Σχόλιο Γιώργου Θαλασσινού στο άρθρο της Καθημερινής, «Ο αναστοχασμός του Σύριζα» (4-2-19).

http://www.kathimerini.gr/1008051/opinion/epikairothta/politikh/o-anastoxasmos-toy-syriza

 

Αναστοχασμός σημαίνει δυνατότητα να σκεφθώ τη σκέψη μου, και προϋποθέτει μοντέλο ανθρώπου το οποίο πολιτισμικά έχει περάσει Αναγέννηση, η οποία έχει συμβάλει στην δημιουργία της εξατομικεύσεως του, υπό την έννοια της ενδοβολής της ανακάλυψης της εξωτερικής προοπτικής ως εσωτερικού βάθους, το οποιο καταφέρνει να μορφοποιεί το αίσθημα μέσα από τους κανόνες της λογικής και της αυτοκριτικής, την οποία του εξασφαλίζει η χωρική πλαστικότητα της συνείδησης με τη δυνατότητα της να ,δεξιώνεται το διαφορετικό. Το ανθρώπινο μοντέλο των Αριστερών δεσποτικών και μεσαιωνικών συλλογικοτήτων, δεν διαθέτει την δυνατότητα δεξίωσης του διαφορετικού, στην πλαστικότητα της συνείδησης, καθώς παραμένει εγκλωβισμένο στον εξωτερικό συμβολισμό του ίδιου, ως μοναδικού νοήματος ζωής στο οποίο πρέπει όλοι να μετέχουν δογματικά επι ποινή θανάτου.

Στην πρώτη περίπτωση το εξατομικευμένο άτομο της Αναγέννησης κάνει χώρο μέσα του και διαλέγεται με τον εαυτό του αναλαμβάνοντας παράλληλα και την ηθική ευθύνη των πράξεων του, ενώ στην αντίπερα όχθη ο μεσαιωνικός άνθρωπος της συλλογικότητος τοπάζει ολόκληρος μέσα στο μαγικό πεδίο του συμβόλου που του επιβάλλεται ως μοναδικός τρόπος ζωής και νόημα υπάρξεως, χωρίς δυνατότητα αλλαγής.

Ο ένας ζει με αναφορά την προσωπική του ενοχή, που τον βοηθάει να αλλάξει ( αυτό δεν το έκανα καλά την άλλη φορά θα το αλλάξω και θα το κάνω καλλίτερα) και ο άλλος ζει με αναφορά την κοινωνική ντροπή, του τι θα πει ο κόσμος, η οποία τον καταδικάζει σε μια ασάλευτη πραγματικότητα, επιβεβλημένη, και ίδια, για όλους, ως μοναδικού νοήματος ζωής πάνω στη γή, επι ποινή θανάτου.

Άρα για να υπάρξουν συνθέσεις απόψεων πρέπει να έχουμε και από τις δύο πλευρές εξατομικευμένες προσωπικότητες ατόμων, όπως γίνεται στη Δύση, κάθονται κάτω π.χ. οι Γερμανοί πολιτικοί, ( ασχέτως αν μερικοί από εμάς τους χωνεύουμε η όχι ),  διαφορετικών πολιτικών αντιλήψεων, επι δύο μήνες συζητούν όλα τα θέματα πάνω στα οποία διαφωνούν, και βρίσκουν κοινές λύσεις.

Αυτό γίνεται γιατί και οι δύο πλευρές αποτελούνται από εξατομικευμένες προσωπικότητες οι οποίες ανεξάρτητα από τις διαφωνίες τους έχουν χώρο μέσα τους για το διαφορετικό.

Όταν όμως έχουμε αντί για διαφορετικές εξατομικευμένες προσωπικότητες, διαφορετικές συλλογικότητες, το μόνο που μπορούμε να έχουμε, είναι εμφυλίους πολέμους. Καθότι οι συλλογικότητες από τη φύση τους δεν έχουν χώρο για το διαφορετικό το αποκλείουν, και αποκλείοντας το διαφορετικό, αποκλείουν τη σύνθεση με αποτέλεσμα να μένει μόνο η  έκρηξη.

Ξεκινάει η συνεργασία Σαμαρά με ΠΑΣΟΚ και ΔΗΜΑΡ και καταλήγει όπως κατέληξε. Ξεκινάει η συνεργασία ΚΙΝΑΛ ΠΟΤΑΜΙΟΥ ΔΗΜΑΡ και βλέπουμε τα αποτελέσματα.

Αυτός είναι επίσης και ο λόγος που οι προνεωτερικοί ομαδικοί λαοί σφάζονται μεταξύ τους στην Ανατολή π.χ. οι Σιίτες με τους Σουνίτες, ενώ μπορούν και ζουν ειρηνικά σαν μετανάστες στη Δύση, γιατί η Δύση κάνει χώρο στο διαφορετικό και δεν πνίγει το συναίσθημα μέσα στους ανθρώπους όπως κάνει η ο δεσποτισμός του ομαδικού τρόπου ζωής των συλλογικοτήτων στις πατρίδες τους.

Μ άλλα λόγια ο άνθρωπος των συλλογικοτήτων δεν έχει χώρο μέσα του για το διαφορετικό, για αυτό και δεν έχει για τίποτα ευθύνη, γιατί η ευθύνη απαιτεί εσωτερικό χώρο αναφοράς και αίσθημα προσωπικής ενοχής.

Ο συλλογικός άνθρωπος λόγω ακριβώς αυτής της ελλείψεως εσωτερικού χώρου δεν αντέχει τις εσωτερικές εναντιώσεις του πνιγμένου του αισθήματος, που δεν έχει καταφέρει να μορφοποιηθεί από την λογική, καθώς η συμβολική του ζωή, του επιβάλει να ζει στη γή με έναν νόμο που υπάρχει στον ουρανό, ο οποίος τον αναγκάζει να ζει μαγικά, απαγορεύοντας του συγχρόνως να αυτενεργεί, καθώς όλα θα του τα προσφέρει ο Θεός και αυτός δεν έχει να κάνει τίποτα άλλο εκτός από το να προσεύχεται.

Αυτή η δυσκολία του ανθρώπου της Ανατολής να βρει στην πραγματικότητα αυτό που του χαρίζει η φαντασία, νικήθηκε στη Δύση με την Αναγέννηση, η οποία θεώρησε την λογική ως εμβίωση της προσευχής και με τον τρόπο αυτό απελευθέρωσε την ανθρώπινη πράξη από την προσευχή, ως μοναδικού τρόπου προσεγγίσεως του Θείου, την ίδια στιγμή που ο κάθε άνθρωπος μπορεί να ακολουθήσει το τυπολατρικό της θρησκείας του ανεμπόδιστα.

Η Ανατολή δεν κατάφερε αυτό το συγκερασμό μεταξύ αισθήματος και λογικής με αποτέλεσμα το αίσθημα μέσα στον άνθρωπο ως ενέργεια να μην βρίσκει χώρο και τρόπο έκφρασης και να εκρήγνυται.

Στην Ανατολή λοιπόν όπως και στα Βαλκάνια έχουμε έναν συλλογικό και ομαδικό τύπο ανθρώπου ο οποίος λόγω ελλείψεως εσωτερικού χώρου δεν καταφέρνει ούτε να αντιληφθεί αλλά και ούτε να τιθασεύσει τις ψυχικές του εναντιώσεις.

Ως μορφή αντίστασης ο οργανισμός του για να τον προστατεύσει τις προβάλει προς τα έξω. Με τον τρόπο αυτό μετά από την απαλλαγή του από αυτές, και επειδή η πραγματικότητα παραμένει αναλλοίωτα ίδια, βλέποντας τες στο πρόσωπο των άλλων, διαμορφώνει μια ψυχολογία σύμφωνα με την οποία για όλα φταίνε πάντα οι άλλοι. Ετσι ο ίδιος δεν θα έρθει ποτέ ξανά στη δύσκολη θέση να αντιμετωπίσει τις εναντιώσεις του.

Αφού λοιπόν οι εναντιώσεις έρχονται απ έξω, αν καταστρέψουμε τον εξωτερικό μας χώρο, μαζί του πιστεύει ότι θα καταστραφούν και αυτές.

Επειδή όμως η ενέργεια σύμφωνα με τον νόμο της θερμοδυναμικής δεν καταστρέφεται αλλά μόνο μετασχηματίζεται, η λύσις δεν έρχεται ούτε με την  καταστροφή. Η λύσις έρχεται με κόπο και με μόχθο που επιτρέπει την δημιουργία καλλιεργημένου υποκειμένου με χωρητικότητα η οποία προέρχεται από την επανασυγκόλληση του αποσχισμένου του εαυτού και η οποία δεξιώνεται το πεδίο της σκέψης και της κρίσης που επιτρέπει στο εξατομικευμένο υποκείμενο να κάνει στη ζωή του επιλογές,  αναλαμβάνοντας συγχρόνως και την ηθική ευθύνη των πράξεων του, και όχι να μένει κάθε φορά άνέστιος, φοβισμένος, άπραγος και εξαρτημένος, όπως τον θέλει η επιδοματική Αριστερά, να εκληπαρεί για έναν σωτήρα να έρθει να τον σώσει.

Είναι καιρός να συνειδητοποιήσουμε την διαφορά.

Αλήθεια στην Ανατολή σημαίνει συμβολική μαγική και αγκυλωμένη αντικειμενική και επιβεβλημένη εξωτερική πραγματικότητα του κοινού ίδιου, ως μοναδικού τρόπου και νοήματος ζωής επι ποινή θανάτου, ενώ, αλήθεια στη Δύση σημαίνει δυνατότητα δεξιώσεως του διαφορετικού εντός της συνειδήσεως με αποτέλεσμα την ανθρώπινη πρόοδο και εξέλιξη.

Άρα η αλήθεια στην Ανατολή είτε ονομάζεται δίκαιη ανάπτυξη, είτε ονομάζεται κάτι που κάποιος θεώρησε δίκαιο και το έκανε πράξη, δεν είναι τίποτε άλλο από αγκύλωση σε δεδομένο συμβολικό νόημα, μοναδικού τρόπου ζωής, που επι ποινή θανάτου, καταστρέφει την ελευθερία της πράξης του ανθρώπου, καταδικάζοντας τον σε αμάθεια και επιδοματική εξάρτηση, ενώ αλήθεια στη Δύση είναι ο τρόπος ζωής μέσα σε θεσμικό πλαίσιο κανόνων που εξασφαλίζουν την κοινωνική συνοχή και την ελευθερία του εξατομικευμένου ανθρώπου, η οποία με τη σειρά της οδηγεί στην δημιουργική εξέλιξη όλων, για το κοινό καλό.

Άρα έχουμε συμβολικό και πραγματικό θάνατο στην Ανατολή, και Δημιουργία στη Δύση. Διαλέγουμε και παίρνουμε. Άλλωστε οι μετανάστες το κάνουν πριν από εμάς. Έχετε δει κανέναν να θέλει να μεταναστεύσει στη Ανατολή; Και για να προλάβω αυτούς που θα ισχυριστούν ότι η Δύση με τους πολέμους της δημιούργησε τους μετανάστες θα πω ότι και η Ρωσία συμμετείχε στον πόλεμο της Συρίας, γιατί κανένας μετανάστης δεν ζήτησε να πάει στη Ρωσία; Ίσως είναι καιρός να μάθουμε και εμείς αυτά που ήδη γνωρίζουν οι μετανάστες, πριν να είναι πολύ αργά και για εμάς.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.