«Aφήστε τους νεκρούς να θάβουν τους νεκρούς τους». (03 02 2016)

Ράμφος Καθημερινή 6 9 15

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Στα πλαίσια της πρώτης διαλέξεως της Ποιητικής του Αριστοτέλους, ο Στέλιος Ράμφος, στην προσπάθεια του να μας εξηγήσει τις διαφορές και ομοιότητες της μιμήσεως κατά Πλάτωνα και Αριστοτέλη καθώς και τη σημασία τους στην τέχνη, αναφέρθηκε στο γνωστό επεισόδιο με το ανεβοκατέβασμα του έργου του Ξηρού στο Εθνικό Θέατρο, ως ακολούθως:

-Στέλιος Ράμφος: Τι σημασία έχει όλη αυτή η συζήτηση; Δεν είναι αν και κατά πόσο είχαμε μια περίπτωση λογοκρισίας, δεν είναι αυτό. Υπήρχε μια αντίδραση κοινωνική, όπως υπήρχε για το : «Ο Χριστός ξανασταυρώνεται» όπως υπήρχε για το «Χυτήριο» και όλα αυτά τα πράγματα, και η οποία αντίδραση στην τελική μπορεί να έχει αυτό το αποτέλεσμα, η να μην το έχει, δεν έχει σημασία.

Σημασία έχει, και στο υπέρ και στο κατά, και στα δύο λάθη, και στο λάθος ανέβασμα, και στο λάθος κατέβασμα, είχε παραληφθεί κάτι πολύ σημαντικό που αν ήξερε κανείς αυτά τα πράγματα που λέει ο Πλάτων θα τα είχε αποφύγει.

Ποιό είναι αυτό το πολύ σημαντικό στοιχείο; Είναι ότι ποτέ δεν μπορεί να γίνει ενα έργο, να σταθεί κανονικά και να λειτουργήσει ως έργο, με το αποτέλεσμα ας πούμε της συγκινήσεως που ζητάμε, εάν είναι παρόντες οι παίχτες του προβλήματος.

Τι θέλω να πω; Θέλω να πω το εξής: Ότι το πρόβλημα τους ως πολιτικό η άλλης τάξεως, με τη ζωντανή τους παρουσία περνάει, και δεν επιτρέπει στο έργο να πάρει την απαραίτητη απόσταση, που το κάνει ωραίο στο νόημα του.

Αυτό είναι αυτό που δεν καταλαβαίνουν οι διάφοροι που συζητάνε τα προβλήματα επειδή είναι Πλάτων.

Το Έργο τέχνης βασίζεται στην απόσταση όχι στην παρουσία του. Ο ίδιος ο άνθρωπος πεθαμένος, που γίνεται πρωταγωνιστής δημιουργεί άλλη συνθήκη αναγνώσεως ας πούμε και υπάρξεως του έργου. Ο ίδιος άνθρωπος ζωντανός δημιουργεί πρόβλημα δικανικής αποκαταστάσεως, δικαστηριακής.

Αυτό όλοι οι σοφοί οι θεατρολόγοι δεν μπορούν να το καταλάβουν, μιλώντας για τις συμπεριφορές. Αν έπρεπε αν δεν έπρεπε.

Η συστατική πραγματικότης έγκειται στο εξής : Ότι κάτι για να γίνει έργο χρειάζεται απόσταση απο την ιστορικότητα του, αλλιώς πρέπει να γίνει ρεπορτάζ και να αρχίσουμε να ρωτάμε τις γνώμες των ανθρώπων, εντάξει. Να πάμε να ρωτήσουμε τι γνώμη έχετε, και λέει ο ένας και λέει ο άλλος, εντάξει.

Αλλά άλλο το ρεπορτάζ, άλλο το έργο τέχνης. Το έργο τέχνης χρειάζεται μια ιδιότυπη διαχείριση όπου ο χρόνος βασίζεται στην απόσταση για να αναδείξει τα πράγματα στο νόημα τους, κι όχι στην πρακτική τους αμεσότητα που είναι δημοσιογραφική ιστορία.

Αυτό ήτανε το θέμα που ούτε εκείνος που επέλεξε το έργο καταλάβαινε, ούτε εκείνος ο ίδιος που κατέβασε το έργο καταλάβαινε, ούτε εκείνος που ήτανε εναντίον καταλάβαινε, ούτε εκείνοι που ήτανε υπέρ καταλάβαιναν, και μου λέγανε ότι σε μια εκπομπή βγήκε μια δικηγόρος και έλεγε τα προβλήματα που είχανε δημιουργηθεί δεν ξέρω τι, στη δίκη.

-Γυναίκα από το ακροατήριο απευθυνόμενη στον Ράμφο: Αν όμως στην εκπομπή υπήρχε μια δική σου παρέμβαση θα τα έλυνε όλα.

-Ράμφος: Υπάρχει ένα καταπληκτικό ρήμα στο κατά Ματθαίον. «Αφήστε τους νεκρούς να θάβουν τους νεκρούς τους».

2 thoughts on “«Aφήστε τους νεκρούς να θάβουν τους νεκρούς τους». (03 02 2016)

    • Κυρία Μπόμπολα καλησπέρα σας,

      Η ερώτηση σας μετεφέρθη στον Κύριο Ράμφο, δυστυχώς,
      χωρίς κανένα δικό του σχόλιο ως απάντηση. Αν υπάρξει κάποιο σχετικό σχόλιο από μέρους του μελλοντικά θα σας ενημερώσω.

      Σας ευχαριστούμε δια την επίσκεψη.

      Με εκτίμηση.

      Γιώργος Θαλασσινός. (Διαχειριστής).

      Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s