον ΣΚΑϊ. Κυριακή 22 Μαΐου 2011

– Ο ρόλος και ο προορισμός του κράτους είναι να φροντίζει το γενικό συμφέρον. Ο ρόλος και ο προορισμός της κοινωνίας είναι να αποτελεί πεδίο των επι μέρους συμφερόντων, οικογενειακών, ατομικών, επιχειρηματικών, ταξικών, όπως θέλουμε να τα πούμε.
– Συντεχνιακών,
– Συντεχνιακών, όλα αυτά τα πράγματα. Τι συνέβη λοιπόν; Συνέβη το εξής κατά τη δική μου αντίληψη. Με ένα τρόπο πλάγιο και υποδόριο σιγά-σιγά, κυρίως έτσι μένοντας στην περίοδο της μεταπολιτεύσεως, είχαμε την εξής στρέβλωση η οποία για μένα είναι καθοριστική και της εισόδου στην κρίση και της εξόδου από την κρίση. Με την πίεση της κοινωνίας η οποία εναγκαλίστηκε και χρησιμοποίησε ως πολιορκητικό κριό το σύστημα το πολιτικό, άλλαξε η λειτουργία σιγά-σιγά του κράτους και ετέθη στην υπηρεσία ιδιαιτέρων συμφερόντων. Έχουμε δηλαδή μια στρέβλωση δομική του νομικού καθεστώτος της πολιτείας μας. Σ αυτήν ακριβώς τη στρέβλωση, σ αυτήν ακριβώς τη μετατροπή του κρατικού ας πούμε μηχανισμού και της λειτουργίας του κράτους σε εξυπηρέτηση επί μέρους πια συμφερόντων, οφείλεται πλέον το μέγεθος, η αύξηση ας πούμε, η αχαλίνωτη εξάπλωση του στοιχείου της κρίσεως, η διαφθορά που φθάνει ας πούμε στους υπερθετικούς, τους οποίους τους ξέρουμε, με τα προστατευτικά μέτρα του τύπου 86 του Συντάγματος περί ευθύνης υπουργών, και βεβαίως όλη αυτή η ακατάσχετη αιμορραγία η οποία από τους θύλακες των φορολογουμένων επήγαινε στους θύλακες ανθρώπων οι οποίοι τα αξιοποιούσαν ας πούμε διαφορετικά. Θεωρώ ότι η αποκατάσταση της αρχικής ισορροπίας είναι η λύση του προβλήματός μας. Το κράτος και πάλι στην υπηρεσία του γενικού συμφέροντος και του κοινού αγαθού και η κοινωνία να είναι αυτό που είναι.