«Επαναστάτης είναι ένας ασήμαντος άνθρωπος με απύθμενη φιλοδοξία». (Φιοντόρ Ντοστογιέφσκυ).

Ο  Στέλιος Ράμφος επ΄ ευκαιρία της παρουσιάσεως του βιβλίου του, Σωστά Άρχειν και Άρχεσθαι – μια περιδιάβαση στα πολιτικά του Αριστοτέλους – αποτολμά μια καταβύθιση στα υποβόσκοντα ψυχολογικά αίτια της  πολιτισμικής μας αγκυλώσεως. (3-11-2017)

06.  Τα πολιτικά μιλούν για πολίτευμα δηλαδή μιλούν για τρόπο συγκροτήσεως συνυπάρξεως των ανθρώπων με κανόνες και όχι για απλή συνάθροιση ανθρώπων. Το να συναντηθούν άνθρωποι δεν αποτελεί πόλη, η είναι μια ιδιαίτερη κατάσταση, μια ιδιαίτερη πραγματικότητα όπου η συνύπαρξη συνάγεται με κανόνες.

Συνδέεται δηλαδή με έναν συνδυασμό αναγκών και ευχαριστήσεων οι οποίες απαιτούν και θυσίες από τους ανθρώπους. Δημιουργούν απαιτήσεις, δικαιώματα, και δημιουργούν ταυτοχρόνως και υποχρεώσεις. Θέλω να πω ότι μόνο με κανόνες συνυπάρξεως υπάρχει πόλις, αλλιώς είναι συναθροίσεις, είναι μπουλούκια, είναι οτιδήποτε θέλουμε, είναι αρχαία καθεστώτα ας πούμε απολυταρχικά, είτε στην Περσία, είτε στην Βαβυλωνία, είτε οπουδήποτε θέλετε, άλλα η πόλις είναι γέννημα θρέμμα Αθηναϊκό, και έχει ακριβώς αυτό το χαρακτηριστικό, μια συνύπαρξη με κανόνες, και όχι με απόλυτες εξουσίες που θα μπορούσε να ήτανε στη Βαβυλώνα, θα μπορούσε να είναι στην Περσία, θα μπορούσε να είναι κάπου αλλού…. Γιατί η συνύπαρξη με όρους κανόνων, είναι ο τρόπος με τον οποίο μπορεί να βγει από την ζούγκλα ο άνθρωπος.

Συνέχεια