Ο ΣΤΕΛΙΟΣ ΡΑΜΦΟΣ συζητά με την ΑΓΓΕΛΙΚΗ ΜΠΙΡΜΠΙΛΗ ( ATHENS VOICE 25 11 2015 )

Πεντέλη

Ο ΣΤΕΛΙΟΣ ΡΑΜΦΟΣ παρέθεσε συνέντευξη στην ΑΓΓΕΛΙΚΉ ΜΠΙΡΜΠΙΛΗ στο σπίτι του στην Πεντέλη, με αποκλειστικό θέμα την Ελλάδα στην οποία έχει αφιερώσει ολόκληρο το έργο του, αν όχι τη ζωή του.

 
Για ολόκληρη την συνέντευξη πατήστε εδώ.

Advertisements

Ο Στέλιος Ράμφος συζητά με τον Θανάση Μαυρίδη για την επικαιρότητα. ( 18 11 15 )

Ramfos Mavridis

Ο Στέλιος Ράμφος σχολιάζοντας την επικαιρότητα αναφέρεται στις διαφορές ανοιχτής κοινωνίας και πολυπολιτισμικότητος, καθώς και στα σκληρά διλήμματα που δημιουργούνται στις κυβερνήσεις σχετικά με τις λύσεις που πρέπει να δοθούν. Ομιλεί επίσης για τη Ελλάδα και την γρήγορη λύση που πρέπει να βρει για να μην πεθάνει. Από τον σχολιασμό του δεν λείπουν τα τεκταινόμενα στην Νέα Δημοκρατία, και στο Ποτάμι του Σταύρου Θεοδωράκη. Τον προβληματισμό του ολοκληρώνουν θέματα σχετικά με τον μεταρρυθμιστικό χώρο.

Συνέχεια

SPRING AND ABYSS TO THE UNIVERSALIZED WORLD. (14 11 15 )

SPRING AND ABYSS TO THE UNIVERSALIZED WORLD. (14 11 15 )

Εν όψει του τραγικού τρομοκρατικού χτυπήματος στη Γαλλία αναδημοσιεύουμε για τους αγγλομαθείς φίλους του blog το άρθρο του Στέλιου Ράμφου που δημοσιεύθηκε στην Αγγλική έκδοση της Καθημερινής μετά την 11η Σεπτεμβρίου του 2001.

Following the terrorist attack in France yesterday we hereby release the article written by Mr. Ramfos in September of 2001 for the horrible ordeal in New York on September 11th.

New York is center and horizon. On her roads you can be thrilled by the colorful volume of people united not massively by the everyday lifework, the tender dizziness of a wind, stringed and percussion diffuse music, and mainly by the tension – not that of the depression but of the unlimited. You don’t feel anything closed: you meet the panorama of the future. You are fascinated by the mystery of the infinitely open to the locally, defined, the authenticity of a fever, from which the great city continuously reborn. In New York the urge of life itself has taken shape.

This city steps on, does not stand. You don’t feel the agony of space, that supports other gigantic buildings , and the pressure of the limits evaporates as the skyscrapers charging to the space. The skyscraper does not offer, like the Pyramids, support to the eye, so that the sight should not be lost to the equable vastly of the desert. If it provided support to the eye ,this would be against the sense of the free space.
The skyscraper is born by the eye which dives to infinity in order to share it. For not being narrowed by any limits, thanks to the skyscrapers New York raises and lines her body in connection to the time. So instead of the will to step on the ground, it steps on the will and the material becomes immaterial. This appears to the steal highs as tension, that ejects the gravity to elsewhere and else wise. Hence the drank of freedom caused by even the most typical walk about to roads of Manhattan. with the skyscrapers the space waves to light blue, while their axonometric perspective produces discontinuity, that is new time. It is not about static volumes; their form represents potential shape geometrically extending in perpetuity.

Συνέχεια

Η ομιλία του Στέλιου Ράμφου με θέμα, Εμείς και η Ευρώπη. (13 11 15).

Η ομιλία του Στέλιου Ράμφου με θέμα, Εμείς και η Ευρώπη. (13 11 15).

Ολόκληρη η ομιλία του Στέλιου του Ράμφου στο δημοτικό Ωδείο Λάρισας όπου είχε προσκληθεί στις 29 10 15 από το τμήμα Erasmus του πανεπιστημίου της Θεσσαλίας να μιλήσει με θέμα, Εμείς και η Ευρώπη.

Καλησπέρα. Να πω πρώτα ότι τον τελευταίο καιρό, είχα τέσσερεις πέντε προτάσεις, τον τελευταίο μήνα για ομιλία που μου ζητούσαν όλοι, Εμείς και η Ευρώπη. Απόρησα και ανησύχησα κατά κάποιο τρόπο, κι αναρωτήθηκα γιατί δεν νοιώθουμε αρκετά βολικά; Δεν είναι απολύτως πιστικό το «Ανήκουμε στη Δύση» η το η «Ελλάδα στους Έλληνες»; Γιατί καμιά φορά το αντιπαρατιθέμενο ας πούμε σύνθημα στο «Ανήκουμε στην Ευρώπη» είναι ότι η «Ελλάδα στους Έλληνες». Είναι όπως θυμόσαστε, η ξέρετε, το σύνθημα του Ιωάννου Μεταξά μετά του Ανδρέα Παπανδρέου και τώρα άλλων. Αλλά είναι κι αυτό έτσι χαρακτηριστικό, είδαμε το καλοκαίρι στο δημοψήφισμα ένα 60% να λέει, όχι, το οποίο μετετράπη την επομένη το πρωί σε ναι, πράγματα δηλαδή που δείχνουν ακριβώς ότι υπάρχει κάτι τι αόριστο, κάτι ρευστό μέσα σ αυτή τη ιστορία, και βεβαίως το τελευταίο απ όλα, είναι και το κρισιμότερο ας πούμε, είναι το τελευταίο το βαρύτερο και το πιεστικότερο μνημόνιο το οποίο κι αυτό έγινε για να ανήκουμε στη Δύση, για να μην βγούμε απ την Ευρώπη, επομένως καλό είναι να τα συμμαζέψουμε όλα αυτά τα πράματα. Θα προσπαθήσω να βοηθήσω προς αυτή την κατεύθυνση και εννοείται ότι δεν θεωρώ θέσφατα όσα θα πω, άλλωστε θα μπορούμε να τα συζητήσουμε μετά, αλλά έχω κάνει κάποιες σκέψεις τις οποίες θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας.

Συνέχεια

Ο Στέλιος Ράμφος στο Μέγαρο Μουσικής «Time Out». (16 02 12).

Ο Στέλιος Ράμφος στο Μέγαρο Μουσικής «Time Out». (16 02 12).

Εν όψει των «γενοκτονικών» φαινομένων της πολιτικής μας ζωής επαναρτώ το video του Στέλιου Ράμφου από το μέγαρο μουσικής τον Φεβρουάριο του 2012, στο οποίο αναφέρεται στις γενεσιουργές αιτίες της πολιτισμικής μας κρίσης, επακόλουθο των οποίων είναι η δυναμική των γεγονότων τα οποία βιώνουμε τις τελευταίες ημέρες, και τα οποία μπορούν ανάλογα με τον τρόπο που θα τα αντιμετωπίσουμε, να οδηγήσουν είτε σε καταστροφή είτε σε αναδημιουργία.

Συνέχεια