Στέλιος Ράμφος στον Σκάι. Πώς, οι λόγοι της παρακμής του Βυζαντίου αγγίζουν την δική μας, σήμερα. (29 1 17)

26-2-2017-12-33-14-%cf%80%ce%bc

«Δηλαδή στη διαδήλωση δεν έχουμε εαυτό, στη συζήτηση έχουμε εαυτό. Στο διάλογο έχουμε εαυτό, στις ντουντούκες και σ όλα αυτά τα πράγματα δεν έχουμε εαυτό. Έχει λοιπόν μεγάλη σημασία το 560 μ.Χ. που ήτανε ο Ιουστινιανός, τον 6ο αιώνα όπως λέμε, να καταλάβουμε τη μοιραία σημασία ορισμένων κρισίμων επιλογών, που είχαν να κάνουν, με συστατικά χαρακτηριστικά της εαυτότητος των ανθρώπων. Το διακύβευμα είναι: Θέλουμε, η δεν θέλουμε εαυτό; Έχουμε, η δεν έχουμε εαυτό; Από τη στιγμή που το διακύβευμα είναι ότι ο εαυτός μας περιλαμβάνει κι εμάς, και το σώμα μας, η ο αυτός μας είναι συλλογικότητα στην οποία δεν χρειάζεται το σώμα, αλλά μόνο το μυαλό, ε, εκεί παίζονται πάρα πολλά πράγματα και βεβαίως οι συνέπειες είναι σοβαρές».  (Στέλιος Ράμφος).

 

Άρης Πορτοσάλτε: Τέταρτο και τελευταίο μέρος της συζήτησής μας με τον κύριο Ράμφο

Στέλιος Ράμφος: Θα μελαγχολήσουμε κύριε Πορτοσάλτε.

Συνέχεια

Στέλιος Ράμφος στον Σκάι. Τι παθαίνουμε όταν θεωρούμε την εικόνα ως αλήθεια και την πραγματικότητα ως φαινόμενο. (22 1 17)

12-2-2017-3-18-10-%ce%bc%ce%bc

 

 

 

 

 

 

 

Στέλιος Ράμφος: …Να πούμε ότι μέσα σ αυτή τη λογική που περιγράψαμε για την εικόνα που περιγράφει την συνολική αλήθεια στην  πραγματικότητα πια, ο άγιος είναι αυτός που μοιάζει με την εικόνα, κι όχι η εικόνα με τον άγιο. Έχει σημασία να καταλάβουμε αυτή την ανατροπή της λογικής. Η εικόνα είναι ο άγιος και για αυτό δεν μας ενδιαφέρει αν μοιάζει του Αγίου Νικολάου, η δεν ξέρω τι, του Αγίου Αντωνίου ας πούμε, ενώ παλιά πρωιμότερα στην εικονογραφία, έχουμε εικόνες του Σινά του 5ου 6ου αιώνος που καταβάλλεται προσπάθεια ο Άγιος Πέτρος να μοιάζει με φυσικό πρόσωπο, αλλά μετά  τις εικονομαχίες αυτό το πράγμα κατέληξε, έληξε. Ο Άγιος λοιπόν μοιάζει με την εικόνα του και όχι η εικόνα μαζί του,  δηλαδή η αλήθεια είναι η εικόνα και φαινόμενο είναι η πραγματικότητα, άρα προσανατολίζεται ψυχή και πνεύμα προς εκείνη την κατεύθυνση.

Συνέχεια

Στέλιος Ράμφος στον Σκάι. Πως, οι Εικονομαχίες του Βυζαντίου, αγγίζουν πιθανές νευρώσεις του σήμερα. (15 01 17)

4-2-2017-6-19-35-%ce%bc%ce%bc

…»Αφού έχει αποκλεισθεί τον 6ο αιώνα 7ο, το λογικό, οι λύσεις της αλλαγής πρέπει να είναι άνωθεν. Εκ Θεού, η από ένα κόμμα που ξέρει τα μυστικά της ιστορίας, οι αναλογίες είναι σαφείς, δεν χρειάζεται κανείς να σκεφθεί και να κουραστεί περισσότερο, αλλά δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι επίσης όλα αυτά τα κόμματα οδηγήσαν σε καταστροφές. Γιατί καλά χωρίς πραγματικότητα να γίνεις εξουσία, όταν γίνεις εξουσία πρέπει να διαχειριστείς την πραγματικότητα, και είτε φορτώνεις 86 δις μέσα σε έξι μήνες στο κεφάλι ενός λαού και πληρώνει κάνοντας μνημόνια κλπ, είτε την καταστρέφεις και έχεις 70.000.000 πτώματα στα γκουλάγκ. Για να πούμε την άλλη πλευρά, δηλαδή να γίνεις εξουσία, εύκολο είναι να πεις εγώ αλλάζω την Ευρώπη αύριο, εγώ φέρνω τον παράδεισο επι της γης, όταν έρθει εκείνη ώρα και χρειάζεται να διαχειριστείς, χρειάζεται λογική, η λογική δεν υπάρχει, μόνη της η πίστη δεν γίνεται, μπορεί να κάνεις τρέλες ας πούμε με σηκωμένους γιακάδες, η δεν ξέρω τι, στο τέλος 86 δις μένουνε στην πλάτη, και καινούργια μνημόνια. Δηλαδή όλα αυτά τα καθεστώτα δεν είναι τυχαίο ότι κατέληξαν σε ερείπια γιατί; γιατί η αφετηρία ήτανε μία δύναμη πίστεως, χωρίς λογική, είναι πολύ απλό. Είτε για Βενεζουέλες μιλάμε, είτε για Κούβες, είτε για Ρωσίες, είτε για Βουλγαρίες, Ρουμανίες, η οπουδήποτε, έχουμε τέτοια φαινόμενα». (Στέλιος Ράμφος).

Συνέχεια