Κλήρωση εναντίον Αξιολόγησης. ( 01 01 2016 ).

Εκπαιδευτική μεταρρύθμισηΩς προνεωτερική κοινωνία η ελληνική, με κουλτούρα η οποία είναι κουλτούρα εσχατολογικών νοημάτων και απαντήσεων, και όχι κουλτούρα η οποία θέτει ερωτήματα αναστοχαστικού προβληματισμού ο οποίος μέσα από την πραγματική επιστημονική έρευνα οδηγεί στην ανακάλυψη καινούργιων κόσμων, δημιουργεί το μοντέλο του ανθρώπου εκείνου, ο οποίος έχει γνώμη για όλα, χωρίς γνώση, όχι απο κάποια κακή προαίρεση, αλλά γιατί βασίζει τα πάντα στην πίστη και στο συναίσθημα, και καθόλου στη λογική. Και αυτό, το θεωρεί αναφαίρετο δικαίωμά του, (που όντως είναι), ξεχνώντας όμως κάτι πολύ βασικό, ότι ο αντίποδας του δικαιώματος αυτού, είναι η υποχρέωση, με την έννοια της ευθύνης, τόσο απέναντι στον εαυτό του ως υποκειμενικής οντότητος, και όχι ως φαντασίωσης, όσο και απέναντι στους άλλους πολίτες, που τυγχάνει να μην είναι σόι του.

Ορμώμενος από τα τεκταινόμενα στην παιδεία στη χώρα μας, μοιράζομαι και πάλι μαζί σας τις απόψεις του Στέλιου του Ράμφου για την παιδεία, μέσα από την πολυετή επιστημονική του έρευνα όπως αποτυπώνονται τόσο στο συγγραφικό του έργο, όσο και στη συζήτηση που άνοιξε προς τον σκοπό αυτό, τον Ιανουάριο του 2011 στο Ίδρυμα Θεοχαράκη με πολιτικά πρόσωπα τα οποία διετέλεσαν υπουργοί παιδείας, όπως, ο Κος. Γεράσιμος Αρσένης, και η Κα. Μαριέττα Γιαννάκου Κουτσίκου. Παρούσα στην συζήτηση και η τότε Υπουργός Παιδείας Κα. Άννα Διαμαντοπούλου, η οποία έλαβε τον λόγο και κατέθεσε τις απόψεις της. Την συζήτηση συντόνισε η δημοσιογράφος Βίκυ Φλέσσα.

06:24 – Βίκυ Φλέσσα: …Την ίδια περίοδο βεβαίως κατάπληκτοι την ώρα που η κυρία Γιαννάκου προσπαθούσε να αλλάξει το τι συμβαίνει στα πανεπιστήμια, ακούγαμε σημαντική μερίδα της πανεπιστημιακής κοινότητας, πάλι τους μηδενιστές αλλά και φοιτητές να λένε ευθαρσώς και δημοσίως, ο νόμος Γιαννάκου μπορεί να ψηφίστηκε απ τη Βουλή, μπορεί να ψηφίστηκε απ την πολιτεία αλλά δεν θα εφαρμοστεί. Ελπίζω να μην μακρηγόρησα θεώρησα ότι ήταν απαραίτητο να πω κάποια πράγματα, να μην αδίκησα κανέναν σας, θα ήθελα να πείτε ότι θέλετε μετά, σταματώ εδώ και θα ήθελα να δώσω το λόγο βεβαίως στον διανοητή μας, στον φιλόσοφο τον κύριο Ράμφο, να μιλήσει για παλιότερες προσπάθειες μεταρρύθμισης που θυμίζουνε μάλλον την προσπάθεια του Σισύφου.

– Στέλιος Ράμφος: Όχι ιδιαιτέρως παλιές, έχω απ ότι θυμάμαι, δηλαδή μπορώ να μνημονεύσω, την πρώτη επι κυβερνήσεως Γεωργίου Παπανδρέου του πρώτου Παπανδρέου και τότε με εμπνευστή τον Ευάγγελο Παπανούτσο τα πράγματα και με ιδιαίτερο ενδιαφέρον για μια αναδιάρθρωση ας πούμε του συστήματος βάσει των γαλλικών προτύπων του 50. Γύρω προς το 60 επεχειρήθει μια πρώτη αλλαγή, ο ενθουσιασμός για τη μεταβολή και κυρίως για τα, ας πούμε για τις ελπίδες, που γεννούσε η καθιέρωση της δημοτικής, κατά κάποιο τρόπο είχανε οδηγήσει και σε ευτράπελα, θυμάμαι τότε τα παραθετικά του ψηλός, ψηλός, ψηλέας, μαγκλάρας, όπου είχε αναστατωθεί ο συγχωρεμένος ο Παναγιώτης ο Κανελλόπουλος στη βουλή κι έλεγε τι είναι όλα αυτά τα πράγματα. Εν πάσει περιπτώσει δεν μπόρεσε να ευοδωθεί εκείνη η προσπάθεια που είχε περισσότερο ενθουσιασμό και έτσι λιγότερη ας πούμε συνειδητοποίηση των τρομερών προβλημάτων που έχει, του ναρκοπεδίου που λέγεται παιδεία στην Ελλάδα, μεσολάβησε η επταετία και βεβαίως μετά εκείνο που μπορούμε να θυμηθούμε είναι αμέσως τα επακόλουθα, τα πρώτα βήματα της μεταπολιτεύσεως. Το 76 οι αλλαγές οι ριζικές με τον Γεώργιο Ράλλη ο οποίος και εκείνος παραλίγο να πληρώσει το τίμημα της καθιερώσεως της δημοτικής, εξελέγη μετά βίας ας πούμε, ναι, και βεβαίως ακρότητες που έγιναν τότε εν ονόματι του ενθουσιασμού, ότι έπρεπε όλα να αλλάξουν σαν η γλώσσα να ήταν κάτι τι το οποίο μπορείς να αλλάζεις σαν σακάκι, η, οι φωνές που βάζανε τότε προσπαθώντας να συγκρατήσουνε τα πράγματα, διότι καταλαβαίνανε ότι δεν είναι θέμα απλώς ιδεολογικό, οι τύποι της γραμματικής, αν η γενική είναι -ης, η -έως αλλά είναι κάτι σημαντικότερο. Εν πάσει περιπτώσει αυτό κυματιστά το διεδέχθει η μεταρρύθμιση Βερυβάκη, όπου τα μεσάνυχτα κάποια στιγμή ψηφίστηκε η κατάργηση των πνευμάτων και των τόνων το 82 αν θυμάμαι καλά, Βερυβάκης είναι πάντως το όνομα. Ο Μόραλης ήτανε τότε υφυπουργός, επι Μόραλη κατηργήθησαν τα πρότυπα ήτανε ολέθριο και εκείνο, τα πρότυπα σχολεία, στο όνομα του ότι δεν μπορεί να κάνουμε ελιτισμό σε μια αναγεννώμενη Ελλάδα. Τώρα με χαρά ακούω ότι αρχίζει να υπάρχει ένας ζωντανός προβληματισμός για να ξαναγυρίσουμε σε κάτι τέτοιο. Μετά είχαμε το νόμο πλαίσιο ο οποίος και αυτός ας πούμε στην καλή διάθεση που ο τότε Λιάνης είχε ας πούμε το αποτέλεσμα, ήταν ας πούμε με τις παρεμβάσεις, με την άγνοια, με όλα αυτά τα πράγματα, να δημιουργηθεί ένα πλαίσιο μάλλον ανομίας ας πούμε. Δηλαδή δημιουργήθηκαν προβλήματα εξαιρετικά δύσκολα για την προαγωγή και την λειτουργία της ανωτάτης εκπαιδεύσεως, και μετά σιγά-σιγά άρχισε η απελπισμένη οδυνηρή ανηφορική προσπάθεια των κυβερνήσεως, τα πράγματα σιγά-σιγά να βρουν ένα δρόμο, να υπάρξουν περισσότερο ψύχραιμες σκέψεις. Ακολούθησε η προσπάθεια του κυρίου Αρσένη με τα όσα αφηγήθηκε η κυρία Φλέσσα μετά η κυρία Γιαννάκου ε, και τώρα βλέπουμε πλέον ότι βρισκόμαστε μπροστά σε μια νέα πια προσπάθεια, της οποία δεν ξέρουμε ακριβώς το σύνολο ακούμε από εδώ κι από εκεί κομματιαστά σκέψεις, δεν είναι βέβαιο και ασφαλές κάθε φορά ότι αυτό που ακούμε είναι το ακριβές, αλλά ότι επιχειρείται εν πάσει περιπτώσει να ξαναρχίζει, να ξανακοιταχτεί το πρόβλημα με ένα τρόπο συνολικά, αυτό είναι ένα κρατούμενο ε, και από την άποψη αυτή είναι καλό πια ας πούμε κάνοντας την ανακεφαλαίωση και την αποτίμηση αυτών τα οποία προηγήθηκαν σιγά-σιγά, να σκεφθούμε πλέον τι πρόκειται να γίνει, δεδομένου οτι έχουμε μπροστά μας την εξαιρετική ευκαιρία της κρίσεως. Άρα νομίζω άτι με αυτό το δεδομένο όπου εμποδίζει τους ανθρώπους να κάνουν κατάχρηση μιας ψυχολογίας πολυτελείας, μπορούμε να σκεφτούμε με μεγαλύτερη φρονιμάδα ας πούμε και προσοχή ένα τόσο κρίσιμο θέμα, από το οποίο εξαρτάται τελικά και η έξοδος από την κρίση, αλλά και τα μετά από την έξοδο αν υπάρξει και όποτε υπάρξει.

56:56 – Βίκυ Φλέσσα: Γιατί υπάρχει αυτή η παγιωμένη κουλτούρα άρνησης της ελληνικής κοινωνίας στην αλλαγή γιατί υπάρχει αυτός ο συντηρητισμός;

– Στέλιος Ράμφος: Όταν όλα αλλάζουν στον ουρανό δεν χρειάζεται να αλλάξει τίποτα στη Γή.

– Βίκυ Φλέσσα: Δηλαδή;

– Στέλιος Ράμφος: Λέω όταν μία κουλτούρα έχει τις μεταφυσικές της αξίες και μεταφορές σε ένα άλλο επίπεδο υπάρξεως, τότε στη ζωή οφείλει να είναι συντηρητική. Γιατί για να κατακτήσει…

– Βίκυ Φλέσσα: Είμαστε αιθεροβάμονες δηλαδή με την κακή έννοια;

– Στέλιος Ράμφος: Όχι είμαστε εκ του ασφαλούς.

– Βίκυ Φλέσσα: Τα περιμένουμε από ψηλά τα πράματα.

– Στέλιος Ράμφος: Λοιπόν. Θα ήθελα όμως να πω ορισμένες σκέψεις. Έχω την εντύπωση ότι η σημερινή συγκυρία προσφέρεται για μια καλύτερη κατανόηση και τοποθέτηση του συνόλου προβλήματος της εκπαιδεύσεως, υπό ποίαν έννοια; Υπό την έννοια ότι, εκείνο το οποίο ας το πούμε έτσι απέτυχε, εκείνο το οποίο εντός εισαγωγικών χρεοκόπησε, είναι το κράτος. Είναι, σε πρώτο βαθμό ας πούμε το κράτος, και δευτερευόντως η κοινωνία συμμετέχει στην αποτυχία. Δευτερευόντως υπό την έννοια ότι βεβαίως συμμετείχε με τα αιτήματά της σε μια κακή συνθήκη και διαχείριση, και θα εξηγήσω με ποιόν ακριβώς τρόπο, αλλά το μόρφωμα το κεντρικό, ήτανε το κράτος, εκεί παίρνονταν ας πούμε οι αποφάσεις, οι οποίες μπορούσαν να ενεργήσουν με ένα τρόπο θετικό, κατευναστικό, έτσι ας πούμε αποδοτικό, όσον αφορά τα αιτήματα της κοινωνίας. Πολύ χονδρικά θα έλεγα ότι, ο λόγος της αποτυχίας του κράτους και επομένως ο λόγος, η αιτία, της δημοσιονομικής κρίσεως, όπως ξέρουμε όλοι δεν έχει να κάνει, δεν έχει αντίστοιχο ας πούμε στα ευρωπαϊκά δεδομένα, είναι άλλου τύπου τα προβλήματα που εμφανίζονται, οφείλονται σε ένα πράγμα κατά την δική μου αντίληψη, στο γεγονός ότι ως πολιτισμός, ως κουλτούρα, δίνουμε τα πρωτεία στην οικογένεια και δευτερευόντως στο κράτος. Το κράτος είναι για άρμεγμα από την οικογένεια. Υπό την έννοια αυτή η δομή η οποία διαμορφώνεται ας πούμε με άξονα αναφοράς το κράτος, και εδώ ακριβώς το πολιτικό κόστος ενεδρεύει, έγκειται ακριβώς στο γεγονός ότι πρέπει το άρμεγμα να γίνει κανονικό, και η απόδοσις ας πούμε των οφειλομένων στις οικογένειες οι οποίες περιμένουν από τον γενικό συντηρητή που λέγεται κράτος να τις βοηθήσει με τα δοσίματα, και όλα αυτά τα πράγματα. Υπ αυτή την έννοια και εδώ έχουμε αργοπορήσει σήμερα όσον αφορά τη διαχείριση της κρίσεως, ας το πούμε, διότι θα έπρεπε να έχει πάει το ΣΔΟΕ στις ΔΕΚΟ, θα έπρεπε να έχει πάει το ΣΔΟΕ στα κόμματα κατ ευθείαν, θα έπρεπε να έχουν γίνει τέτοια πράγματα, ώστε δομικά ας πούμε, στην καρδιά του προβλήματος να αντιμετωπισθεί το θέμα. Είναι η χρυσή ευκαιρία να ελευθερωθεί η παιδεία από το κράτος. Δηλαδή η συνθήκη η σημερινή δημιουργεί τις προϋποθέσεις μιας νέας ματιάς, γιατί όλο το ζήτημα το οποίο συζητούσαμε έχει να κάνει με το βαθμό στον οποίο το κράτος τις φιλοδοξίες των οικογενειών τις ικανοποιεί, είτε με τα πτυχία τα τυπικά που δίνει, είτε με οποιουσδήποτε άλλους τρόπους, και επομένως σ αυτή την γενική συμφωνία και συγκατάθεση τα πράγματα σαν τη μπάλα του ping pong πηγαίνουν από τη μία στην άλλη πλευρά και διαιωνίζεται, με τον ισορροπιστικό παράγοντα του πολιτικού κόστους, η κακοήθεια. Το πολιτικό κόστος είναι ο ισορροπιστικός παράγοντας δια του οποίου η κοινωνία επιβάλει τη θέλησή της στο κράτος. Είναι ειδικός μηχανισμός και λειτουργεί κατ αυτόν τον τρόπο και για αυτό μια ειδική μειοψηφία κάθε τόσο ευαισθήτων εντός εισαγωγικών, κινείται αναλόγως ώστε η ρύθμιση να γίνει κάθε φορά στις εκλογές, όπως χρειάζεται. Υπ αυτή την έννοια το ενδιαφέρον πια μιας στρατηγικής, απελευθερώσεως όχι ρήξεως αλλά απελευθερώσεως της παιδείας από το κακοφορμισμένο κράτος είναι ζήτημα επιτακτικό.

– Βίκυ Φλέσσα: Πως να γίνει αυτό;

– Στέλιος Ράμφος: Το πρώτο λοιπόν είναι να σκεφθούμε ότι εδώ είναι η χρυσή ευκαιρία. Το δεύτερο είναι βεβαίως ότι υπάρχουνε προβλήματα και δυσκολίες. Ας πούμε, είπε πριν η κυρία Γιαννάκου μία φράση την οποία κανείς πρέπει να προσέξει. Ένα Υπουργείο Παιδείας πρέπει να είναι επιτελικό. Και μέχρι τώρα ο Υπουργός πρέπει να τρέχει να δει αν οι θυρωροί είναι στις θέσεις τους, η δε ξέρω τι άλλο πρέπει να γίνει. Ο επιτελικός ρόλος όμως αυτομάτως μπορεί πια να αποκτήσει προϋποθέσεις, ας πούμε από τη στιγμή κατά την οποία η νέα σύνθεση των δεδομένων πλέον του Καλλικράτη, ας πούμε, επιτρέπει μέσα στις περιφέρειες και νομικές δυνατότητες που υπάρχουν, να γίνει μια μετακίνηση των αξόνων αποφάσεως προς την αυτοδιοίκηση, ξέροντας ότι εκεί βεβαίως είναι το άντρο της διαφθοράς, αλλά ξέροντας το και βλέποντας ακριβώς τις δυνατότητες που νομοθετικά παρέχονται να γίνει μια τέτοια αποκέντρωση με ριζοσπαστικούς τρόπους. Έχει το εξής καλό η αποκέντρωση αυτή όσον αφορά την κουλτούρα. Θα μας επαναφέρει στον τοπικιστικό ανταγωνισμό. Και επομένως όπως παλιά στα χρόνια της τουρκοκρατίας ανταγωνίζονταν ας πούμε η Ευαγγελική με τη Μεγάλη του γένους η δε ξέρω τι, μπορούμε πια με νέες συνθήκες και με επαγρύπνηση ιδιαίτερη να σκεφθούμε πλέον μια νέα ανακατανομή των πραγμάτων και να σκεφθούμε να περάσουμε και τον καινούργιο θεσμό του Διεθυντού σπουδών, ο οποίος μπορεί να είναι, να τον καλούν τα σχολεία απ οποιαδήποτε χώρα της Ευρώπης, όπως η ομάδα έναν προπονητή. Ένας καλός Διευθυντής σπουδών σε σχολείο όπως είναι, ξέρω γω της Λάρισας, της Κρήτης, η δεν ξέρω τι, θα προκαλέσει αυτομάτως, και χρησιμοποιώντας και τους ειδικούς πόρους που διαθέτει η αυτοδιοίκηση πέραν των κρατικών χορηγήσεων τις οποίες αναλαμβάνει το κράτος, αναλαμβάνει τους μισθούς των υπαλλήλων κτλ. θα δημιουργήσει πια τις δυνατότητες μιας πολιτικής, στο γενικό πλαίσιο πιστής, αλλά και με μεγάλη ελευθερία πλέον όσον αφορά το ίδιο το σχολείο, και την ίδια την αντίληψη των ίδιων των ανθρώπων, και των γονιών, οι οποίοι θα χρειαστεί να νοιαστούν ουσιαστικότερα για τη μοίρα των παιδιών τους. Υπ αυτή την έννοια εάν αυτό το πράγμα συνοδευτεί και από μία περεταίρω ας πούμε κίνηση που ακούω ότι άρχισε, δηλαδή μια αποκατάσταση, επαναφορά των προτύπων, αλλά και μία προέκταση στο θεσμό της αναγνωρίσεως των ιδιωτικών προτύπων σχολείων, πειραματικών σχολείων, επομένως η πρωτοβουλία ο δυναμισμός πλέον των καινούργιων ιδεών, αντιλήψεων, και παιδαγωγικών σχεδιασμών, να αποτελέσει δυνατότητα, όχι να υποχρεώνεται το σχολείο το ιδιωτικό, να ακολουθήσει το πρόγραμμα του Υπουργείου Παιδείας, να το ακολουθήσει πια πολύ γενικά, στην επιτελική του μορφή. Στην ειδική του μορφή να έχει την ελευθερία που μπορεί να έχει το σχολείο, το οποίο γίνεται πρότυπο πια, γίνεται πειραματικό σχολείο ως τέτοιο. Εάν έχουμε λοιπόν αυτό το πράγμα, μπορούμε πια σιγά-σιγά και μια ελευθερία πλέον στην αξιολόγηση τέτοια, ώστε οι καθηγητές με την αξιολόγηση, να ζητείται λογαριασμός από τον καθηγητή και αναλόγως να κρίνεται. Τότε πια μπορούμε να περάσουμε στο κρίσιμο θέμα του Πανεπιστημίου. Το κρίσιμο θέμα του Πανεπιστημίου έχει κατά την αντίληψή μου δύο πλευρές. Το ένα είναι τι θα γίνει με τη Ελλάδα η οποία πρέπει να αρχίσει να μπορεί να συμβαδίσει με τα δεδομένα της σύγχρονης της εποχής μας, δεδομένα απαιτήσεων υψηλής συνθέσεως. Οι κοινωνίες μας πια απαιτούν υψηλές μορφές συνθετικού πνεύματος ας πούμε, και επομένως είναι κάτι το οποίο θα πρέπει να μεθοδευτεί από τη μέση παιδεία, ο συνδυασμός, τόπε ο κύριος Αρσένης, μόρφωση και συγκρότηση ας πούμε, μόρφωση ουσιαστική, χαρακτήρα δηλαδή, υπεύθυνος και δημιουργικός άνθρωπος και ικανός, να είναι το επιδιωκόμενο το ζητούμενο το χαρακτηριστικό. Μπορούμε να φτάσουμε στο Πανεπιστήμιο επιχειρώντας μία αλλαγή η οποία θα μας βοηθήσει να προχωρήσουμε περαιτέρω. Ξέρουμε πολύ καλά ότι είναι από τα πολύ αντιδραστικά στρώματα της κοινωνίας μας οι συνδικαλιστές, οι εκπαιδευτικοί, πανεπιστημιακοί και μη. Καλώς είναι αφού εκλέγονται γιατί; δεν μπορεί να τους ακουμπήσει κανείς. Όμως είναι η στιγμή εκείνη η οποία μας δίνει τη δυνατότητα να προχωρήσουμε σε κάτι, κρατώντας τις μεταρρυθμίσεις και τις αλλαγές τις οποίες μπορεί να περάσουν τα υπουργεία σήμερα σε δεδομένη συνθήκη. Να περάσουμε σε μία επιλογή που μπορεί να ανατρέψει άρδην τα πράγματα Ποιά είναι η επιλογή; Να ιδρύσουμε μία η περισσότερες καινούργιες μεταπτυχιακές ανώτατες σχολές ασχέτως πλέον του πανεπιστημιακού κατεστημένου. Ποιός θα είναι ο χαρακτήρας ποιά θα είναι η δυναμική των καινούργιων αυτών ιδρυμάτων που θα είναι μεταπτυχιακά και που ο ρόλος και ο προσανατολισμός τους θα είναι η απόλυτη έρευνα. Το απόλυτο πνεύμα. Καμία σχέση με επαγγέλματα. Το απόλυτο πνεύμα. Ο ναός του πνεύματος και της επιστήμης. Ποιό θα είναι αυτό, ότι εκεί ακριβώς θα δημιουργηθούν οι προϋποθέσεις μέσα από τις οποίες και οι άλλες σχολές των οποίων οι καθηγητές δεν θα είναι κοινοί βεβαίως εννοείται, ο καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών δεν θα είναι καθηγητής αυτής της μεταπτυχιακής σχολής. Θα πρέπει να παραιτηθεί αν είναι άξιος και να πάει εκεί. Και τα διδακτορικά θα μπορεί να τα δουλεύουν, ας πούμε να τα παραγγέλλουν στα πανεπιστήμια, αλλά κυρίως η έρευνα θα γίνεται από τις μεταπτυχιακές σχολές. Υπ αυτές τις συνθήκες και προϋποθέσεις θα έχουμε μια εκ των ένδον πίεση στο σύστημα το πανεπιστημιακό μια τέτοια ισχυρή πίεση που θα πάρει πολύ σύντομα μαζί της την κοινωνία, γιατί; γιατί θα καταλάβει η κοινωνία τη διαφορά. Η διαφορά πια είναι; Άλλο επάγγελμα άλλο έρευνα. Το μεγάλο πρόβλημα του πανεπιστημίου σήμερα είναι ότι έχει παραδοθεί στο επάγγελμα και δεν υπάρχει έρευνα. Δηλαδή δεν υπάρχει επιστήμη έχει χρεοκοπήσει το ίδιο. Η χρεοκοπία του πανεπιστημίου είναι αυτή, ότι είναι ναός εκδόσεως διπλωμάτων τυπικών προσόντων. Εάν δεν υπάρξουν θεσμοί οι οποίοι να υπηρετήσουν λειτουργικά με τον ύψιστο δυνατό σεβασμό την επιστήμη δεν θα υπάρξει δυνατότητα παρεμβάσεως στις νοοτροπίες. Γιατί είμαστε συντηρητικοί; Γιατί είμαστε ανασφαλείς. Η ανασφάλεια κάθε φορά μπορεί να καταπολεμηθεί στο μέτρο και στο βαθμό που είναι εφικτό και δυνατό να γίνει κάτι, και που το βλέπει ο άλλος μπροστά του. Επομένως μέσα σε ένα τέτοιο σχεδιασμό ο οποίος μπορεί να προγραμματιστεί και να συναποφασισθεί όπως είπανε οι υπουργοί για μία περίοδο είκοσι ετών, μπορούμε πλέον να πέσουμε στη μάχη του κέρδους του χρόνου, γιατί αυτή τη στιγμή το θέμα δεν είναι πως θα πληρώσουμε το χρέος, είναι πως θα κερδίσουμε τον ιστορικό χρόνο. Έναν ιστορικό χρόνο που όπως λένε πια οι ερευνητές, μέσα σε μερικές δεκαετίες θα έχουμε τέλος της εργασίας. Ποιές κοινωνίες και υπό ποίες προϋποθέσεις; Σαν αυτές που μπορεί να αντέχουν την φάση, την περίοδο εκείνη του τέλους της εργασίας που έρχεται, και για το οποίο βρίσκεις δημοσιεύματα πια παντού σε βιβλία άρθρα κτλ., δηλαδή πραγματικότητες στις οποίες εμείς κλείνουμε τα μάτια γιατί υποχρεωτικά η μιζέρια της συνθήκης μας, μας κάνει να σκεφτόμαστε με όρους του 1950 εν έτει 2011. Το πρόβλημα είναι αυτό. Μια στρατηγική η οποία θα αξιοποιήσει ας το πω επιτρέψτε μου επικοινωνιακά, την κρίση του κράτους. Το κράτος το οποίο έχει παρακμάσει δεν μπορεί να έχει την παιδεία στα χέρια του, από εκεί αρχίζει πια το σκεπτικό αυτά ήθελα να πω.

1:44:18  Ερώτηση παρευρισκομένου. Πως είναι δυνατόν το κράτος έτσι όπως είναι αυτή τη στιγμή να εισάγει έναν μηχανισμό αποδόμησης;

– Στέλιος Ράμφος: Όπως θυμάστε καλά το Βαρβάκειο του οποίου μαθητής ήταν και ο κύριος Αρσένης συγκροτούσε την κοινωνία δεν την αποδομούσε. Ξέρετε πότε αποδομείται μία κοινωνία; Όταν χάνεται ο αξιακός ιστός. Το πρόβλημα σήμερα σε μία παιδεία που ακριβώς αυτό το στοιχείο παραβλέπει είναι καταφανώς αποδομητικό. Η συνθήκη η σημερινή είναι αποδομητική. Και εκείνο που επισήμανα και ίσως δεν το είπα καλά, για να το αντιληφθείτε και εσείς καλά, είναι ότι το πρόβλημα του κράτους στην Ελλάδα είναι δομικό, πλέον της υποστάσεως, επειδή έχει γίνει όχι για να λειτουργήσει σε μία κοινωνία ατόμων και πολιτών, αλλά σε μία κοινωνία που θα εξυπηρετηθούν οι οικογένειες. Είναι ο λόγος για τον οποίο αρχίσαμε απ την εκτέλεση του Καποδίστρια και πάμε… Επομένως λέμε, στην οριστική του χρεοκοπία τη σημερινή, είναι η χρυσή ευκαιρία χωρίς να καταλυθεί το κράτος, το κράτος να γίνει ένας οργανισμός αν είναι δυνατόν και σε βάθος χρόνου πολύ πιο αποτελεσματικός, και συγκροτημένος, η δε παιδεία να αναλάβει την ευθύνη της. Υπό τη έννοια αυτή μίλησα για τα πρότυπα σχολεία, γιατί χρειαζόμαστε μεγάλη δυνατότητα επιταχύνσεως, ούτως ώστε η φαιά ουσία που διαθέτει ο τόπος να παύει να σπαταλιέται. Η μεγαλύτερη σπατάλη που κάνουμε σήμερα δεν είναι οι μίζες είναι η φαιά ουσία στην Ελλάδα, αυτό είναι το κρισιμότατο των προβλημάτων. Αν δεν κερδηθεί αυτό χάθηκε η Ελλάδα. Υπ αυτή την έννοια έχω τη πεποίθηση ότι πρέπει να προσέξουμε τον τομέα των ιδιωτικών πειραματικών σχολείων και βεβαίως δεν το συζητώ να καταργηθούν οι απαγορεύσεις του άρθρου 16 του Συντάγματος. Αυτό όταν έρθει η ώρα της Συνταγματικής αναθεωρήσεως αν θέλουμε να απελευθερώσουμε δυνάμεις, αυτή τη στιγμή ο σκοπός δεν είναι να συντηρούνται καταστάσεις αλλά να απελευθερώνονται δυνάμεις. Χωρίς αυτό δεν μπορεί να γίνει.

2:43:48 Απάντηση σε ερώτημα παρευρισκομένου πανεπιστημιακού. (Ποιό είναι το μοντέλο του ανθρώπου που επιθυμούμε να δημιουργήσουμε;)

– Στέλιος Ράμφος: Να πω λοιπόν εγώ όπως το αντιλαμβάνομαι είναι δύο λέξεις δημιουργικός και υπεύθυνος άνθρωπος. Αυτές οι δύο λέξεις εκφωνούνται πολύ απλά αλλά πραγματοποιούνται ως αιτήματα εξαιρετικά δύσκολα γιατί αγγίζουν νευραλγικά σημεία του ανθρωπολογικού μας προβλήματος της κουλτούρας μας. Παράδειγμα, φέτο είχαμε την Πίζα. Τελευταίοι στην Ευρώπη, στην αναδιατύπωση του νοήματος κειμένου το οποίο καλούμεθα να διαβάσουμε. Αυτό δείχνει κάτι. Δεύτερο έχουμε πέρα από την Πίζα την εμμονή, την ευκολία, και την ας πούμε εκρηκτική διάθεση, είτε για καταλήψεις, είτε για κατάργηση της σχολής, είτε και ευκαιρίας δοθείσης και για πυρκαγιές. Τι νόημα έχει αυτό το πράγμα; Εκείνο το σημείο στο οποίο οδηγούμεθα είναι το εξής: Είμαστε, ζούμε, και μεγαλώνουμε σε μία μεγάλη και αρχαία κουλτούρα πίστεως, δηλαδή συναισθήματος, και επομένως η μεταβολή, ο σκοπός, δεν είναι βεβαίως να καταργήσουμε το συναίσθημα, είναι το συναίσθημα να μορφωθεί. Το πρώτο λοιπόν στοιχείο που θα ζητούσε ένας από τον νομοθέτη προκειμένου να κατευθύνει τη παιδεία, είναι το αίτημα της μορφώσεως ενός άτακτου και αορίστου και βαθυτάτου συναισθήματος, γιατί έχει να κάνει με την πίστη η οποία είναι κυρίαρχο στοιχείο στην κουλτούρα μας. Αυτό σημαίνει ταυτοχρόνως διεργασίες οι οποίες θα συγκροτούν μ έναν τρόπο πολύ πιο μεθοδικό το κριτικό κομμάτι της σκέψεως, θα τροφοδοτούν το έλλογο ας πούμε μέρος της ψυχής για να μιλήσουμε με παλιά έτσι φρασεολογία ούτως ώστε η διαχείριση του συναισθήματος να μπορεί να γίνει δημιουργική, γιατί όπως ξέρουμε η δημιουργικότητα έρχεται όταν η σκέψη πιέζει το συναίσθημα. Εμείς όταν αφήνουμε μόνο το συναίσθημα μόνο καταστροφή μπορεί να έχουμε. Διαλύεται γιατί δεν μπορεί να μορφοποιηθεί. Επομένως μπορούμε να διατυπώσουμε αν υποθέσουμε ότι είναι ικανοποιητικό, το δημιουργικό και υπεύθυνο, όμως από πίσω υπάρχουνε στρώματα προβληματισμών και πραγματικοτήτων στα οποία μέχρι τώρα σταθήκαμε απρόσεκτοι. Αυτό όχι γιατί οι υπουργοί η οι πολιτικοί ας πούμε παράγοντες δεν ήταν σε θέση, γιατί η κοινωνία μας ακόμη δεν έχει κατακτήσει τον βαθμό του αυτογνωρισμού ο οποίος θα επέτρεπε να προχωρήσουμε σε αλλαγές εκπαιδευτικές, λαμβάνοντας υπ όψιν αυτούς τους βαθύτερους παράγοντες. Αυτό έχει να κάνει με μία γενικότερη ενηλικίωση η οποία ζητείται, και στην οποία βεβαίως θα έπρεπε να παίξουν ρόλο τα πανεπιστήμια και η πνευματική ζωή γενικότερα που δεν μπορεί να διαδραματίσει βεβαίως τέτοιο ρόλο, γιατί ακριβώς, περί άλλα τυρβάζει. Επομένως υπάρχει ένα τέτοιο ζήτημα βάθους, η κουλτούρα αντιστέκεται. Η κουλτούρα μας αντιστέκεται στη επιστήμη. Αυτό που είπε ο κύριος Αρσένης είναι χαρακτηριστικό. Δεν πήγαν για ηλεκτρολόγοι, γιατί δεν πήγαν; Διότι ο ρόλος ο κοινωνικός είναι δευτέρας κατηγορίας, το κοινωνικό πρόσωπο είναι απορριπτέο αν δεν είναι πρώτης γραμμής. Εξ ου και το κύμα το μιμητικό που ζητάει όλοι να πάνε στα πανεπιστήμια και μοιραία οπωσδήποτε εκείνοι οι οποίοι θα βγουν απ τα πανεπιστήμια δεν θα έχουν καμία επάρκεια επειδή ακριβώς θα είναι όλοι, διότι βεβαίως δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι το πανεπιστήμιο είναι μία Εθνική Ελλάδος. Αν μ έβαζε εμένα με μέσον ο Παπανδρέου στην Εθνική Ελλάδος, θα γελούσε και το παρδαλό κατσίκι. Επομένως αυτή η Εθνική Ελλάδος έχει μεγάλη σημασία να συγκροτείται με τον τρόπο που συγκροτούνται όλες οι Εθνικές. Άρα για μένα το σημείο στο οποίο θα πρέπει να σταθούμε δεν είναι, που έχει νόημα βεβαίως να ορίσουμε το ζητούμενο, αλλά τις προϋποθέσεις οι οποίες επι διακόσια περίπου χρόνια το αναχαιτίζουν μεθοδικά. Στο μέτρο που θα μπορέσουμε να το καταλάβουμε, και ρεαλιστές θα γίνουμε, και αποτελεσματικοί στη διεκδίκηση, και θα πετύχουμε εκείνο το οποίο χρειάζεται.

– Μαριέττα Γιαννάκου: Μήπως κύριε καθηγητά μη συμμετέχοντες στην κουλτούρα της Δύσης έχουμε παραμείνει Ανατολίτες και άνθρωποι του κισμέτ.

– Στέλιος Ράμφος: Ανατολή δεν σημαίνει κισμέτ μοιραία.. Ανατολή σημαίνει αίσθημα. Το πρόβλημα του αισθήματος δεν είναι η καταστολή του είναι η μορφοποίησή του. Αυτό είναι το λεπτό σημείο, αυτό είναι που χρειάζεται αυτή τη στιγμή, και αυτό είναι εκείνο στο οποίο μια εθνική συναίνεση ως γενική κατανόηση έχει νόημα γιατί δεν χρειάζεται συναίνεση, χρειάζεται μια κατανόηση, και στο σημείο αυτό υστερούμε, ας ελπίσουμε ότι θα το προχωρήσουμε σιγά-σιγά. Να ευχαριστήσουμε…

Παρακολουθείστε ολόκληρη τη συζήτηση στο video που ακολουθεί.

One thought on “Κλήρωση εναντίον Αξιολόγησης. ( 01 01 2016 ).

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s