Ο Στέλιος Ράμφος εγκαινιάζει την εκπομπή του ΣΚΑΙ «Η Ελλάδα στον καθρέφτη». (10 02 2016).

SKAI-ΚΑΘΡΈΦΤΗΣ jpg

6.01
Κωνσταντίνος Ζούλιας: Να σας παρουσιάσουμε τον πρώτο μας καλεσμένο.

Νίκη Λυμπεράκη: Μεγάλη μας χαρά και μεγάλη μας τιμή που είναι μαζί μας ο Κύριος Ράμφος.

Στέλιος Ράμφος: Και δική μου.

Νίκη Λυμπεράκη: Η Ελλάδα στον καθρέφτη, δεν ξέρω πόσο εύκολο είναι να δούμε το είδωλό μας και αν θα το αναγνωρίσουμε στο τέλος κύριε Ράμφο.

Στέλιος Ράμφος: Ε αυτό θα το δούμε εκ του αποτελέσματος.

Κωνσταντίνος Ζούλιας: Πάντως αυτή είναι η φιλοδοξία μας, να κοιταχτούμε και να είμαστε ειλικρινείς με τον εαυτό μας.

Στέλιος Ράμφος: Και με βρίσκετε προετοιμασμένο γιατί έχω γράψει ένα βιβλίο που λέγεται ο άλλος του καθρέφτη.

7.40

Κωνσταντίνος Ζούλιας: Οι Έλληνες είναι λαός με μεγάλη ιστορία και ξεχωρίζουν για την ευφυΐα τους και τον πολιτισμό τους, δηλώνει το 73%, 7 στους 10 Έλληνες. Κύριε Ράμφο αυτό θα είναι και το πρώτο μας ερώτημα. Συμβαίνει μόνο σε μας η συμβαίνει και σ ‘άλλους λαούς να έχουνε αυτή την πως να τη πούμε..

Νίκη Λυμπεράκη: Αντίφαση, αν εσείς εντοπίζετε κάποια αντίφαση.

Στέλιος Ράμφος: Εγώ δεν εντοπίζω αντίφαση.

Κωνσταντίνος Ζούλιας: Όχι;

Στέλιος Ράμφος: Βέβαια, γιατί αν το ξαναγυρίσετε θα δείτε ότι τα άλλα δεν αναιρούν την ατομικότητα, ότι είναι καλός επαγγελματίας και εργατικός δεν είναι πολλοί είναι ένας, κι εργάζεται και για το ατομικό του συμφέρον. Εκείνο που εγώ θα προσπαθήσω να διαβάσω στα στοιχεία σας, δεν είναι μόνο ακριβώς τα στοιχεία αλλά, ποιές νοοτροπίες και ψυχολογίες, βρίσκονται πίσω απ τις απαντήσεις. Τι είναι εκείνο που τους κάνει με συντριπτικά ποσοστά, να επιδίδονται σε ένα αυτοδοξασμό τρομερό.

Κωνσταντίνος Ζούλιας: Τι είναι;

Στέλιος Ράμφος: To γεγονός ακριβώς ότι αισθάνονται άσχημα.

Κωνσταντίνος Ζούλιας: Πως το εννοείτε αυτό;

Στέλιος Ράμφος: Πως το εννοώ. Αισθάνονται άσχημα, και θ αρχίσω απ αυτό να ξετυλίγω το σκεπτικό μου διότι πιστεύω ότι πίσω από τις ελληνικές νοοτροπίες και συμπεριφορές κρύβεται κάτι το οποίο δεν έχουμε προσέξει καλά. Δηλαδή μόνο ένας τραυματικά ανεκπλήρωτος εαυτός έχει ανάγκη να δοξάζει τόσο πολύ τον εαυτό του. Μόνο ένας άνθρωπος που αισθάνεται κάπου ότι είναι προβληματικός, για να κρατήσει τον εαυτό του αρχίζει και λέει πολλά υπέρ, για αυτόν.

Κωνσταντίνος Ζούλιας: Συγνώμη το τραύμα αυτό πως έχει προκύψει;

Νίκη Λυμπεράκη: Αυτό ήθελα να ρωτήσω.

Στέλιος Ράμφος: Πως έχει προκύψει, τι είναι αυτό το τραύμα; Ότι ακόμη δεν έχουμε μεγαλώσει. ό τι ακόμη βρισκόμαστε σε μια νηπιακή κατάσταση την ώρα που οι περιστάσεις και η ιστορία απαιτούν μια ενηλικίωση. Η αίσθηση της ανεπάρκειας αυτής, το συνεχές καρπάζωμα επι αιώνες, έχει δημιουργήσει μια ψυχική ανάγκη αντιδράσεως τέτοια, η οποία οδηγεί σε μία πλασματική αυτοεκπλήρωση μέσα από τον αυτοθαυμασμό. Δηλαδή ένας λαός και ένας άνθρωπος που δεν μπορεί να εκπληρωθεί, δηλαδή, όπως ένα παιδί μικρό που νοιώθει να μην μπορεί να μεγαλώσει, και που αυτό το πράγμα τραυματικά σε μεγαλύτερες ηλικίες μπορεί να εκφραστεί με κατάθλιψη η με τέτοιου είδους αυτοποτιμητικές συμπεριφορές, είναι μοιραίο για να εξισορροπήσει τα πράγματα να καταφεύγει σ ένα δικό του, το οποίο με τη σειρά του είναι εκείνο που τροφοδοτεί το λαϊκισμό.

Κωνσταντίνος Ζούλιας: Κομπάζουμε για να κρύψουμε την ανασφάλειά μας.

Στέλιος Ράμφος: Εννοείται γιατί είμαστε απολύτως ανασφαλής λαός.

Νίκη Λυμπεράκη: Εδώ όμως δεν υπάρχει και μια ειδική σχέση μ αυτό που ειδικώς και αορίστως ονομάζουμε ένδοξο παρελθόν όταν 73 στους εκατό θεωρούν ότι ξεχωρίζουν για τον πολιτισμό και την ευφυΐα τους, φαντάζομαι όταν λέμε πολιτισμό δεν αναφερόμαστε στον πολιτισμό που παράγει η σύγχρονη Ελλάδα;

Στέλιος Ράμφος: Και αυτό, αλλά όπως λέτε σωστά αναφερόμαστε και στον παλαιό, γιατί ποιά είναι η κίνηση την οποία αποφεύγουμε μ αυτή την απάντηση; Είναι η κίνηση να σκεφτούμε τον εαυτό μας. Πάντα όποτε παραπέμπουμε σε συνομωσίες και σε Αρχαίους είναι για να μην πούμε εμείς τι κάνουμε.

Κωνσταντίνος Ζούλιας: Δεν είναι πάντως ενθαρρυντικό ότι στα πρώτα αυτά ερωτήματα έχουμε βρει και μια ειλικρίνεια, δηλαδή όταν παραδεχόμαστε…

Στέλιος Ράμφος: Δεν είναι ειλικρίνεια είναι έλλειψη συνειδήσεως και εκ της ασυνειδησίας η ειλικρίνεια.

Κωνσταντίνος Ζούλιας: Μισό λεπτάκι.

Στέλιος Ράμφος: Δηλαδή όπως στην ψυχανάλυση λες αλήθεια χωρίς να ξέρεις τι κάνεις.

Νίκη Λυμπεράκη: Όταν εντοπίζουμε τα ελαττώματα μας και τα ομολογούμε και μάλιστα σε συντριπτικά ποσοστά.

Κωνσταντίνος Ζούλιας: Ότι είμαστε αφερέγγυοι το λέμε το δηλώνουμε.

Νίκη Λυμπεράκη: Ανοργάνωτοι.

Στέλιος Ράμφος: Αυτό είναι τα λεγόμενα lucida intervala, δηλαδή φωτεινά διαλείμματα, κάτι μπορεί να γίνει, αλλά άμα πάμε στα συμπαρομαρτούντα δεν είναι βέβαιο, τι ακριβώς θα βρούμε, πάντα κάποιος μας υπονομεύει.

Κωνσταντίνος Ζούλιας: Έχει πολύ μεγάλο ενδιαφέρον να δείξουμε τι εμπιστευόμαστε τελικά, τι είναι αυτό που ο Έλληνας εμπιστεύεται σήμερα; Kαι έχουμε αναδείξει αν θέλετε τα πρώτα και τα τελευταία στη συγκεκριμένη κάρτα, υπάρχουν και κάποια αρκετά ενδιάμεσα.

Νίκη Λυμπεράκη: Νομίζω εκπλήξεις δεν υπάρχουν όπως θα δείτε, δηλαδή η οικογένεια.

Κωνσταντίνος Ζούλιας: Ειδικά για εμάς τους δημοσιογράφους δεν μας εκπλήσσει το γεγονός ότι είμαστε τελευταίοι μαζί με τα κόμματα.

Στέλιος Ράμφος: Αυτό ναι, αλλά που σας βλέπουν όλοι συνεχώς έχει ενδιαφέρον αυτό.

Νίκη Λυμπεράκη: Είναι κι αυτό κάποιο σύνδρομο;

Στέλιος Ράμφος: Βεβαίως. Βεβαίως.

Κωνσταντίνος Ζούλιας: Μας βλέπουνε για να μας βρίζουνε ίσως κύριε Ράμφο.

Στέλιος Ράμφος: Ναι αλλά σας βλέπουνε συνεχώς διότι έχουμε ένα μέσο όρο τρίωρο τετράωρο την ημέρα; Κάτι γίνεται εκεί.

Ερευνητής: Δύο ενδιαφέροντα είχε αυτή η ερώτηση σ αυτή την έρευνα το ένα ήτανε η μεταβολή που παρατηρήσαμε ανάμεσα στον Απρίλιο και τον Νοέμβριο μόνο σε δύο θεσμούς. Όλοι οι θεσμοί ήταν ίδιοι η εμπιστοσύνη δεν άλλαξε καθόλου σε τίποτα εκτός από την κυβέρνηση, το θεσμό της κυβέρνησης, και το θεσμό του Πρωθυπουργού, στην κυβέρνηση έπεσε 18 μονάδες και στον Πρωθυπουργό 15.

Νίκη Λυμπεράκη: Ήταν το δύσκολο θυμίζουμε σημείο της μετάβασης, η διαπραγμάτευση το νέο μνημόνιο.

Κωνσταντίνος Ζούλιας: Να το υπενθυμίσουμε η πρώτη έγινε προ του δημοψηφίσματος η δεύτερη μετά το δημοψήφισμα.

Στέλιος Ράμφος: Θέλω να μου επιτρέψετε μια παρέμβαση σε αυτό το πράγμα.

Κωνσταντίνος Ζούλιας: Βεβαίως.

Νίκη Λυμπεράκη: Βεβαίως.

Στέλιος Ράμφος: Κυρίως σ αυτό το καταπληκτικό 99% (εμπιστοσύνη στην οικογένεια) Αυτό το 99% δείχνει εμμέσως ποιό είναι το ελληνικό πρόβλημα.

Νίκη Λυμπεράκη: Τί εννοείτε;

Κωνσταντίνος Ζούλιας: Είδατε μαζί το είπαμε Τί εννοείτε;

Στέλιος Ράμφος: Μπράβο. Τι εννοείτε; Χαίρομαι. Δείχνει ακριβώς ότι η συναισθηματική επένδυση που κάνουμε στους δεσμούς αίματος είναι αυτό που απαγορεύει να κάνουμε κράτος. Το ελληνικό πρόβλημα είναι η αδυναμία να συγκροτήσουμε κράτος. Γιατί; γιατί είναι πιο ισχυρό το συναίσθημα του αίματος και του τόπου. Το 99% είναι το μεγάλο πρόβλημα.

Κωνσταντίνος Ζούλιας: Μόνο εδώ συμβαίνει αυτό μόνο στην Ελλάδα;

Στέλιος Ράμφος: Μπορεί και αλλού αλλά αλλού έχουνε κράτος και ξέρουνε γιατί το έχουνε. Το θέμα είναι, πιο είναι το πρόβλημα της οικογένειας; Ότι μια κοινωνία την κλείνει απολύτως.

Νίκη Λυμπεράκη: Δεν λειτουργεί σε επιμέρους θύλακες.

Στέλιος Ράμφος: Ποιό είναι το πρόβλημα του κράτους; Ότι ενώνει αγνώστους μεταξύ τους και επομένως μπορώ να πληρώνω εγώ φόρους, αν δεν φοροδιαφεύγω, για το σχολείο της Αλεξανδρουπόλεως, και να γίνει κράτος. Το νόημα του κράτους, το κράτος, είναι ο πολιτικός εγγυητής της κοινωνικής συνοχής. Η οικογένεια μόνο την κοινωνική διάλυση μπορεί να εγγυηθεί.

Νίκη Λυμπεράκη: Για μισό λεπτό κύριε Ράμφο.

Στέλιος Ράμφος: Προσοχή, διότι είναι διασπαστικό στοιχείο την ώρα που είναι αφάνταστα συνεκτικό, και που βοηθάει κτλ, αλλά αυτό που μας ενδιαφέρει είναι, ότι αν είμαστε σε κρίση τώρα, είναι επειδή ακριβώς για να εξυπηρετήσουμε οικογένειες, και να διορίζουμε, μπήκαμε στην κρίση.

Νίκη Λυμπεράκη: Δηλαδή το ελληνικό μοντέλο της οικογένειας λειτουργεί ως ανάχωμα της συλλογικότητας.

Στέλιος Ράμφος: Μα είναι το πρόβλημα μας από αιώνες, ότι η οικογένεια δεν επιτρέπει την ευρύτερη ενότητα. Αν δεν το καταλάβουμε αυτό, δεν θα θέσουμε με καθαρούς όρους, το ελληνικό πρόβλημα.

Νίκη Λυμπεράκη: Ξέρετε τώρα ότι κάποιος που ακούει θα εξανίσταται.

Κωνσταντίνος Ζούλιας: Θα λέει μα τι είναι αυτά που λέτε; η οικογένειά μου πάνω απ όλα.

Στέλιος Ράμφος: Μα είμαι οικογενειάρχης άνθρωπος και την αγαπώ πολύ την οικογένειά μου, αλλά μιλώντας για τα Ελληνικά δεινά και χωρίς να λέω ότι πρέπει να καταστραφεί η οικογένεια, αλλά πρέπει η οικογένεια να μην αποτελεί το στοιχείο εκείνο που απαγορεύει την κρατική ενότητα. Δηλαδή το να βολέψω τον συγγενή μου να μου απαγορεύει την αξιοκρατία. Να καταργεί το ΑΣΕΠ, πρέπει να καταλάβουμε αυτό το πράγμα δηλαδή.

Κωνσταντίνος Ζούλιας: Σκεφτόμουνα κάτι το οποίο διάβαζα προσφάτως με αφορμή μάλιστα μιλώντας με τον Θοδωρή. Σε μια άλλη έρευνα που θα παρουσιάσουμε αργότερα προκύπτει ως δείκτης μιας προηγμένης κοινωνίας που δεν το ήξερα ότι είναι ο δείκτης, ο δείκτης αιμοδοσίας. Είμαστε η τελευταία χώρα στην αιμοδοσία ξένου, τρίτου προσώπου. Κι απ τους πρώτους που δίνουμε στη οικογένειά μας είναι τρομερό αν το σκεφθείτε.

Στέλιος Ράμφος: Και σε κάτι άλλο, στον εθελοντισμό έχει σημασία αυτό.

Ερευνητής: Και τα δύο είναι μονάδες μέτρησης σ αυτό που λέμε κοινωνικό κεφάλαιο.

Στέλιος Ράμφος: Μόνο για λόγους ματαιοδοξίας γίναμε εθελοντές στους Ολυμπιακούς του 2004. Και τους αφήσαμε τη άλλη μέρα και ερειπώθηκαν τα πάντα γιατί η ματαιοδοξίας μας είχε ικανοποιηθεί είπαν όλοι κάναμε ωραίους Ολυμπιακούς.

Νίκη Λυμπεράκη: …Ποιός βγήκε κερδισμένος από την εισδοχή μας στην Ευρωπαϊκή οικογένεια, δεν ξέρω εσείς τι λέτε αλλά εμένα το συγκεκριμένο εύρημα με εξέπληξε.

Στέλιος Ράμφος: Μα είναι εντυπωσιακό διότι έτσι και υπάρχει καλλίτερος από μάς, εμείς δεν έχουνε δικαιολογία. Το ίδιο το γεγονός του τι τραβάμε τον τελευταίο χρόνο οφείλεται σε μία αφόρητη παραμυθολόγια τη οποία σαν σφουγγάρι εισπράττει ο κόσμος.

Κωνσταντίνος Ζούλιας: Δηλαδή θέλουμε να πιστεύουμε ότι εμείς έχουμε βοηθήσει περισσότερο την Ευρωπαϊκή Ένωση απ ότι μας βοήθησε εκείνη.

Στέλιος Ράμφος: Γιατί αλλιώς πρέπει να σκεφτούμε το πρόβλημα μας.

Κωνσταντίνος Ζούλιας: Πάμε να δούμε την επόμενη κάρτα λέμε ότι η Ελλάδα έχει σε ποσοστό 71% κάτι σημαντικό να προσφέρει στη Δύση μόνο το 28% πιστεύει το αντίθετο και μάλιστα αυτό που συζητούσαμε με το Θοδωρή προηγουμένως, εάν πάμε στις επιμέρους κατηγορίες των πολιτών, θα δούμε ότι το 60% των αγροτών θεωρούν ότι η Ευρώπη ωφελήθηκε περισσότερο από τη συμμετοχή της Ελλάδος στη Ευρωπαϊκή Ένωση.

Στέλιος Ράμφος: Βεβαίως, με τις επιδοτήσεις ωφελήθηκε η Ευρώπη.

Ερευνητής: Οι αγρότες έχει επίσης ενδιαφέρον να πούμε ότι σε ποσοστό 84% πιστεύουν ότι η Ευρώπη ωφελήθηκε περισσότερο στα οικονομικά θέματα.

Στέλιος Ράμφος: Αλλά και την παιδεία και τον πολιτισμό έχει η έρευνά σας.

Ερευνητής: Βεβαίως.

Στέλιος Ράμφος: Και στον πολιτισμό πάλι 60ντάρια και 70ντάρια.

Ερευνητής: Ενδιαφέρον ότι αυτό που περιγράφετε το προφίλ είναι καθολικό, όλες οι ομάδες του πληθυσμού απαντάνε μ αυτό τον τρόπο.

Στέλιος Ράμφος: Μα δεν υπάρχει αμφιβολία.

Κωνσταντίνος Ζούλιας: Μήπως οι αγρότες το λένε εν προκειμένω επειδή πιστεύουν ότι έγινε εδώ μια προσπάθεια (με την κοινή αγροτική πολιτική ενδεχομένως) να αλλάξουν ενδεχομένως…

Στέλιος Ράμφος: Ότι ξεριζώθηκαν οι ελιές για να υπάρξει ισορροπία.

Κωνσταντίνος Ζούλιας: Ακριβώς. Κι ότι για αυτό έχουν ωφεληθεί οι ξένοι σε βάρος μας.

Στέλιος Ράμφος: Και γιατί δεν κάνανε κάτι κι αυτοί με τη καινούργια διάταξη και με τόσες επιδοτήσεις. Ποιό ήτανε το θέμα που πηγαίνανε στα κέντρα της Εθνικής Οδού τόσα χρόνια τι γινότανε εκεί; Τις επιδοτήσεις τις παίρνανε γιατί δεν γινότανε κάτι;

Νίκη Λυμπεράκη: Θα πει τώρα κανείς για να κάνω και τον αντίλογο γιατί δεν υπάρχει και εκπρόσωπος των αγροτών απόψε μαζί μας, ότι ακούγεται κάπως ισοπεδωτικό αυτό.

Στέλιος Ράμφος: Δηλαδή;

Νίκη Λυμπεράκη: Θέλω να πω τα συντριπτικά ποσοστά σε αρκετές φάσεις της έρευνας είναι και λίγο παγίδα δεν είναι κύριε Ράμφο; Για να βγάλουμε ένα καθολικό συμπέρασμα.

Στέλιος Ράμφος: Μα εγώ όπως είδατε ξεκινάω απ αυτά για να πάω βαθύτερα.

Κωνσταντίνος Ζούλιας: Έχει ενδιαφέρον να μας πεις ο Θοδωρής σε τι ωφελήσαμε την Ευρώπη;

Ερευνητής: Στα πάντα, κάποιες από τις ερωτήσεις βεβαίως για να μη το ισοπεδώσουμε τελείως οι απαντήσεις είναι και κάπως κατανοητές σε κάποιο βαθμό. Όταν τους ρωτάς για τη γεωπολιτική ισχύ υπάρχει η εικόνα ότι η Ελλάδα έχει μια γεωπολιτική θέση η οποία είναι σημαντική, ο άλλος είναι κατανοητό να απαντήσει ότι έχει ωφεληθεί η Ευρωπαϊκή Ένωση από μας. Στον τρόπο ζωής και στην παιδεία είναι ακόμη πιο θολό οι νέοι απαντάνε ότι η Ευρώπη έχει ωφεληθεί περισσότερο από μας η γενιά του ERASMUS, εκεί είναι λίγο πιο περίεργο.

Κωνσταντίνος Ζούλιας: Στον πολιτισμό να το καταλάβει κανείς.

Στέλιος Ράμφος: Το παρελθόν μας είναι ένα φάντασμα που μας τρώει. Καλλίτερα να μην είχαμε παρελθόν γιατί το παρελθόν τώρα που έχουμε, μας εμποδίζει να σκεφτούμε το παρόν, και μας πίνει το αίμα δίκην βρικόλακα. Μόνο όταν κάνουμε κάτι το παρελθόν τότε μας βοηθάει το παρελθόν.

Νίκη Λυμπεράκη: Κύριε Ράμφο μήπως αυτό είναι ένα σύνδρομο που το κουβαλούν οι λαοί που κατά το παρελθόν το απώτερο πράγματι είχαν μεγαλουργήσει;

Στέλιος Ράμφος: Όχι αυτό το σύνδρομο το κουβαλούν λαοί, και μπορώ γεωγραφικά να το προσδιορίσω, που ξεκινάνε από τη Κύπρο και φθάνουν στο Βλαδιβοστόκ. Και είναι όλοι οι λαοί αυτοί που δεν πέρασαν Aναγέννηση. Τι σημαίνει δεν πέρασαν αναγέννηση; Δεν δέχτηκαν ποτέ στη ιστορία τους το παρόν, δηλαδή την ενέργεια απέναντι στην πραγματικότητα. Μόνο οι λαοί οι οποίοι έχουν εξόδους στα παραμύθια και στη φαντασίωση έχουν αυτές τις …

Νίκη Λυμπεράκη: Ναι αλλά θα σας πει κάποιος κύριε Ράμφο στην Ελλάδα χάσαμε πολλά ραντεβού με την ιστορία.

Στέλιος Ράμφος: Αυτό λέω.

Νίκη Λυμπεράκη: Άρα δεν φταίμε εμείς;

Στέλιος Ράμφος: Για τα ραντεβού εμείς φταίμε γιατί η ιστορία είναι μια πρόκληση την οποία εμείς απορρίπταμε μονίμως, ιστορία θα πει κάνε κάτι. Εμάς η μεγάλη μας πνευματική παράδοση λέει ότι, σώζεσαι όταν δεν κάνεις, όταν απορρίπτεις το σώμα σου.

Κωνσταντίνος Ζούλιας: Ξέρετε όμως κάτι, θα κάνω κι εγώ λίγο το δικηγόρο του διαβόλου μιλούσαμε με ένα φίλο ο οποίος είναι γενιά του Πολυτεχνείου.

Στέλιος Ράμφος: Δεν είναι το καλλίτερο δείγμα.

Κωνσταντίνος Ζούλιας: Όχι και το παραδέχεται και ο ίδιος. Ίσα, ίσα ήθελε να μου πει ότι εμείς είμαστε μια πολύ συντηρητική γενιά τελικά διότι χάσαμε όλη αυτή την αλλαγή στα τέλη του 60, δηλαδή αν θέλετε και αυτή την αμφισβήτηση της εξουσίας που ζούσε ταυτοχρόνως και η Ευρώπη και η Αμερική τη χάσαμε λόγω χούντας και μου είπε ότι αυτή την απελευθέρωση τη ζήσαμε με μια ψευδαίσθηση απελευθέρωσης ενταγμένη μες στα κόμματα στη μεταπολίτευση.

Στέλιος Ράμφος: Ναι αλλά εμείς τα διαλέξαμε αυτά, ποιός μας είπε να μην σκεφτούμε δημιουργία, και να μπούμε όλοι στις συμβατικές σχέσεις και θεωρίες ας πούμε. Ποιός μας το είπε αυτό;

Κωνσταντίνος Ζούλιας: Ναι αλλά ήθελε να μου πει ότι δεν φταίει μια γενιά που τελικά καταδικάστηκε να ζήσει μεσ στη χούντα αυτό που ζούσαν όλοι οι λαοί.

Στέλιος Ράμφος: Αντιθέτως θα μπορούσε κανείς να αντιμετωπίσει τη χούντα ως κάτι πολύ αρνητικό, και να πάει σε κάτι θετικότερο. Εδώ απ αυτά που βλέπουμε και με πλήρη συνείδηση των θετικών ας πούμε που συνέβησαν μετά, εγώ προσωπικά θεωρώ ότι το μεγαλύτερο κακό που έκανε η χούντα ήτανε η μεταπολίτευση.

Κωνσταντίνος Ζούλιας: Πως το λέτε αυτό;

Στέλιος Ράμφος: Να πως το λέω.

Νίκη Λυμπεράκη: Ανοίγετε μια τεράστια συζήτηση…

Στέλιος Ράμφος: Θα ανοίξω τεράστια…

Κωνσταντίνος Ζούλιας: Ναι αλλά εγώ θέλω να το ακούσω πριν πάμε σε διάλειμμα.

Στέλιος Ράμφος: Ήτανε τέτοια η έκπτωση η αξιακή που ακολούθησε μετά στο όνομα αυτών των αναχρονιστικών τύπων οι οποίοι έκαναν ότι έκαναν, ώστε επέτρεψαν, άνοιξαν τους ασκούς του Αιόλου και επέτρεψαν στο ευτελές να πάρει αξία, και αφού επέτρεψαν στο ευτελές να πάρει αξία, μετά κατήργησαν και την αριστεία, για να είναι τα πάντα ελευθέρα.

Νίκη Λυμπεράκη: Λοιπόν θα μου επιτρέψετε με τη άδειά σας να επανέλθουμε στην έρευνα γιατί πριν αναφερθήκαμε στην αρχή της αποψινής μας κουβέντας σε μια ροπή που φαίνεται να έχουμε προς τη συνωμοσιολογία κύριε Ράμφο, και οι δύο επόμενες κάρτες νομίζω ότι θα μας δώσουν καλή βάση για να το δούμε το πράγμα.

Στέλιος Ράμφος: Για να το δούμε.

Νίκη Λυμπεράκη: Στην κρίση λοιπόν της Ευρωπαϊκής Ένωσης οι Ευρωπαϊκές χώρες βοήθησαν πραγματικά την Ελλάδα; Όχι απαντά το 62,5% των ερωτηθέντων, το 36,7% απαντά ναι, και η επόμενη κάρτα είναι στον πυρήνα νομίζω αυτής της συζήτησης , αν οι χώρες της ευρωζώνης επεχείρησαν να καθυποτάξουν τη χώρα μας. Και εδώ το ναι έχει συντριπτικό ποσοστό μιλάμε για το 71,5 %.

Κωνσταντίνος Ζούλιας: Όπως κι η τελευταία κάρτα για να κλείσουμε αυτό το κεφάλαιο είναι: Η Ευρωπαϊκή Ένωση μετεξελίσσεται σε μια κυριαρχική ένωση υπό την κυριαρχία της Γερμανίας το πιστεύουν αυτό το 84,5%.

Στέλιος Ράμφος: Μα δεν υπάρχει αμφιβολία ότι αυτά τα πράγματα λέγονται, γιατί η ανάγκη της αυτοδικαιώσεως είναι εκείνο που κυριαρχεί. Να ξέρουμε έχουμε μπροστά μας να κάνουμε με ένα νήπιο χιλιετιών, εάν αυτό το πράγμα μέσα από το χρόνο που σας ενδιαφέρει πάρα πολύ σαν θέμα δεν το αντιμετωπίσει η κοινωνία είναι καταδικασμένη στην απόλυτη παρακμή, την οποία ζει σήμερα.

Νίκη Λυμπεράκη: Να κάνουμε κι ένα διαχωρισμό για να κάνω πάλι τον αντίλογο στην τελευταία κάρτα, η Γερμανική ηγεμονία στη Ευρώπη, αυτό δεν είναι κάτι που το ακούμε μόνο από τη Ελλάδα ούτε κάτι που δεν στοιχειοθετείται σε κάποιους τομείς και σε πραγματικότητες.

Στέλιος Ράμφος: Μα δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία ότι ο καθένας που είναι δυνατός θέλει να κάνει κάτι τη δύναμη του. Εσύ που είσαι αδύνατος προσπαθείς να κάνεις κάτι την αδυναμία σου, αυτό είναι το δράμα. Εδώ έχουμε απεγνωσμένη προσπάθεια να γίνει κάτι η αδυναμία μας οι άλλοι είναι δυνατοί κάνουν αυτό στραβά κακά ότι είναι να κάνουνε.

Κωνσταντίνος Ζούλιας: Θα πάμε σε ένα σύντομο διάλειμμα και αμέσως μετά θα δείτε πόσοι Έλληνες πόσοι νέοι Έλληνες ακόμη και σήμερα θεωρούν ότι θα ήταν λύση η έξοδος από την Δύση, πιθανότατα και η πρόσδεση της χώρας μας με τη Ρωσία. Επιστροφή στην, Ελλάδα στον Καθρέφτη, και Κύριε Ράμφο σκεφτόμουνα στο διάλειμμα να σας ιντριγκάρω διότι κάποιος που θα μας έβλεπε προηγουμένως θα λέει ότι ο Ράμφος μας λέει οι είμαστε φοβικοί κλειστοί συντηρητικοί η υπερφίαλοι μεγαλομανείς.

Νίκη Λυμπεράκη: Και χρήζουμε ψυχανάλυσης.

Κωνσταντίνος Ζούλιας: Λύση έχει ο Ράμφος;

Στέλιος Ράμφος: Βέβαια. Ευρώπη. Μην κουνήσουμε απ την Ευρώπη. Καθαρή λύση και άμεση και πρακτική ακόμη και αν διαλυθεί η Ευρώπη εμείς να μην φύγουμε.

Κωνσταντίνος Ζούλιας: Να μείνουμε να κρατάμε τελευταίοι την Ευρωπαϊκή σημαία έτσι;

Στέλιος Ράμφος: Εννοείται.

Κωνσταντίνος Ζούλιας: Μήπως όλη αυτή η αγωνία που εκφράζεται ακόμη και αυτή αν θέλετε η οργή σε ένα πολύ μεγάλο μέρος του πληθυσμού, είναι κι ότι αισθανόμαστε ότι έχουμε φτάσει σε ένα αδιέξοδο είμαστε έξι εφτά χρόνια στη κρίση πλέον, και θα θέλαμε μια χαλάρωση να το πω.

Στέλιος Ράμφος: Να το καταλάβω, αλλά εμείς τόσα χρόνια τα έχουμε βάλει με τα μνημόνια, ενώ προκαλέσαμε την κρίση. Πρέπει να αρχίσουμε να βάζουμε τα πράγματα στη θέση τους. Τα μνημόνια έγιναν επειδή υπήρχε κρίση, και υπήρξε κρίση γιατί εκεί που μπήκαμε στη μεταπολίτευση με 230.000 υπαλλήλους φτάσαμε στο 1.000.000. Για να τα λέμε τα πράγματα καθαρά.

Νίκη Λυμπεράκη: Τώρα όμως σήμερα τι γίνεται;

Στέλιος Ράμφος: Για σήμερα μιλάω λοιπόν. Τώρα όσο ποτέ Ευρώπη με έναν ορισμένο πια συνδυασμό στα πολιτικά ήθη και στην αυτοκατανόηση.

Κωνσταντίνος Ζούλιας: Δηλαδή;

Στέλιος Ράμφος: Δηλαδή. Το πρώτο πράγμα που στα πολιτικά ήθη θα έπρεπε να ευχηθεί κανείς είναι να πάμε σε μια πολιτική, μια πολιτική ζωή ας πούμε η οποία δεν θα είναι διεκδίκηση της εξουσίας, αλλά θα είναι η πολιτική της ευθύνης. Μέχρι τώρα από τα μεγαλύτερα κακά είναι το γεγονός ότι κάθε φορά οι εμπλοκές δημιουργούνται και οι αντιπαλότητες επειδή θέλουν τη εξουσία δεν έχουν στο μυαλό τους την ευθύνη απέναντι σ αυτό το πράγμα το οποίο θα εξουσιάσουν. Η κρίση μπορεί να αποδειχθεί κάτι σωτήριο γιατί θα μας υποχρεώσει να κοιταχτούμε στον καθρέφτη. Να κάνετε τη εκπομπή σας δηλαδή. Και εδώ είναι το δεύτερο, είπα πριν είμαστε νήπια χιλιετιών. Τι είναι νήπιο; Είναι μια οντότης που μεταφέρει την πραγματικότητα στην επιθυμία του. Ένα νήπιο μόνο επιθυμίες έχει και αυτό είναι πραγματικότητα. Πρέπει να χωρίσουμε τις επιθυμίες από την πραγματικότητα να τελειώσουμε με τα παραμύθια. Αυτό θα πει μεγάλωμα είναι πολύ σημαντικό αυτό το πράγμα.

Νίκη Λυμπεράκη: Δεν είναι πιο δύσκολη αυτή η ωρίμανση την οποία προβλέπετε ως λύση απ ότι καταλαβαίνω κύριε Ράμφο σε τέτοιες συνθήκες; Δηλαδή σήμερα εδώ που είμαστε σήμερα μετά από τόσα χρόνια ύφεσης που τα συζητάμε πολύ ωραία σε θεωρητικό επίπεδο αλλά υπάρχει ένα τεράστιο κομμάτι του πληθυσμού που απομακρύνεται όλο και περισσότερο από την Ευρώπη και από το βιοτικό επίπεδο που συνεπάγεται το να είσαι πολίτης της Ευρώπης.

Στέλιος Ράμφος: Μα είπαμε πριν ότι ο ευνουχισμένος άνθρωπος είναι πολύ επιθετικός και η μεγάλη επιθετικότης γίνεται αυτοκαταστροφή. Ο κίνδυνος πλέον που αντιμετωπίζουμε δεν είναι πλέον η κατάληψη του νομισματοκοπείου, και δεν ξέρω άλλα, θεωρία των παιγνίων και αυτά, ο κίνδυνος ακριβώς είναι, ότι πάμε σε αυτοχειριασμό εάν συνεχίσουμε με αυτή τη λογική.

Κωνσταντίνος Ζούλιας: Πάντως επειδή το προλογίσαμε προηγουμένως και θέλω να το πούμε και να δείξουμε και τις δύο σχετικές κάρτες…

Ερευνητής: Ρωτήσαμε τους Έλληνες πολίτες αν πιστεύουνε ότι υπάρχει εναλλακτική επιλογή στη Ευρωπαϊκή Ένωση. Τον Απρίλιο που πρωτοτέθηκε η ερώτηση αν θυμάστε υπήρχε αυτή η συζήτηση ζωντανή. Υπήρχαν κάποια σενάρια κάπως θολά βέβαια για τυχόν πιστοληπτική γραμμή απ την Κίνα, η για προκαταβολές για αγωγούς από τη Ρωσία.

Νίκη Λυμπεράκη: Σας θυμίζω ότι αυτά τα επανέφερε και ο κύριος Βαρουφάκης.

Κωνσταντίνος Ζούλιας: Ήταν και η εποχή που ο κύριος Λαφαζάνης είχε πάει και στη Μόσχα να το πούμε.

Στέλιος Ράμφος: Και είχε υποκλιθεί πολύ σοβαρά μπροστά στον Πρόεδρο Πούτιν έκανε εδαφιαίες περίπου υποκλίσεις έχει σημασία αυτό γιατί εξέφραζε αυτό το 25% εκείνη την ώρα.

Ερευνητής: Το ενδιαφέρον τώρα το άλλο ενδιαφέρον εδώ, ήταν οι απαντήσεις των νέων, οι νέοι ηλικίας 18-24 ήταν η μόνη πληθυσμιακή ομάδα που τον Απρίλιο προτιμούσε σε πλειοψηφικό ποσοστό να πάμε με τη Ρωσία.

Στέλιος Ράμφος: Επιβεβαιώνεται το προηγούμενο που έλεγα ότι η πλήρης επικράτηση στην κρίση των ανθρώπων του συναισθήματος, και επομένως η πλήρης διάρρηξη σχέσεων με πραγματικότητα, επιτρέπουν αυτή την απάντηση που σημαίνει ότι αυτοί οι νέοι είναι βαθειά ριζωμένοι στην παράδοση. Τα μυαλά τους δηλαδή είναι μουχλιασμένα. Εκείνοι που σκέφτονται είναι στην Ευρώπη. Αυτό είναι το δράμα, ότι φεύγει συνεχώς το καλλίτερο υλικό έξω και μένουν εδώ οι άνθρωποι που έχουν πολύ μεγάλες δυσκολίες με τη διαχείριση του εαυτού σε μια δύσκολη ώρα.

Ερευνητής: Πιστεύετε ότι οδηγούμαστε στην αυτοκτονία δεν υπάρχει λύση;

Στέλιος Ράμφος: Μα πως δεν υπάρχει, εγώ πιστεύω αυτή τη στιγμή αυτό που κάνω είναι αναζήτηση διαγνώσεως της ασθενείας, ώστε να μπορεί να γίνει ίασις. Πρώτα απ όλα πρέπει να καταλάβουμε ότι πολλές φορές μέσα στη ιστορία λαοί έχουν αρρωστήσει. Δεν είναι για πρώτη φορά που αρρωσταίνουμε εμείς. Οι Γερμανοί στο μεσοπόλεμο αρρώστησαν, και η βαριά αρρώστια που υπέστησαν τότε σε συνθήκες που μιοιάζανε τρομερή κρίση εξευτελισμός ταπείνωση απ τις Βερσαλλίες κτλ, οδήγησαν σε μια παρανοϊκή συνθήκη που τους πήγε με τη σειρά τους, εκεί που τους πήγε. Επομένως και εμείς περνάμε αυτή τη στιγμή μια κορύφωση ασθενείας η οποία εκφράζεται με παρανοϊκά σύνδρομα δηλαδή με πλήρη πρόσδεση σε συναισθήματα και πλήρη απόρριψη της πραγματικότητας.

Κωνσταντίνος Ζούλιας: Το φάρμακο είναι η Ευρώπη, είναι το μόνο φάρμακο λέτε.

Στέλιος Ράμφος: Άμα μου ζητάει κανείς πονηρά να απαντήσω απαντάω ευθέως, Ευρώπη.

Κωνσταντίνος Ζούλιας: Η έρευνα έχει κάνει και πολλά κάποια μάλλον για τη εκκλησία, για τα θέματα και τη σχέση μας με την εκκλησία.

Νίκη Λυμπεράκη: Και με τη Ορθοδοξία.

Στέλιος Ράμφος: Όταν λέμε εκκλησία εννοούμε ορθοδοξία.

Κωνσταντίνος Ζούλιας: Το 83% των Ελλήνων δηλώνουν ότι πιστεύουν στο Θεό, σχεδόν 84, μόνο 8 Έλληνες στους 100 δηλώνουν άθεοι και μάλιστα ένα πολύ μεγάλο ποσοστό άνω του 60% δηλώνει ότι η θρησκεία παίζει πολύ σημαντικό ρόλο στη ζωή τους. Και το ερώτημα είναι αν πιστεύετε ότι έχει και εκείνη και η ορθοδοξία έχει συνδιαμορφώσει όσα συζητάμε τόση ώρα, αν έχει συνδιαμορφώσει το προφίλ του σύγχρονου Έλληνα γενικότερα.

Στέλιος Ράμφος: Μα για αυτό πριν είπα από την Κύπρο ως το Βλαδιβοστόκ. Και αυτομάτως έκανα μια νοητή περιγραφή όλης της ζώνης των Ορθοδόξων. Γιατί οι Ορθόδοξοι, η Ορθόδοξη ομολογία, με τον πλούτο της και τις παραδόσεις της κι όλα αυτά τα πράγματα έκανε κάτι που δεν συμβαίνει με όλες τις άλλες Χριστιανικές ομολογίες. Δεν δέχτηκε ποτέ την ιστορία. Την ιστορία την δέχτηκαν ας πούμε τον 13ο αιώνα οι Καθολικοί, οι Προτεστάντες δεν συζητάμε για αυτό είναι μέσα με τη πίστη, μέσα στη ιστορία, εμείς δεν το δεχτήκαμε. Στην ιστορία εμείς σωζόμαστε βγαίνοντας από τη ιστορία. Επομένως υπήρξε ένας εσωτερικός διχασμός, ένα ρήγμα.

Νίκη Λυμπεράκη: Κύριε Ράμφο ομολογώ δεν είμαι πιο αισιόδοξη απ ότι όταν σας καλησπερίσαμε. Μάλλον το αντίθετο μου έχει συμβεί δεν ξέρω για τους υπολοίπους; αλλά..

Στέλιος Ράμφος: Απορώ γιατί εγώ είμαι τόσο αισιόδοξος.

Κωνσταντίνος Ζούλιας: Πάντως μας δώσατε πάρα πολλές αφορμές να σκεφτούμε όσα είπαμε σήμερα σας ευχαριστούμε ήτανε χαρά και τιμή μας.

Στέλιος Ράμφος: Εύχομαι καλή επιτυχία στην εκπομπή σας.

Κωνσταντίνος Ζούλιας: Να είστε καλά.

Νίκη Λυμπεράκη: Σας ευχαριστούμε πάρα πολύ.

Για να δείτε ολόκληρη συνέντευξη πατήστε εδώ

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s