Ο Στέλιος Ράμφος στην Καθημερινή, απο την Σίσσυ Αλωνιστιώτου. 06 09 15

Η Σίσσυ Αλωνιστιώτου στο σημερινό άρθρο της στην Καθημερινή παρουσιάζει με τον δικό της τρόπο το βιβλίο του Στέλιου του Ράμφου «Η Νίκη σαν Παρηγοριά».

http://www.kathimerini.gr/829446/article/politismos/vivlio/h-sygxronh-ellhnikh-taytothta

One thought on “Ο Στέλιος Ράμφος στην Καθημερινή, απο την Σίσσυ Αλωνιστιώτου. 06 09 15

  1. Πιθανώς να είχε λίγο δίκιο κι ο Ράμφος με την έννοια ότι συμβαίνουν σοβαρότερα εγκλήματα, όπως η βάπτιση ανηλίκων, που αποτελεί χαρακτηρισμό προσωπικής πίστης σε άλλο άνθρωπο, και μάλιστα μη έχων ολοκληρωμένης κι πλήρως ενεργής σύμφωνα με τον νόμο ελεύθερη θέληση [ελεύθερη βούληση λεγόταν στην καθαρεύουσα].

    Οι ΑΝΕΛ κατηγορούν τον Σταύρο ότι έχει θεία την Δάφνη, πράγμα φυσικά εγκληματικό το να έχει κάποιος θεία, έστω χρισμένη από τα μέσα.

    Την 1η Ιανουαρίου εορτάζουμε την Δεσποτική εορτή της κατά σάρκα Περιτομής του Κυρίου και Θεού και Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού. Η περιτομή του βρέφους Ιησού έγινε στη Συναγωγή της Βηθλεέμ. Θα μπορούσαμε κι εμείς να γίνουμε φτηνοί, να μιλήσουμε για το πουλάκι του κυρίου Καμμένου, που δεν ακολουθεί την αισθητική του καθαρόαιμου Σωτήρα του…. Υπάρχουν όμως και θέματα δημοκρατίας, πολύ πιο σοβαρά απ’ το πουλάκι του κυρίου Καμμένου. Όπως το καθεστώς του Αγίου Όρους, που το κράτος με σεξιστικό νόμο, απαγορεύει την είσοδο πληθυσμιακής ομάδας, με την μορφή ασφαλιστικών μέτρων, πριν από την τέλεση αδικήματος. Ακόμη και σε στρατόπεδα, απαγορεύεται η είσοδος για θέματα ασφάλειες, σε άτομα που δεν έχουν άδεια να εισέλθουν, χωρίς να εμπλέκονται σεξιστικά κριτήρια.

    Ας διατηρήσουν την ιδιοκτησία τους τα Μοναστήρια, μα χωρίς το κράτος να εμπλακεί σε σεξιστικό θρησκευτικό νόμο – νόμο του Ισλαμικού Χαλιφάτου δηλαδή του Ταλιμπανιστάν. Και θα μου πεις, είναι σημαντικό πράγμα η ελευθερία μετακίνησης ατόμων και η παύση της θρησκευτικής κατοχής σε έδαφος της χώρας μας; Θα σου απαντήσω όχι. Αξία μας είναι να έχουμε κυβέρνηση ΑΝΕΛ. Το ταβάνι της ηθικής της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, πάντα θα το ορίζουν οι προστάτες του Αιρετικού Εβραϊσμού, τα γνήσια Ελληνόπουλα με τα ακροπόσθιά τους πλήρη – μικρή απόκλιση απ’ τον βίο του Αραμαίου μας Εθνάρχη.

    Ποτέ δε μου άρεσε ο Ράμφος, προσπαθεί να Ελληνοποιήσει τον Ιησού, τον Γιέσουα. Ο εκπλατωνισμός όμως του Ιησού, ποτέ δεν πέρασε στο επίπεδο της Ορφικής Μετενσάρκωσης, ούτε στις ολοκληρωτικές απόψεις που διατυπώνει ο Πλάτωνας για την ολιγαρχική τάξη των σοφών – που όμως στον πραγματικό κόσμο αυτή η μόνιμη ολιγαρχία, μόνο με όπλα μπορεί να καθιδρυθεί.

    Ο Σταύρος Θεοδωράκης, αποχρωμάτισε Το Ποτάμι, το έκανε ένα κόμμα ηθικολογικής τεχνικής υπερανάλυσης της κρατικής διαχείρισης, και όχι ένα κόμμα ιδεολογίας – αξιών. Ο μέσος εγκέφαλος που είναι και ο μέσος ψηφοφόρος, δρα με αφετηρία το συναίσθημα και τις μνήμες, το κέντρο του συναισθήματος και της μνήμης του εγκεφάλου, ονομάζεται «μεταιχμιακό σύστημα» (limbic system). Το Ποτάμι είναι υπεραναλυτικό κόμμα, το αναλυτικό τμήμα του εφκεφάλου ονομάζεται «μετωπιαίος φλοιός» (frontal lobe), και πολύ μικρό τμήμα του πληθυσμού σκέφτεται με αφετηρία την αναλυτική σκέψη και την μέθοδο. Στον μέσο άνθρωπο, οι ορμές του μεταιχμιακού (μνημο-συναισθηματικού) συστήματος, υπερκαλύπτουν την δυναμική της λογικής. Ο Σταύρος Θεοδωράκης προσπαθεί να επιβάλει στον μέσο Έλληνα την «ηθικολογική υπεραναλυτικότητα διαχείρισης» ως «ιδεολογία», αλλά όταν προσπαθεί κάποιος με την βία ή λόγο άγνοιας να εγκαθιδρύσει νέες εγκεφαλικές δομές, που χρειάστηκαν εκατομμύρια χρόνια για να εξελιχθούν, η αποτυχία είναι δεδομένη. Όλοι οι μεγάλοι ηγέτες υπήρξαν «ιδεολόγοι». Τα μικρά μυαλά συγχέουν έννοιες, συγχέουν την «ιδεολογία» με την «ηθική» ή με την «διαχείριση». Η «ιδεολογία» κινητοποιεί αυτόβουλα τους «μηχανισμούς» και δεν ισχύει το αντίθετο, ειδικά όσον αφορά τις μάζες. Η σύγχιση εννοιών στην πολιτική, δρα εις βάρος του σφάλλοντος.

    Ο Σωκράτης (γνωστός κυρίως ως ήρωας του Πλάτωνα) φιλοσοφούσε άκριτα σε όλους με το ίδιο ύφος. Εισερχόταν σε επαγγελματικούς χώρους και σε φιλικές παρέες, κι αυτόματα φιλοσοφούσε επικριτικά. Οι ανέτοιμοι επαγγελματίες, θεωρούσαν ότι ο Σωκράτης τους επιτίθεται προσωπικά, και ότι ο διάλογος δεν είναι φιλοσοφικού χαρακτήρα, αλλά προσωπικής αποδόμησης. Γι’ αυτόν τον λόγο εκτελέστηκε ο Σωκράτης, για την άκαιρη φιλοσοφία με τυχάρπαστους, με αμετάβλητο ύφος – όμοιο προς όλους τους συνομιλητές. Αντιθέτως ο Πλάτωνας, μετέβαλλε τον λόγο του ανάλογα με τον συνομιλητή. Επεδίωκε να κατακτήσει τον συνομιλητή, στον βαθμό που οι απόψεις, η ευφυΐα, και η ικανότητα αντίληψης του (συνομιλητή) το επιτρέπουν. Επίσης ο Πλάτωνας μιλούσε διαφορετικά σε φίλους, τυχαίους και εχθρούς σε αντίθεση με τον Σωκράτη. Ο Σωκράτης δεν μιλούσε σε όλους με το ίδιο ύφος λόγο «ηθικής», μα λόγο «λαϊκότητας» η πιο σωστά λόγο «βλακείας», δεν αποκαλώ βλάκα τον Σωκράτη συνολικά, μα ως προς αυτό του το χαρακτηριστικό. Ως νεκρός δεν μπορείς να επιτύχεις πολλά. Είναι μύθος ότι καταφέρεις πολλά με το να συνομιλείς με τυχάρπαστους, ή το να είσαι άκαιρα υπεραναλυτικός κι επικριτικός με ανεγκέφαλους εχθρούς.

    Στο Ποτάμι άκαιρα αποκαλύπτονται εσωτερικές υπεραναλυτικές σκέψεις, οι οποίες ως μηχανιστικές θα έπρεπε να αφορούν την ηγεσία και όχι τον λαό. «Ηθική» δεν είναι να λες παντού τα πάντα, πχ. με ποια δαχτυλική λαβή συγκρατείς το πέος σου καθώς ουρείς, η παρερμηνεία αυτή της ηθικής μόνο ως «βλακεία» μπορεί να χαρακτηρισθεί και ενίοτε ως «ηλιθιότητα».

    Επίσης σε τομείς όπως την βάπτιση ανηλίκων, ένα καθαρά δημοκρατικό ζήτημα, ένα ζήτημα «ιδεολογικής» – Δημοκρατικής φύσης, Το Ποτάμι ενώ θα έπρεπε να μιλά, επιλέγει να Ραμφίζει – να μη πάει κόντρα στο Ισλαμικό Χαλιφάτο, αφού ο ανήλικος δεν αποτελεί άνθρωπο, μα γονεϊκό σκλάβο, και η μη ολοκληρωμένη και παράλληλα μη ενεργή νομικά ελεύθερη θέληση, αποτελεί βολική αδυναμία εκμετάλλευσης και παγιοποίησης ευαίσθητου προσωπικού δεδομένου από τρίτο. Είναι ανθρώπινο δικαίωμα να συζητάς, είναι παραβίαση των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου να χρίζεις άτομο που δεν απέκτησε ακόμη νομικώς πλήρη «ελεύθερη βούληση». Το Σύνταγμα της Ελλάδας δεν αναφέρει ποια είναι τα «Δικαιώματα των Ανηλίκων» – θα πρέπει να εισάγουμε στο Σύνταγμα την «Κάρτα Δικαιωμάτων των Ανηλίκων».

    Επίσης Το Ποτάμι είναι κεντρώο σε πολλές απόψεις, πράγμα όμως που το καθιστά πολιτικά άχρωμο και ασαφές. Πχ. Το Ποτάμι λέει ναι στους πρόσφυγες που έχουν απόλυτη ανάγκη, όχι στους οικονομικούς ευκαιριακούς μετανάστες, πράγμα απολύτως «λογικό» μα μη καθαρό «ιδεολογικά». Στον πολιτικό λόγο ενός κόμματος, για λόγους επικοινωνίας, είναι αναγκαίο κάποιες φορές να πάρεις σαφή θέση – απλά διατυπωμένη. Η υπερσυνθετότητα του Ποταμιού δυσαρεστεί το κοινό από αριστερά , κέντρο και δεξιά. Το σωστό είναι να επικοινωνείς καθαρά νοήματα, να αποφεύγεις τα σύνθετα λόγια, κι απλά ψηφίζεις ορθολογικά προσπαθώντας να ταιριάξεις τα λόγια με τις πράξεις σου ή έστω να δικαιολογήσεις μικροαποκλίσεις.

    Όμως θα επανέλθω στον Ραμφισμό. Ακούμε συχνά από γέρους ηθικολόγους ότι η κοινωνία έχασε το ήθος της, εννοώντας ότι πρέπει να γίνουμε πιο συντηρητικοί. Είναι λάθος. Πρέπει να γίνουμε πιο Rock! Το σημερινό rock και τα παρακλάδια του στην πλειοψηφία των κομματιών, δεν έχει πάντα βάθος ή στοχαστική βαθύτητα, όμως είναι αναγκαίο γιατί ξεπλένει τα μιμήματα (memes – Richard Dawkins) του χθες. Είναι αναγκαίο να ξεπλύνουμε τα μιμήματα του χθες για να υπάρξει εξέλιξη. Ο Ράμφος δεν είναι το πρόβλημα της Ελλάδος, γιατί αντιθέτως με το rock ΔΕΝ τραβάει τους νέους. Ο Ράμφος απλά συμβολίζει την αδράνεια, με επίκληση σε υπεραναλυτικές χαζο-ευφυείς θεωρίες, που με σύνθετο τρόπο επιθυμεί να μονιμοποιήσει και να εκσυγχρονίσει το παλιό, δικαιολογώντας τα αδικαιολόγητα, καμπυλώνοντας έννοιες κατά το δοκούν, και ΕΡΜΗΝΕΥΟΝΤΑΣ της γραφές και το χθες. Ο νέος τα σπάει όλα, είναι ανεγκέφαλος, άτομο βλαμμένο και απαίδευτο, όμως ΑΝΑΓΚΑΙΟΣ για να αποδομήσει το παλιό, χωρίς δικαιολογίες και ευφυολογήματα. Σε καμία περίπτωση το πρόβλημά μας δεν είναι ο Ράμφος, γιατί και όταν γεμίζει αίθουσες, οι ίδιοι οι θεατές, ΔΕΝ αλλάζουν προσωπικά, αφού αυτό ακριβώς συμβολίζει η αδράνεια. Ο Ράμφος ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΒΛΗΜΑ – ο Ράμφος ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΟΣ!!! Η εξέλιξη ΑΠΑΙΤΕΙ προβληματικούς επικίνδυνους, για να καταρρίψουν το παλιό, όμως ο «προβληματικός – επικίνδυνος» ευτυχώς γίνεται γρήγορα γραφικός, γιατί ούτε η απόλυτη καταστροφή είναι η λύση. Σε καμία περίπτωση δεν ταυτίζομαι με άτομα που επιθυμούν την απόλυτη διαγραφή των πάντων, όμως ΕΞΕΛΙΞΗ ΧΩΡΙΣ ΚΙΝΔΥΝΟ ΔΕΝ ΥΦΙΣΤΑΤΑΙ!!!

    Το Ποτάμι είναι ένα «ακίνδυνο» κόμμα. Πάντα αυτό θα είναι. Τώρα μεγάλωσε αρκετά κι έχει στελεχωθεί, είναι αδύνατον να γίνει «επικίνδυνο» και στατιστικά μεγάλο όπως θέλει ο Σταύρος Θεοδωράκης. Σίγουρα θα υπάρχει, μα σαν ένα μικρό κόμμα, για λόγους φιλοσοφικούς, πολιτικούς, ηθικούς και εγκεφαλικής ανατομίας του μέσου ανθρώπου.

    Όποιος υποτιμά την εγκεφαλική δομή του μέσου ανθρώπου, μη μελετώντας ανατομία και κοινωνιολογία, απλά ο ίδιος προσωπικά καταντά κατώτερος από μέσος κι όχι «άρχοντας Βαρούφ» (ψωνισμένος). Στην πολιτική πρέπει να σέβεσαι και να μελετάς τον μέσο εγκέφαλο, και φυσικά όταν πρέπει να τον πολεμάς, ειδικά όταν στατιστικά ανήκεις σε κόμμα μειοψηφίας, άρα έχοντας βασική γνώση μαθηματικών – είναι ΑΝΑΓΚΑΙΟ τότε να πολεμάς «για τους σωστούς λόγους» την πλειοψηφία (αφού δεν θα ανήκεις σε αυτήν). Απλά στο Ποτάμι μερικά μυαλά δεν κατανοούν το μέγεθος του κόμματους, και συμπεριφέρονται συντηρητικά, μιμούμενοι συμπεριφορών που θα ήταν σωστές αν κατείχαμε το 50% των ψήφων. Ναι – ο ευφυής πολιτικός, μεταβάλει την στρατηγική του σε επιμέρους επιλογές, ανάλογα με το τι συμβαίνει γύρω του, διατηρώντας ένα γενικό πλάνο.

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s