Στέλιος Ράμφος: Από τον Στωικισμό στον Λαϊκισμό. (01 02 17).

Πως ο Στωικισμός, ως αγωνία του ανθρώπου μέσα στην τότε αχανή Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία να βρει καινούργια ταυτότητα, αγγίζει το σημερινό ελληνικό πρόβλημα.

 

Στέλιος Ράμφος: Να πούμε λοιπόν για να τα συνδέσουμε με την προηγούμενη φορά, ότι μιλάμε για ένα φιλοσοφικό ρεύμα με πολύ μεγάλη απήχηση και επίδραση 15 αιώνων, με μεγάλη επίδραση από τα μέσα του τρίτου αιώνος το 250 μ.Χ. ας πούμε στα Ελληνιστικά και τα Ρωμαϊκά χρόνια, δηλαδή όλη την περίοδο μετά τον Αλέξανδρο και τους Επιγόνους και φτάνει μέχρι πολύ αργά. Λέγαμε την προηγουμένη φορά επίσης ότι το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό αυτής της σχολής αυτής της κινήσεως έγκειται στο γεγονός ότι είναι μια κίνηση η οποία έχει πραγματικό θέμα, δηλαδή πραγματικό πρόβλημα, ότι πια απευθύνεται σε έναν άνθρωπο ο οποίος δεν είναι πλέον ο άνθρωπος της πόλεως, αλλά ο άνθρωπος του αχανούς των Αυτοκρατοριών των Επιγόνων, και μετά, της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Επομένως τα δεδομένα της ταυτότητος είναι πολύ διαφορετικά, εκεί που ήξερες στην Αθήνα και  στην Σπάρτη περι τίνος ακριβώς πρόκειται, και ήξερες τους συγγενείς, τους φίλους, κλπ, τώρα πια παύεις να το ξέρεις, όποτε οφείλεις να ψάξεις για ταυτότητα.

Συνέχεια

Ο Πέτρος Βασιλειάδης καθηγητής Θεολογίας του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, σχολιάζει το έργο του Στέλιου Ράμφου. ( 5 3 17 ).

6-3-2017-6-16-00-%ce%bc%ce%bc

Από «Πελεκάνος Ερημικός» «Ορθόδοξος Νεωτερικός Στοχαστής»: Πόνημα εύγνωμον στον Στέλιο Ράμφο.

Ο Στέλιος Ράμφος, από τους αυθεντικότερους θεωρητικούς αναλυτές της νεοελληνικής πραγματικότητας, αλλά ταυτόχρονα και ένας από τους πλέον ρηξικέλευθους ερμηνευτές ενός μεγάλου φάσματος της διαχρονικής ελληνικής και χριστιανικής γραμματείας, διετέλεσε επισκέπτης καθηγητής στη Θεολογική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης στις αρχές της δεκαετίας το ’80, χωρίς όμως ιδιαίτερη μέχρι σήμερα ενασχόληση με τη βιβλική επιστήμη.

Συνέχεια

Στέλιος Ράμφος στον Σκάι. Πώς, οι λόγοι της παρακμής του Βυζαντίου αγγίζουν την δική μας, σήμερα. (29 1 17)

26-2-2017-12-33-14-%cf%80%ce%bc

«Δηλαδή στη διαδήλωση δεν έχουμε εαυτό, στη συζήτηση έχουμε εαυτό. Στο διάλογο έχουμε εαυτό, στις ντουντούκες και σ όλα αυτά τα πράγματα δεν έχουμε εαυτό. Έχει λοιπόν μεγάλη σημασία το 560 μ.Χ. που ήτανε ο Ιουστινιανός, τον 6ο αιώνα όπως λέμε, να καταλάβουμε τη μοιραία σημασία ορισμένων κρισίμων επιλογών, που είχαν να κάνουν, με συστατικά χαρακτηριστικά της εαυτότητος των ανθρώπων. Το διακύβευμα είναι: Θέλουμε, η δεν θέλουμε εαυτό; Έχουμε, η δεν έχουμε εαυτό; Από τη στιγμή που το διακύβευμα είναι ότι ο εαυτός μας περιλαμβάνει κι εμάς, και το σώμα μας, η ο αυτός μας είναι συλλογικότητα στην οποία δεν χρειάζεται το σώμα, αλλά μόνο το μυαλό, ε, εκεί παίζονται πάρα πολλά πράγματα και βεβαίως οι συνέπειες είναι σοβαρές».  (Στέλιος Ράμφος).

 

Άρης Πορτοσάλτε: Τέταρτο και τελευταίο μέρος της συζήτησής μας με τον κύριο Ράμφο

Στέλιος Ράμφος: Θα μελαγχολήσουμε κύριε Πορτοσάλτε.

Συνέχεια

Στέλιος Ράμφος στον Σκάι. Τι παθαίνουμε όταν θεωρούμε την εικόνα ως αλήθεια και την πραγματικότητα ως φαινόμενο. (22 1 17)

12-2-2017-3-18-10-%ce%bc%ce%bc

 

 

 

 

 

 

 

Στέλιος Ράμφος: …Να πούμε ότι μέσα σ αυτή τη λογική που περιγράψαμε για την εικόνα που περιγράφει την συνολική αλήθεια στην  πραγματικότητα πια, ο άγιος είναι αυτός που μοιάζει με την εικόνα, κι όχι η εικόνα με τον άγιο. Έχει σημασία να καταλάβουμε αυτή την ανατροπή της λογικής. Η εικόνα είναι ο άγιος και για αυτό δεν μας ενδιαφέρει αν μοιάζει του Αγίου Νικολάου, η δεν ξέρω τι, του Αγίου Αντωνίου ας πούμε, ενώ παλιά πρωιμότερα στην εικονογραφία, έχουμε εικόνες του Σινά του 5ου 6ου αιώνος που καταβάλλεται προσπάθεια ο Άγιος Πέτρος να μοιάζει με φυσικό πρόσωπο, αλλά μετά  τις εικονομαχίες αυτό το πράγμα κατέληξε, έληξε. Ο Άγιος λοιπόν μοιάζει με την εικόνα του και όχι η εικόνα μαζί του,  δηλαδή η αλήθεια είναι η εικόνα και φαινόμενο είναι η πραγματικότητα, άρα προσανατολίζεται ψυχή και πνεύμα προς εκείνη την κατεύθυνση.

Συνέχεια