Στέλιος Ράμφος: Από τον Στωικισμό στον Λαϊκισμό. (01 02 17).

Πως ο Στωικισμός, ως αγωνία του ανθρώπου μέσα στην τότε αχανή Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία να βρει καινούργια ταυτότητα, αγγίζει το σημερινό ελληνικό πρόβλημα.

 

Στέλιος Ράμφος: Να πούμε λοιπόν για να τα συνδέσουμε με την προηγούμενη φορά, ότι μιλάμε για ένα φιλοσοφικό ρεύμα με πολύ μεγάλη απήχηση και επίδραση 15 αιώνων, με μεγάλη επίδραση από τα μέσα του τρίτου αιώνος το 250 μ.Χ. ας πούμε στα Ελληνιστικά και τα Ρωμαϊκά χρόνια, δηλαδή όλη την περίοδο μετά τον Αλέξανδρο και τους Επιγόνους και φτάνει μέχρι πολύ αργά. Λέγαμε την προηγουμένη φορά επίσης ότι το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό αυτής της σχολής αυτής της κινήσεως έγκειται στο γεγονός ότι είναι μια κίνηση η οποία έχει πραγματικό θέμα, δηλαδή πραγματικό πρόβλημα, ότι πια απευθύνεται σε έναν άνθρωπο ο οποίος δεν είναι πλέον ο άνθρωπος της πόλεως, αλλά ο άνθρωπος του αχανούς των Αυτοκρατοριών των Επιγόνων, και μετά, της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Επομένως τα δεδομένα της ταυτότητος είναι πολύ διαφορετικά, εκεί που ήξερες στην Αθήνα και  στην Σπάρτη περι τίνος ακριβώς πρόκειται, και ήξερες τους συγγενείς, τους φίλους, κλπ, τώρα πια παύεις να το ξέρεις, όποτε οφείλεις να ψάξεις για ταυτότητα.

Συνέχεια

Ο Πέτρος Βασιλειάδης καθηγητής Θεολογίας του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, σχολιάζει το έργο του Στέλιου Ράμφου. ( 5 3 17 ).

6-3-2017-6-16-00-%ce%bc%ce%bc

Από «Πελεκάνος Ερημικός» «Ορθόδοξος Νεωτερικός Στοχαστής»: Πόνημα εύγνωμον στον Στέλιο Ράμφο.

Ο Στέλιος Ράμφος, από τους αυθεντικότερους θεωρητικούς αναλυτές της νεοελληνικής πραγματικότητας, αλλά ταυτόχρονα και ένας από τους πλέον ρηξικέλευθους ερμηνευτές ενός μεγάλου φάσματος της διαχρονικής ελληνικής και χριστιανικής γραμματείας, διετέλεσε επισκέπτης καθηγητής στη Θεολογική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης στις αρχές της δεκαετίας το ’80, χωρίς όμως ιδιαίτερη μέχρι σήμερα ενασχόληση με τη βιβλική επιστήμη.

Συνέχεια