Ο Στέλιος Ράμφος στον Σκάι αναλύει πολιτισμικά τις μετεκλογικές εξελίξεις. (19 03 2015)

Ευχόμενος τα καλύτερα για το γενικό καλό της χώρας μας, μοιράζομαι μαζί σας τα λεγόμενα του Στέλιου του Ράμφου μετά τις βουλευτικές εκλογές του Ιανουαρίου του τρέχοντος έτους, καθώς τα θεωρώ επίκαιρα παρά ποτέ.

1.34 – Δημοσιογράφος: Επαληθευθήκατε ως προς τη πρόβλεψή σας δηλαδή ευοδώθηκαν οι προσδοκίες των πολιτών;
– Στέλιος Ράμφος: Νομίζω ότι είχαμε επιμείνει σε ένα σημείο αν θυμάμαι καλά, ότι πάρα πολλά πράγματα θα κριθούν από τη εικόνα που θα έχει η κυβέρνηση, αν επρόκειτο για κυβέρνηση του Σύριζα, για τον εαυτό της, και αναλόγως να χειριστεί τα προβλήματα, επομένως είχαμε θέσει ένα πρόβλημα νομίζω εξαιρετικής επικαιρότητος σήμερα, διότι όλο το θέμα νομίζω σε πάρα πολύ, μεγάλο βαθμό…
– Δημοσιογράφος: Περιστρέφεται γύρω απ αυτό.
– Στέλιος Ράμφος: Ναι είναι το κρίσιμο σημείο και μπορεί αυτό να φέρει ας πούμε τα πιο παράξενα αποτελέσματα προς το θετικό η προς το αρνητικό.
– Δημοσιογράφος: Να το θέσω λοιπόν το ερώτημα. Ρήξη ο κύριος Τσίπρας, θα κάνει ρήξη με τα στελέχη του, ή θα κάνει ρήξη με τους εταίρους και δανειστές μας;


– Στέλιος Ράμφος: Ξέρετε το πρώτο πράγμα που πρέπει να κάνει κανείς σ αυτή την περίπτωση είναι να κάνει ρήξη με τον εαυτό του. Γιατί εδώ το θέμα το ζήτημα της εικόνος είναι πολύ καθοριστικό σ αυτά τα πράγματα δεδομένου μάλιστα ότι έχουμε να κάνουμε με ανθρώπους οι οποίοι έχουν ορισμένα σημεία αναφοράς αμετακίνητα, δευτερευούσης σημασίας αλλά αξιοπρόσεκτα όπως, η γραβάτα, εάν δεν θέλεις ν αλλάξεις οτιδήποτε και να γίνει κάτι, αν δεν θέλεις να βάλεις ας πούμε γραβάτα, μπορείς να κρατηθείς στο επίπεδο της γραβάτας και να μην έχει άλλες συνέπειες. Μπορεί όμως αυτό το πράγμα υπό ορισμένες συνθήκες πιέσεως να γιγαντωθεί οπότε αυτό το ψυχικό στοιχείο της εμμονής, να πολλαπλασιαστεί και με την βοήθεια ας πούμε των εξωτερικών περιστάσεων, των μέσων μαζικής επικοινωνίας που πολλαπλασιάζουν τρομακτικά αυτά τα πράγματα, να πάρει διαστάσεις μεγάλες, και να οδηγήσει τα πράγματα ας πούμε σε ένα σημείο για το οποίο μετά μπορεί κανείς να μετανιώσει και να μετανιώσει πολύ άσχημα.
– Δημοσιογράφος: Δηλαδή η ρητορική σου, το ότι επιμένεις με την ιδεοληψία σου, ότι αυτοπαγιδεύεσαι επι της ουσίας; δηλαδή βάζεις το σχοινί και το φέρνεις γύρω γύρω απ τον εαυτό σου;
– Στέλιος Ράμφος: Ξέρετε το πρόβλημα με αυτού του τύπου τις κυβερνήσεις, αλλά και με την κοινωνία μας γενικότερα έγκειται κατά την εκτίμησή μου στο εξής: Επειδή για λόγους ιστορικούς που μπορούμε να τους συζητήσουμε λιγάκι αν θέλετε, έχουμε από μακρούς αιώνες κόψει την επαφή με την πραγματικότητα, και μας ενδιαφέρει η επαφή με έναν άλλο κόσμο συμβόλων, και ας πούμε κόσμου επιθυμιών, οι οποίες πραγματοποιούνται σε άλλο επίπεδο, γιαυτό το λόγο ακριβώς μπορεί να πάρουν μεγάλες διαστάσεις οι φαντασιώσεις στη ζωή μας και να αντικαταστήσουν πλήρως την πραγματικότητα.
– Δημοσιογράφος: Ναι αλλά την Ευρώπη που δίνει χρήματα την Ευρώπη που να χρηματοδοτεί τα ελλείμματα μας, απ ότι καταλαβαίνω εξακολουθούμε να τη θέλουμε κύριε Ράμφο.
– Στέλιος Ράμφος: Εξακολουθούμε να τη θέλουμε αλλά με ένα ειδικό τρόπο, όχι με τους κανόνες που θέλει η ίδια αλλά με τη βολή μας. Από τη μια είμαστε ανένδοτοι ας πούμε στα οράματά μας, από τη μια υπερασπιζόμαστε ας πούμε φανατικά τη σημερινή συνθήκη, από την άλλη όμως παίρνουμε τις καταθέσεις και τις στέλνουμε έξω, οι ίδιο άνθρωποι. 70% λένε υποστηρίζουν και καλά κάνουνε, οι ίδιοι άνθρωποι όμως την άλλη μέρα πάνε στις τράπεζες παίρνουν τα λεφτά και τα στέλνουν αλλού. Επομένως αυτό δεν έχει να κάνει νομίζω τόσο με κακοήθεια αλλά με διπλούς εαυτούς. Στο θέμα αυτό το οποίο ήδη από το 2011 είχα θέσει τότε με το βιβλίο μου «Η Λογική της Παράνοιας» επανέρχονται σήμερα και Γερμανοί και άλλοι όπου μιλάνε για ψυχολογική παράμετρο του ζητήματος, που κατ εμέ δεν πρόκειται για ψυχολογική, αλλά για πολιτισμικό πρόβλημα το οποίο έχουμε από αιώνες και που μας εμποδίζει πάρα πολύ στην επαφή με τη πραγματικότητα. …Η Ευρώπη καλώς η κακώς έχει ένα τρόπο δουλειάς, δηλαδή η Ευρωπαϊκή, επειδή απέτυχε το σύνταγμα του 2006 αν θυμάμαι καλά, ο μόνος τρόπος να προφυλαχθεί η συνοχή της είναι η τήρηση των κανόνων. Εάν είχε περάσει το σύνταγμα θα υπήρχε μεγαλύτερη ευελιξία γιατί θα ήταν ένα πλαίσιο ευρύτερο το οποίο ας πούμε η συνταγματική τάξη θα μπορούσε να το αντιμετωπίσει όπως εμείς τώρα αλλάζοντας νόμους αλλά κρατώντας το σύνταγμα, επειδή δεν υπάρχει αυτό η ανάγκη να παραμείνουν, οποιαδήποτε και να είναι η ψυχολογία των ανθρώπων, να τηρούνται οι κανόνες είναι ζωτικής σημασίας διότι θα διαλυθεί οπωσδήποτε η Ευρώπη εάν πάψουν να τηρούνται οι κανόνες, ενώ δεν είναι βέβαιο ότι θα διαλυθεί αν φύγει η Ελλάδα.
8.23 – Δημοσιογράφος: … Η κοινή γνώμη ψήφισε λέγατε θα ψηφίσει με ακριβώς το αντίθετο με αυτό που λέει ότι θα κάνει ο κύριος Τσίπρας, ο οποίος σήμερα μάλιστα δηλώνει όσοι νομίζουν ότι δεν θα κάνουμε αυτά για τα οποία με ψήφισαν πλανώνται. Τι ισχύει τώρα απ όλα αυτά τι θέλουμε να γίνει και τι δεν θέλουμε να γίνει. Θέλουμε να την κάνουμε να φύγουμε απ τη Ευρωζώνη;
– Στέλιος Ράμφος: Νομίζω ότι μας ενδιαφέρει εκ πρώτης όψεως σε ένα πρώτο επίπεδο λιγότερο το τι ακριβώς θα συμβεί και περισσότερο πως θα σταθεροποιηθεί η εικόνα που έχουμε για μας και πως θα ζήσουμε για λίγο την επιθυμία μας.
– Δημοσιογράφος: Λίγο ντιβάνι είναι αυτό.
– Στέλιος Ράμφος: Αυτό είναι απολύτως ντιβάνι, και είναι σημαντικό ας πούμε να δει κανείς, γιατί έχουν αρχίσει να το συζητούν ας πούμε έτσι και αλλού αλλά θα πρέπει να πούμε ότι δεν είναι για πρώτη φόρα που συμβαίνει στην Ελλάδα, η Ελλάδα και ο πολιτισμός μας υποφέρει από ένα πρόβλημα εδώ και αιώνες, έχει μεγάλη δυσκολία με την πραγματικότητα. Και έχει μεγάλη δυσκολία με τη πραγματικότητα επειδή ακριβώς κάποτε πριν από πολλούς αιώνες, επέλεξε τα οράματά της να τα συνδέσει με σύμβολα. Δηλαδή όταν τελείωσαν οι περιβόητες εικονομαχίες απερρίφθη η πραγματικότης και μετά όταν τον 14ο αιώνα χρειάστηκε στις ησυχαστικές έριδες των μοναχών επεβλήθησαν πάλι οι ησυχαστές και εκεί εθεωρήθη η λογική δευτέρας κατηγορίας, δυνατότητα ανθρώπινη, οπότε συνολικά άρχισε το πνεύμα ενός πολιτισμού να οργανώνεται στο επίπεδο των φαντασιώσεων και να οικειοποιείται ο πολιτισμός αυτός, να αισθάνεται πιο φιλικά με τις εικόνες πια που έχει μέσα του, και πιο απωθητικά ως προς την πραγματικότητα. Αυτό είναι το στοιχείο που κάνει κάποιους να λένε ότι εδώ πρόκειται για σχιζοφρένεια, διότι το φαινόμενο της σχιζοφρενείας είναι μια απώθηση απέναντι στην πραγματικότητα, ας πούμε κι ένας εγκλεισμός στις παραστάσεις του ασθενούς χωρίς να χρειάζεται κανείς να συμφωνήσει με τέτοιου είδους ιατρικές ας πούμε γνωματεύσεις η να μην συμφωνήσει, θα πρέπει να παρατηρήσουμε αυτό, ότι οι κουλτούρες αυτού του λεγομένου του χώρου ας πούμε που αρχίζει απ την Κύπρο και φτάνει ως το Βλαδιβοστόκ, βασίζονται σε μία προτίμηση της φαντασιώσεως έναντι του πραγματικού, σε έναν φόβο του πραγματικού και μια απώθηση του πραγματικού, που σημαίνει ταυτόχρονα και απωθήσεις των επιθυμιών των ανθρώπων, δηλαδή προβολές των επιθυμιών των ανθρώπων αλλού, των λαών και των πολιτισμών τους, με αποτελέσματα πάρα πολύ σκληρά διότι ακριβώς προκαλούνται συνεχείς διχασμοί οι οποίοι καταλήγουν σε καταστροφές.
13.55 – Στέλιος Ράμφος: Το αίτημα της κοινωνίας μας είναι να βρεθεί μια ισορροπημένη σχέση με τα πράγματα αφήνοντας τις φαντασιώσεις κατά μέρος και κρατώντας τη φαντασία.
16.50 – Στέλιος Ράμφος: Είναι μοιραίο ότι το χαρακτηριστικό ενός ας πούμε ξέφρενου εθνικισμού έχει ανάγκη από μία μοναδικότητα και από μία απειλή. Μοναδικότητα είσαι εσύ την απειλή την βρίσκεις, κάθε τόσο ήτανε οι φονιάδες των λαών οι Αμερικανοί, τώρα είναι οι Γερμανοί αύριο μπορεί να είναι κάποιο άλλοι. Το ενδιαφέρον δεν είναι ότι θέλουμε ας πούμε να κόψουμε την Ανατολή να την ξεριζώσουμε κτλ, όχι, το ενδιαφέρον είναι να γίνει ακριβώς το πείραμα που χρειάζεται, το αίσθημα της Ανατολής να παντρευτεί με τους κανόνες της Δύσεως. … Είχαμε ένα κράτος πελατειακό κι όχι ένα κράτος κανόνων όπως είναι το αστικό. Όταν λέμε επανίδρυση του κράτους εννοούμε ότι αυτό πρέπει να γίνει για να μπούμε σε κανόνες δηλαδή μιλάμε για κάτι πού όλοι γενικά θα το ήθελαν αλλά όμως που δεν γίνεται ποτέ διότι η εντοπιότης και η μερικότητα των αξιών μας δεν το επιτρέπουν. …Άλλωστε δεν είναι τυχαίο ότι η βάση στην οποία δίδεται ας πούμε η εμπιστοσύνη σ αυτή την κυβέρνηση είναι ότι παλεύει για την αξιοπρέπειά μας. … Είναι εξαιρετικά ενδιαφέρον ότι την ώρα που ζητάμε αξιοπρέπεια κι αποκατάσταση δεν θέλουμε αξιολόγηση. Αυτό το πράγμα είναι ένα, για να φανεί ακριβώς. Δεύτερο είναι πως έχουμε πάρει κάπως στραβά την έννοια της αξιοπρεπείας. Αξιοπρέπεια δεν είναι η περηφάνια ενός ανθρώπου. Αξιοπρέπεια είναι ο αυτοσεβασμός του. Αξιοπρέπεια είναι ο τρόπος με τον οποίο αναλαμβάνει την ευθύνη του εαυτού του απέναντι στον ίδιο και στους άλλους. Αξιοπρεπής δεν είναι ένας ο οποίος ζητάει να τον φιλεύουν ας πούμε και να μην του ζητάνε λογαριασμό, επομένως είναι πολύ φλου και μάλλον αρχαϊκή η έννοια της αξιοπρεπείας ως υπερηφάνεια η οποία τραυματίζεται. Μα πόσο αξιοπρεπής είσαι όταν προκειμένου να περάσεις καλά αφήνεις να απολυθούν ένα εκατομμύριο τρακόσες χιλιάδες ιδιωτικοί υπάλληλοι και αν μην θιγεί το Δημόσιο; Τίνος αξιοπρέπεια; Αναξιοπρεπής δεν είναι αυτός που το επιχειρεί, και όχι αναξιοπρεπής εκείνος o οποίος το υφίσταται; Το θύμα ποτέ δεν χάνει την αξιοπρέπεια του ο θύτης είναι το πρόβλημα κάθε φορά, επομένως θέλω να πω ότι πλάθουμε, κατασκευάζουμε τα πράγματα μ ένα τέτοιο τρόπο, ώστε να μας βολεύουν πάντοτε. Όταν βολεύεσαι δεν χρειάζεται να ζητήσεις λογαριασμό από τον εαυτό σου. Αυτό είναι το μεγάλο ελληνικό πρόβλημα. Δεν θέλουμε τον εαυτό μας εκτεθειμένο στην αλήθεια του. … Επειδή έχουμε μια κουλτούρα τσαλακωμένου εαυτού, επειδή οι άνθρωποι μέσα από αιώνες ας πούμε έχουν οργανώσει έναν εαυτό ο οποίος δεν βασίζεται στην πεποίθηση στην αυτοπεποίθηση αλλά στο έλλειμμά της, για αυτό το λόγο η δικαιολογία του φαινομένου είναι να φταίει πάντα κάποιος άλλος. Αυτό όμως είναι και η παράταση του φαινομένου, να το πούμε εντός εισαγωγικών, ασθενείας, ας το πούμε εντός εισαγωγικών έτσι, για αυτό είναι και η παράταση. Όλη η πολιτική ζωή μέχρι τώρα η τουλάχιστον στο μεγαλύτερο δυνατό βαθμό, αυτό το εκολάκευε, αυτό το ανεγνώριζε, αλλά με αυτό τον τρόπο οδηγούσε από το κακό στο χειρότερο. Θέλω να πω … το κακό στο χειρότερο ποιό είναι, από το υψηλότερο αίτημα στο ευτελέστερο και στο χαμηλότερο το οποίο μπορεί να φτάσει επι παραδείγματι ας πούμε και στην αφελή τουλάχιστον κουβέντα να πεις ξέρεις δεν μου κάνει δεν μου χρειάζεται η αριστεία στην παιδεία δεν χρειάζεται…
– Δημοσιογράφος: Που είναι ρετσινιά.
– Στέλιος Ράμφος: Που σημαίνει όμως ότι δεν καταλαβαίνεις ότι η αριστεία δεν είναι η δυνατότητα μου να ξεπερνάω κάποιους άλλους, αλλά να ξεπερνάω τον εαυτό μου. Ο άριστος είναι αυτός που ξεπερνάει τον εαυτό του, και υπ αυτή την έννοια χωρίς την αριστεία χωρίς την ανάγκη της αυθυπερβάσεως δεν μπορεί να υπάρξει ζωή, και δεν μπορεί να υπάρξει ας πούμε πλούτος και περιεχόμενο στη ζωή.
51.42 – Στέλιος Ράμφος: Αυτό που έλλειψε στη Ελλάδα είναι ακριβώς ότι οι πολιτικοί νόμισαν ότι η διαχείριση της αλήθειας είναι καλλίτερη απ την αλήθεια.
31.29 – Δημοσιογράφος: Εθνικό ψυχαναλυτή δεν βλέπετε;
– Στέλιος Ράμφος: Νομίζω ότι ο ψυχαναλυτής πρέπει να είναι ένας ξένος πάντα. Δεν ξέρω αν… δεν μπορεί να είναι πρόσωπο όπως προσωπικά ο ψυχαναλυτής θέλει ένα άτομο απέναντι του ξένο… έτσι και ένα κράτος για να ψυχαναλυθεί θέλει να αναμετρηθεί με μια πραγματικότητα που θα λειτουργήσει ως πραγματικός καθρέφτης. Η πραγματικότης αυτή είναι ακριβώς η Ευρώπη. Εκεί πάνω θα μπορέσουμε να δούμε τι γίνεται και αυτό αποδεικνύεται πως; Αποδεικνύεται με όλους εκείνους τους Έλληνες που πάνε και ζούνε εκεί και προκόβουν. Γιατί τους δίνεται η ευκαιρία και η δυνατότητα στο πλαίσιο το θεσμικό στο οποίο ευρίσκονται να αναδείξουν όλα τα στοιχεία που τους φέρνουν σε επαφή με την πραγματικότητα. Αρκεί να μην γυρίσουν πίσω.
-Δημοσιογράφος: Θέλουμε να μείνουμε στην Ευρώπη;
– Στέλιος Ράμφος: Ως λαός;
-Δημοσιογράφος: Ως κοινωνία ως λαός ναι.
– Στέλιος Ράμφος: Νομίζω ότι θέλουμε αλλά δεν ξέρουμε γιατί κι επειδή δεν ξέρουμε γιατί είναι πολύ εύκολο να ξεθέλουμε. Δηλαδή όλα τα πράγματα στον τόπο μας γίνονται μ ένα τρόπο ισχυρής ασυνειδησίας, πράγμα το οποίο επιτρέπει την αντιστροφή τους από την μια μέρα στην άλλη.
34.12 – Στέλιος Ράμφος: Το κυριότερο είναι ότι δεν έχουμε βρει ένα τρόπο να συνδυάζουμε την αξιοπρέπεια τα ηθικά αιτήματα με τις πραγματικές ανάγκες.
34.36 – Στέλιος Ράμφος: Το 60% όμως δεν ξέρει και δεν υποχρεούται να ξέρει τι σημαίνει το ενδεχόμενο ενός ατυχήματος. Στη σκέψη του και στη βούλησή του το αποκλείει, θέλω να μείνω αλλά το ατύχημα είναι απρόβλεπτη συνθήκη την οποία δεν μπορεί κανείς εκ προοιμίου να την αποφασίσει αλλά μπορεί χωρίς να την θέλει να την προωθεί. …Και αυτό πότε γίνεται, αυτό γίνεται όταν δεν αποφασίζουμε να είμαστε οι ίδιοι καθαροί με τη σκέψη μας. Δηλαδή όσο η εικόνα μας επηρεάζει τη σκέψη μας τόσο οι κίνδυνοι αυτοί είναι μεγάλοι, γιατί εμφανιζόμαστε διπλοί. …Δηλαδή το πρόβλημα είναι ότι έχουμε μια διπλή συμπεριφορά ανθρώπων και ενδεχομένως κοινωνίας που κινείται προς πολλές κατευθύνσεις την ίδια ώρα, δηλαδή δεν έχει ευθύτητα η επιθυμία μας, κι όταν δεν έχει ευθύτητα η επιθυμία, τότε έχουμε διαστροφές, εν προκειμένω η διαστροφή θα πει ατύχημα, αλλού μπορεί να είναι κάτι άλλο.
39.07. – Στέλιος Ράμφος: Αυτό είναι το στοιχείο το οποίο θα μπορούσε κανείς να χαρακτηρίσει ας πούμε στοιχείο σχιζοειδείας ας το πούμε έτσι χωρίς να πρόκειται για ασθένεια αλλά για τύπο συμπεριφοράς. Δηλαδή ότι έχεις δύο πράγματα στο μυαλό σου η μεν πραγματικότητα είναι, παρακαλώ δώστε μου κάτι, η δε ιδεοληψία είναι εγώ φαντάζομαι τον κόσμο διαφορετικά.
40.48. – Στέλιος Ράμφος: … Έχουμε ανθρώπους που αναλαμβάνουν τύχες χωρίς να έχουν την τύχη τους στα χέρια τους, γιατί έχουν ένα διπλό εαυτό, δεν αποφασίζουν οι ίδιοι αν θα πάνε με το πραγματικό η αν θα μείνουν με τις ιδέες τους. …Το δράμα μας αυτή τη στιγμή είναι ότι δεν μπορούμε να κάνουμε σύνθεση και χωρίς σύνθεση θέλουμε συγχρόνως να φέρουμε ένα αποτέλεσμα.
45.58. – Στέλιος Ράμφος: …Η ιδεοληψία έχει το πλεονέκτημα ότι δεν νοιώθεις βάρος. … Η πίεση των πραγμάτων στο μέτρο που γίνεται αίσθηση των πραγμάτων μπορεί να είναι ευεργετική, στο μέτρο που ενισχύει τις ιδεοληψίες μπορεί να είναι καταστροφική, τα είδαμε στο 22, τα είδαμε ας πούμε στα εμφύλια τα δικά μας και όλα αυτά, κι επειδή έχουμε εξαιρετικά καλές σχέσεις με τις φαντασιώσεις μας το φοβάμαι πάρα πολύ.
-Δημοσιογράφος: Η Αριστερά κι οι φαντασιώσεις;
– Στέλιος Ράμφος: …Ο τρόπος με τον οποίο υπάρχει η Αριστερά, δηλαδή η κλασικά εννοούμενη Αριστερά είναι ακριβώς η ιδέα ενός άλλου κόσμου, ο οποίος έρχεται, και τον οποίο πρόκειται να φέρει η ίδια, ο οποίος κόσμος έχει να κάνει με προλεταριάτα, με όλα αυτά τα πράματα, σήμερα στη Ελλάδα οι εργαζόμενοι στις βιομηχανίες είναι 50.000 άνθρωποι σε 11.000.000 (πληθυσμό). Έχει να κάνει με τέτοιου είδους φαντασιώσεις.
51.42 – Στέλιος Ράμφος: Αυτό που έλλειψε στη Ελλάδα είναι ακριβώς ότι οι πολιτικοί νόμισαν ότι η διαχείριση της αλήθειας είναι καλλίτερη απ την αλήθεια.
54.57 – Στέλιος Ράμφος: Επειδή δεν έχουμε μπροστά μας το μέλλον αλλά το παρελθόν τα πράγματα πρέπει να φτάσουν στα άκρα τους για να σκεφθούμε τι να κάνουμε. Αν ήμασταν λίγο περισσότερο Ευρωπαίοι, θα σκεφτόμασταν και το μέλλον θα οργανώναμε τις δουλειές μας πριν φτάσουν στην καταστροφή, επειδή το μέλλον δεν μπαίνει στη σκέψη μας, παρά μόνο ως παρελθόν επαναλαμβανόμενο, γιαυτό μόνο όταν φτάνουμε στην κόψη του ξυραφιού, μπροστά στην καταστροφή η και μέσα στην καταστροφή τότε παίρνουμε αποφάσεις. Αλλά έστω και με τον τρόπο αυτό, έτσι, έστω και με τον τρόπο αυτό, θα πρέπει την τελευταία αυτή στιγμή να κάνουμε κάτι. Εκείνο το οποίο δυσκολεύει τα πράγματα είναι ο πολλαπλασιασμός της αρνητικότητος.
57.47 – Στέλιος Ράμφος: Πάση θυσία στη Ευρώπη δηλαδή πάση θυσία εκτός σχιζοφρενείας.

Για να δείτε το video πατείστε εδώ

One thought on “Ο Στέλιος Ράμφος στον Σκάι αναλύει πολιτισμικά τις μετεκλογικές εξελίξεις. (19 03 2015)

  1. Όταν βγαίνεις να υποστηρίξεις τις κυβερνήσεις Σημίτη, Παπανδρέου και Σαμαρά, χάνεις το κύρος σου ως προς τη δυνατότητά σου να συμβάλεις θετικά στις πολιτικές εξελίξεις. Ο Ράμφος είναι εξαιρετικός στη θεωρία, είναι κάτω του μετρίου στην πράξη.

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s