«Η Ελλάδα τρώει τα παιδιά της, η φυγή τους είναι για εαυτό». Στέλιος Ράμφος.

Ο Στέλιος Ράμφος στο Public ξετυλίγει τη σκέψη του συνομιλώντας με τον Χάρη Βλαβιανό. (24 5 2017).

Χάρης Βλαβιανός: Γιατί η Ελλάδα δεν κατάφερε να φτιάξει ένα κανονικό κράτος όπως άλλες χώρες στην Ευρώπη;

Στέλιος Ράμφος: Δεν είναι εύκολο το θέμα υπόθεση θα κάνω, πως εγώ το φαντάζομαι. Θα πούμε πρώτα από όλα ότι η ιστορία του κράτους του νεωτέρου είναι μια δύσκολη ιστορία που χρονολογείται όσο αφορά την διαμόρφωση μεταξύ 13ου και 16ου αιώνος, αυτό γίνεται στην Αγγλία και στη Γαλλία πουθενά αλλού, μετά τον 19ο αιώνα στην Γερμανία με τον Μπίσμαρκ κλπ. Και αυτό έχει να κάνει κατά την γνώμη μου με το εξής στοιχείο: με το γεγονός δηλαδή ότι στη μεν Ελλάδα δεν υπήρξε ποτέ Φεουδαρχία, άρα υπήρξαν σχέσεις κοινωνικές διαφορετικού τύπου, και δεύτερον επειδή στην Ελλάδα στις χώρες ας πούμε αυτής της περιοχής, το στοιχείο το καθοριστικό ήτανε ένας εγκλωβισμός των συναισθημάτων των ανθρώπων  σε επίπεδα τα οποία δεν επέτρεπαν αντικειμενικότητα.

Συνέχεια

Για να μην λέμε αβίαστα «μα δεν μας ενημέρωσε κανείς, που να το ξέραμε;» (20 1 2015).

 

Ο Στέλιος Ράμφος στον ΣΚΑΙ συζητά το ελληνικό παράδοξο σε σχέση με τις επερχόμενες εκλογές (20 1 2015).

 

-Πορτοσάλτες: Πάμε προς τις εκλογές ανάμεσα σε αλήθειες ψέματα και σε μία φαντασίωση για την εξουσία. Είμαστε ενημερωμένοι ως πολίτες;

-Σ.Ράμφος: Νομίζω είμαστε ενημερωμένοι με ένα ορισμένο τρόπο. Μας έχει ενημερώσει το αίσθημα μιας ελπίδας και όχι αυτά τα οποία έχουμε ακούσει. Γιατί συμβαίνει το εξής παράξενο, για πρώτη φορά στις εκλογές, οι ψηφοφόροι μεγάλο μέρος που μπορεί να διαμορφώσει και πλειοψηφία κάποια στιγμή, ψηφίζουν με δεδομένο ότι θα γίνει το αντίθετο απ ότι λένε τα κόμματα, και κυρίως το κόμμα το οποίο προηγείται στις δημοσκοπήσεις,  ο Σύριζα  συγκεκριμένα. Δηλαδή είναι δεδομένο για το εκλογικό σώμα, ότι θα κάνει τούμπα, και είναι δεδομένο σε μεγάλους αριθμούς δημοκοπικούς ότι θα υποχωρήσει η Ευρωπαϊκή Ένωση. Αυτό έχει μια πρωτοτυπία γιατί για πρώτη φορά  οι ψηφοφόροι θα εξαρτήσουν την ψήφο τους από την πεποίθησή τους ότι λένε ψέματα οι δύο πρωταγωνιστές… Το ενδιαφέρον είναι ότι βασίζουν τη  επιλογή τους  στο ότι λένε ψέματα. Εγώ προσωπικά δεν πιστεύω ότι λένε ψέματα, η τουλάχιστον ότι είναι τόσο σίγουρο, θα έβαζα ένα 50-50 ας πούμε.

Συνέχεια

«Όταν δεν υπάρχει Θεός όλα επιτρέπονται» Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι. Στην Καθημερινή ο Στέλιος Ράμφος ερμηνεύει το μήνυμα της αναστάσεως. (16 4 2017).

Αφ’ ης στιγμής δεν διακρίνομε το πνευματικό βάθος, θυσιάζομε απλόχερα το νόημα των γεγονότων που τρέχουν γύρω μας, αλλά και αυτών των κειμένων που επί αιώνες μάς γαλουχούν, για να τα μεταβάλομε σε ερήμους αρχαιολογικών εκσκαφών και ιστορικών αναδιφήσεων. Αξίζει λοιπόν να διαβάσομε την ευαγγελική κατάθεσι περί της Αναστάσεως του Χριστού και να της αποσπάσομε ένα υπερχρονικό νόημα το οποίο θα την τιμά δεόντως.

Για να διαβάσετε ολόκληρο το άρθρο πατήστε εδώ

Στέλιος Ράμφος: Από τον Στωικισμό στον Λαϊκισμό. (01 02 17).

Πως ο Στωικισμός, ως αγωνία του ανθρώπου μέσα στην τότε αχανή Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία να βρει καινούργια ταυτότητα, αγγίζει το σημερινό ελληνικό πρόβλημα.

 

Στέλιος Ράμφος: Να πούμε λοιπόν για να τα συνδέσουμε με την προηγούμενη φορά, ότι μιλάμε για ένα φιλοσοφικό ρεύμα με πολύ μεγάλη απήχηση και επίδραση 15 αιώνων, με μεγάλη επίδραση από τα μέσα του τρίτου αιώνος το 250 μ.Χ. ας πούμε στα Ελληνιστικά και τα Ρωμαϊκά χρόνια, δηλαδή όλη την περίοδο μετά τον Αλέξανδρο και τους Επιγόνους και φτάνει μέχρι πολύ αργά. Λέγαμε την προηγουμένη φορά επίσης ότι το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό αυτής της σχολής αυτής της κινήσεως έγκειται στο γεγονός ότι είναι μια κίνηση η οποία έχει πραγματικό θέμα, δηλαδή πραγματικό πρόβλημα, ότι πια απευθύνεται σε έναν άνθρωπο ο οποίος δεν είναι πλέον ο άνθρωπος της πόλεως, αλλά ο άνθρωπος του αχανούς των Αυτοκρατοριών των Επιγόνων, και μετά, της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Επομένως τα δεδομένα της ταυτότητος είναι πολύ διαφορετικά, εκεί που ήξερες στην Αθήνα και  στην Σπάρτη περι τίνος ακριβώς πρόκειται, και ήξερες τους συγγενείς, τους φίλους, κλπ, τώρα πια παύεις να το ξέρεις, όποτε οφείλεις να ψάξεις για ταυτότητα.

Συνέχεια

Ο Πέτρος Βασιλειάδης καθηγητής Θεολογίας του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, σχολιάζει το έργο του Στέλιου Ράμφου. ( 5 3 17 ).

6-3-2017-6-16-00-%ce%bc%ce%bc

Από «Πελεκάνος Ερημικός» «Ορθόδοξος Νεωτερικός Στοχαστής»: Πόνημα εύγνωμον στον Στέλιο Ράμφο.

Ο Στέλιος Ράμφος, από τους αυθεντικότερους θεωρητικούς αναλυτές της νεοελληνικής πραγματικότητας, αλλά ταυτόχρονα και ένας από τους πλέον ρηξικέλευθους ερμηνευτές ενός μεγάλου φάσματος της διαχρονικής ελληνικής και χριστιανικής γραμματείας, διετέλεσε επισκέπτης καθηγητής στη Θεολογική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης στις αρχές της δεκαετίας το ’80, χωρίς όμως ιδιαίτερη μέχρι σήμερα ενασχόληση με τη βιβλική επιστήμη.

Συνέχεια

Στέλιος Ράμφος στον Σκάι. Πώς, οι λόγοι της παρακμής του Βυζαντίου αγγίζουν την δική μας, σήμερα. (29 1 17)

26-2-2017-12-33-14-%cf%80%ce%bc

«Δηλαδή στη διαδήλωση δεν έχουμε εαυτό, στη συζήτηση έχουμε εαυτό. Στο διάλογο έχουμε εαυτό, στις ντουντούκες και σ όλα αυτά τα πράγματα δεν έχουμε εαυτό. Έχει λοιπόν μεγάλη σημασία το 560 μ.Χ. που ήτανε ο Ιουστινιανός, τον 6ο αιώνα όπως λέμε, να καταλάβουμε τη μοιραία σημασία ορισμένων κρισίμων επιλογών, που είχαν να κάνουν, με συστατικά χαρακτηριστικά της εαυτότητος των ανθρώπων. Το διακύβευμα είναι: Θέλουμε, η δεν θέλουμε εαυτό; Έχουμε, η δεν έχουμε εαυτό; Από τη στιγμή που το διακύβευμα είναι ότι ο εαυτός μας περιλαμβάνει κι εμάς, και το σώμα μας, η ο αυτός μας είναι συλλογικότητα στην οποία δεν χρειάζεται το σώμα, αλλά μόνο το μυαλό, ε, εκεί παίζονται πάρα πολλά πράγματα και βεβαίως οι συνέπειες είναι σοβαρές».  (Στέλιος Ράμφος).

 

Άρης Πορτοσάλτε: Τέταρτο και τελευταίο μέρος της συζήτησής μας με τον κύριο Ράμφο

Στέλιος Ράμφος: Θα μελαγχολήσουμε κύριε Πορτοσάλτε.

Συνέχεια

Στέλιος Ράμφος στον Σκάι. Τι παθαίνουμε όταν θεωρούμε την εικόνα ως αλήθεια και την πραγματικότητα ως φαινόμενο. (22 1 17)

12-2-2017-3-18-10-%ce%bc%ce%bc

 

 

 

 

 

 

 

Στέλιος Ράμφος: …Να πούμε ότι μέσα σ αυτή τη λογική που περιγράψαμε για την εικόνα που περιγράφει την συνολική αλήθεια στην  πραγματικότητα πια, ο άγιος είναι αυτός που μοιάζει με την εικόνα, κι όχι η εικόνα με τον άγιο. Έχει σημασία να καταλάβουμε αυτή την ανατροπή της λογικής. Η εικόνα είναι ο άγιος και για αυτό δεν μας ενδιαφέρει αν μοιάζει του Αγίου Νικολάου, η δεν ξέρω τι, του Αγίου Αντωνίου ας πούμε, ενώ παλιά πρωιμότερα στην εικονογραφία, έχουμε εικόνες του Σινά του 5ου 6ου αιώνος που καταβάλλεται προσπάθεια ο Άγιος Πέτρος να μοιάζει με φυσικό πρόσωπο, αλλά μετά  τις εικονομαχίες αυτό το πράγμα κατέληξε, έληξε. Ο Άγιος λοιπόν μοιάζει με την εικόνα του και όχι η εικόνα μαζί του,  δηλαδή η αλήθεια είναι η εικόνα και φαινόμενο είναι η πραγματικότητα, άρα προσανατολίζεται ψυχή και πνεύμα προς εκείνη την κατεύθυνση.

Συνέχεια