Ψυχανάλυση και Πολιτισμός. Αρμός (25 05 2018)

Στέλιος Ράμφος: Έχω την εντύπωση ότι μία κουβέντα στην Ελλάδα για την ψυχανάλυση θα πρέπει να περιλαμβάνει στα θέματά της κι αυτό ενδεχομένως στο μέλλον να γίνει, το εξής: Πως είναι δυνατόν μία κοινωνία με πνευματικά χαρακτηριστικά σε μεγάλο βαθμό Μεσαιωνικά να προχωρήσει σε ψυχαναλυτικές ας πούμε επιλογές  οι oποίες προϋποθέτουν το υπερσύγχρονο άτομο της Βιέννης του 1900; Θέλω να πω ότι είναι πολύ κρίσιμο και έχει νόημα σημαντικό το ότι η κουβέντα η σημερινή ανέδειξε σε μεγάλο βαθμό, η  σε κάποιο βαθμό, το γεγονός ότι ακόμη σκεφτόμαστε με όρους θαυματουργικής θεραπείας ας πούμε, και όχι με όρους μιας ατομικότητος η οποία είναι διαφορετικά ώριμη. Όταν αρχίσει να γίνεται κουβέντα με τέτοιους όρους τα αποτελέσματα ίσως να είναι πιο γόνιμα.

Συνέχεια

Advertisements

Διανέοσις και Διανόησις. Στέλιος Ράμφος, Μαρία Ευθυμίου, Τι πιστεύουν οι Έλληνες. Μουσείο Μπενάκη. (17 5 2018).

Στέλιος Ράμφος:  Αναποδογυρίζοντας λοιπόν τα ευρήματα, μπορούμε να πούμε ότι η καθαρή εικόνα δια πλαγίου τρόπου που εμφανίζεται εδώ, είναι η βαθύτατη διάθεση των Ελλήνων να μην αλλάξει τίποτα. Η βαθύτατη ιστορική. Επομένως όλα αυτά που γίνονται είναι με τρόπο μεταμφιεσμένο, να κρατηθούν τα πάντα. Άλλωστε στην Ελλάδα κι ο εμφύλιος έγινε για να μην αλλάξει τίποτα. Και η εξέλιξη του 15, έγινε για να μην αλλάξει τίποτα, στο βάθος είναι αυτή η πραγματικότητα η ελληνική. Πότε θα αρχίζει να αλλάζει κάτι;  Από τη στιγμή που θα αρχίσουμε να εκλογικεύουμε. Από τη στιγμή που θα αποφασίσουμε να έχουμε εσωτερική ζωή, και που με αυτό τον τρόπο να μπορούμε να βάζουμε απέναντι μας τον εαυτό μας.

Συνέχεια

Πεθαίνουμε για παραμύθια, γιατί η έλλειψη αυτοπεποίθησης μας κάνει να καταφεύγουμε σε φαντασιώσεις. (26 03 2016)

Υπήρξε και μια Αριστερά στην Ελλάδα που υποστήριξε αυτή τη νοοτροπία…

Ναι, αλλά ξέρουμε όταν η Αριστερά γίνεται εξουσία, αυτά δεν υπάρχουν. Η εμπειρία μιας παγκόσμιας αριστεράς είναι μια εμπειρία ανικανότητας, επειδή είναι κατασκευάσματα νεφελώδη και τη λύση στη θέση της ανικανότητας τη δίνει η απολυταρχία. Και γι΄ αυτό, η αριστερά είναι μια ιστορία απολυταρχικών συστημάτων που καταρρέουν.

Ο Στέλιος Ράμφος συνομιλώντας με τον Δημοσθένη Γκαβέα της Huffington Post σχολιάζει την επικαιρότητα σε σχέση με την κρίση ταυτότητος του νεοελληνικού ψυχισμού, ανατρέχοντας στα  γενεσιουργά, πολιτισμικά, αίτιά του.

Για να διαβάσετε ολόκληρη την συνέντευξη πατήστε εδώ

 

Όποιος δεν πιστεύει στον εαυτό του, δεν σκέφτεται να τον σεβαστεί, και αν δεν έχεις αυτοσεβασμό, δεν μπορείς να παλέψεις την παρακμή. Σ. Ράμφος, Action 24. (15 1 2018)

Σταμάτης Ζαχαρός:  Συζητώντας για τον κρατισμό από μόνη της η συζήτηση έφτασε στον φιλελευθερισμό.

Στέλιος Ράμφος: Μοιραία.

Σταμάτης Ζαχαρός:  Μοιραία. Ο Φιλελευθερισμός από την άλλη πλευρά τουλάχιστον στην Ελληνική κοινωνία έχει δαιμονοποιηθεί τόσο πολύ, και μοιάζει σαν ένας κακός μπαμπούλας ο οποίος στην πραγματικότητα απειλεί τους πολίτες και την ισορροπία στην οποία βρίσκονται. Και είναι παράξενο διότι χωρίς να θέλω να φανώ υποστηρικτικός η όχι, έχει την βάση του στο γεγονός ότι οι άνθρωποι είναι ελεύθεροι και να κάνουν αυτό που θέλουν και να σκέπτονται όπως θέλουν.

Στέλιος Ράμφος: Απλώς οι άνθρωποι που είναι ελεύθεροι να σκέφτονται όπως θέλουν και να κάνουν αυτό που θέλουν  δεν είναι οι άνθρωποι της παραδόσεως μας. Επανέρχομαι δηλαδή πιεστικά σ αυτό το θέμα της αναγωγής των προβλημάτων και σε προηγούμενες καταστάσεις για να καταλάβουμε καλύτερα πολιτιστικά.

Σταμάτης Ζαχαρός:  Μα πως το λέτε αυτό στη χώρα που η δημοκρατία και η ελευθερία γεννήθηκαν; …

Στέλιος Ράμφος: Θα σας πω, αυτό έγινε το 400 πΧ.

Σταμάτης Ζαχαρός:  Σωστά.

Στέλιος Ράμφος: Μετά, το 600 μΧ. που έκλεισε τις σχολές ο Ιουστινιανός και την κραταιά ας πούμε επιβολή της Θρησκευτικής αντιλήψεως και ζωής και ιδεολογικού τρόπου ας πούμε του σκέπτεσθαι, ο σωστός άνθρωπος ήταν ο άνθρωπος της κοινότητος , της ενορίας, της κοινής πίστεως, γατί αλλιώς ήτανε αιρετικός, κι όλα αυτά τα πράγματα.

Συνέχεια