Γιώργου Θαλασσινού: Αφιερωμένο στην αθωότητα του πριν. (17 2 2018).

 

 

 

Advertisements

Όποιος δεν πιστεύει στον εαυτό του, δεν σκέφτεται να τον σεβαστεί, και αν δεν έχεις αυτοσεβασμό, δεν μπορείς να παλέψεις την παρακμή. Σ. Ράμφος, Action 24. (15 1 2018)

Σταμάτης Ζαχαρός:  Συζητώντας για τον κρατισμό από μόνη της η συζήτηση έφτασε στον φιλελευθερισμό.

Στέλιος Ράμφος: Μοιραία.

Σταμάτης Ζαχαρός:  Μοιραία. Ο Φιλελευθερισμός από την άλλη πλευρά τουλάχιστον στην Ελληνική κοινωνία έχει δαιμονοποιηθεί τόσο πολύ, και μοιάζει σαν ένας κακός μπαμπούλας ο οποίος στην πραγματικότητα απειλεί τους πολίτες και την ισορροπία στην οποία βρίσκονται. Και είναι παράξενο διότι χωρίς να θέλω να φανώ υποστηρικτικός η όχι, έχει την βάση του στο γεγονός ότι οι άνθρωποι είναι ελεύθεροι και να κάνουν αυτό που θέλουν και να σκέπτονται όπως θέλουν.

Στέλιος Ράμφος: Απλώς οι άνθρωποι που είναι ελεύθεροι να σκέφτονται όπως θέλουν και να κάνουν αυτό που θέλουν  δεν είναι οι άνθρωποι της παραδόσεως μας. Επανέρχομαι δηλαδή πιεστικά σ αυτό το θέμα της αναγωγής των προβλημάτων και σε προηγούμενες καταστάσεις για να καταλάβουμε καλύτερα πολιτιστικά.

Σταμάτης Ζαχαρός:  Μα πως το λέτε αυτό στη χώρα που η δημοκρατία και η ελευθερία γεννήθηκαν; …

Στέλιος Ράμφος: Θα σας πω, αυτό έγινε το 400 πΧ.

Σταμάτης Ζαχαρός:  Σωστά.

Στέλιος Ράμφος: Μετά, το 600 μΧ. που έκλεισε τις σχολές ο Ιουστινιανός και την κραταιά ας πούμε επιβολή της Θρησκευτικής αντιλήψεως και ζωής και ιδεολογικού τρόπου ας πούμε του σκέπτεσθαι, ο σωστός άνθρωπος ήταν ο άνθρωπος της κοινότητος , της ενορίας, της κοινής πίστεως, γατί αλλιώς ήτανε αιρετικός, κι όλα αυτά τα πράγματα.

Συνέχεια

Ο κρατισμός δημιουργεί ισχυρά κράτη και ταυτόχρονα διαλυμένα. Στέλιος Ράμφος στο Action 24. (08 01 2018)

Σταμάτης Ζαχαρός: Ζούμε δεν ξέρω αν είναι το τέλος του, αλλά μια από τις τελευταίες μορφές ενός κρατισμού ο οποίος μας οδήγησε στη χρεοκοπία. … ένα πελατειακό κράτος το οποίο το άρμεξαν  πολιτικοί και οι πολίτες, ενδεχομένως μαζί, και μια κάστα ανθρώπων η οποία δημιουργήθηκε γύρω από αυτό το σύστημα στην πραγματικότητα κατάφερε να επιβληθεί στους υπόλοιπους. Φαίνεται όμως αυτό δεν είναι πάρα πολύ βιώσιμο. Τι είναι αυτό το οποίο οδηγεί κάποιους ανθρώπους τώρα να πιστεύουν ότι πρέπει να έχουμε  άμεση αλλαγή ενός πολιτικού σκηνικού το οποίο το βιώνουμε εδώ και σαράντα χρόνια στη μεταπολίτευση, και πως είναι δυνατόν στην ίδια κοινωνία κάποιοι  άλλοι άνθρωποι με τις ίδιες προσλαμβάνουσες να έχουν τελείως διαφορετική αντίληψη;

Στέλιος Ράμφος: Κοιτάξτε να δείτε, μιλήσαμε για διεστραμμένη αντίληψη των πραγμάτων. Το διεστραμμένο στοιχείο και η  παρεμβολή η παθολογική του στοιχείου του νοσηρού έγκειται στο εξής: ότι ο σκοπός του κράτους τον οποίο μεταδίδει και στην  κοινωνία είναι το κοινό καλό. Οι παραδοσιακές μορφές  της κοινωνίας, είναι μορφές της κοινωνίας όπου το επι μέρους καλό είναι το επικρατούν, και για αυτό το λόγο ας πούμε η διαχείρησή γίνεται με ιεραρχικούς τρόπους με αυταρχικούς κτλ. Στο μέτρο λοιπόν που φτιάχνουμε κράτος και το φτιάχνουμε για να αρμέγουν φίλοι, οικογένειες, μπατζανάκηδες, κουμπάροι, κτλ. κάθε φορά όταν αλλάζουν τα πράματα, η διαστροφή και η νόσος είναι βαθύτατη, διότι δεν μπορεί να ανταποκριθεί στο ρόλο του. Το κράτος δεν έχει σχέση με βία και εξουσία. Το κράτος είναι συμφωνία των πολιτών, μετά τον Ρουσσώ, πριν από  μερικούς αιώνες, εν πάση περιπτώσει μετά τον 16ο αιώνα, του οποίου η δουλειά είναι να εγγυάται πολιτικά την συνοχή της κοινωνίας.   Δίνοντας της σκοπό, το κοινό καλό, και ταυτοχρόνως βοηθώντας την ίδια την  κοινωνία και τα άτομα της, να πραγματώνουν τους σκοπούς της. Γιατί η κοινωνία κατά αντιδιαστολή προς το κράτος,  είναι ο τόπος των επι μέρους συμφερόντων, του μανάβη, του μπακάλη, του εφοπλιστή,  του ναυπηγού, του δημοσιογράφου, του ξυλουργού.

Συνέχεια

Ο Στέλιος Ράμφος καλεσμένος στο Ελληνικό Ινστιτούτο Πολιτιστικής Διπλωματίας συνομιλεί με τον πρόεδρο Πέτρο Καψάσκη. (15 12 2017).

Πέτρος Καψάσκης: Περνάει αυτή η σχέση με το κράτος από τη σχέση που έχουμε με τον μπαμπά μας;

Στέλιος Ράμφος:  Μα εννοείται γιατί το κράτος είναι μια μορφή Άγιου Βασίλη, η μπαμπά, η μαμάς ας πούμε, απ τον οποίο περιμένουμε. Μα η ουσία της ελληνικής αναξιοκρατίας οφείλεται στο γεγονός ότι ο μπαμπάς προσέχει τα δικά του τα παιδιά κι όχι α παιδιά του άλλου μπαμπά.

 

Συνέχεια

Ο Στέλιος Ράμφος καλεσμένος στο Συνέδριο της Ν.Δ. (16 12 2017)

Ο Στέλιος Ράμφος αναλύει τις διαφορές της εννοίας του κράτους κατα την Αρχαιότητα τον Μεσαίωνα και τους Νέους χρόνους, μαζί με μία στρατηγική αντοχής και πρωτοβουλίας,  η οποία σε συνδυασμό με τη συνειδητοποίηση του προβλήματος των «εσωτερικών μας Εξαρχείων» όπως χαρακτηριστικά ανέφερε, θα εγγυηθούν μία ομαλή μετάβαση στην κανονικότητα με παράλληλη έξοδο απο την κρίση.

 

Παρακαολουθείστε ολόκληρη την ομιλία του στο video που ακολουθεί.

Ο Στέλιος Ράμφος στο Public. (14 12 2017).

Η κρίση του συγχρόνου κράτους στην Ελλάδα οφείλεται στη  δύναμη των παραδόσεων, όπου εκεί επικρατούν οι δεσμοί αίματος και εντοπιότητος, δηλαδή το σόι, και το χωριό. Οπότε αυτό δεν αφήνει το κράτος να πάρει επάνω του τη λειτουργικότητα εκείνη που παίρνει στις χώρες τις προηγμένες, και να μπορεί να ανταποκρίνεται στις απαιτήσεις των πολιτών.       

Στέλιος Ράμφος: Δεν έχεις τη δυνατότητα να είσαι πολίτης κατά τον Αριστοτέλη αν δεν έχεις την δυνατότητα να είσαι άρχοντας και ταυτοχρόνως αρχόμενος. Κάτι το οποίο είναι καινούργιο για την εποχή του, διότι αρχίζει πια να βλέπει τον πολίτη μέσα στη λειτουργία της πόλεως, δηλαδή τον αποσπά από μια απλή ιδιότητα ανθρώπου ο οποίος βρίσκεται κατά τύχη, η από σύμπτωση, η από σχέδιο μαζί με κάποιους άλλους.

Και μάλιστα έχει σχέση με τη φύση την ανθρώπινη. Ο άνθρωπος για τον Αριστοτέλη είναι ζώο πολιτικό άρα είναι κοινωνική οντότητα, δεν είναι βιολογική οντότητα πρωτίστως, η φύση του είναι να επικοινωνεί, αυτό το πράγμα  ισχύει ακόμη και σήμερα.

…Η αδυναμία της αρχαίας πόλεως είναι ότι δεν άντεχε διεύρυνση, δηλαδή έπρεπε  να σκοτώσουνε οι Μεγαρείς τους Σπαρτιάτες, και τους Αθηναίους, αλλά όχι να ενωθούν μαζί τους. Αυτό το κατάφεραν οι Μακεδόνες με τα σπαθιά και με τα κοντάρια, αλλά υποτάσσοντας, οι Ρωμαίοι υποτάσσοντας, δεν υπήρχε άλλος τρόπος συνοχής ας πούμε όπως υπάρχει σήμερα. Εμείς ανακαλύψαμε το κράτος ως εγγυητή της πολιτικής συνοχής, είναι μια ανακάλυψη των νεωτέρων χρόνων.

Συνέχεια