Μπορούμε να μας εμπιστευθούμε; Ο Στέλιος Ράμφος στο TEDx Academy 3 Οκτωβρίου 2014.

Εν όψει των πολιτικών γεγονότων αναδημοσιεύω, την ομιλία του Στέλιου του Ράμφου στο TEDx τον Οκτώβριο του 2014, κατα την διάρκεια της οποίας προσπαθεί να αναδείξει ότι η κρίση είμαστε εμείς.

0.32 Στέλιος Ράμφος: Να δούμε λοιπόν για την νοοτροπία. Συνδέεται με την νοοτροπία κάτι το οποίο έχω βάλει σαν τίτλο της ομιλίας. Λέω «Μια διαχρονική επικαιρότητα». Τι είναι η διαχρονική επικαιρότητα; Είναι οι διάφορες φαγωμάρες και διαιρέσεις με τις οποίες ζούμε εμείς ζούσαν και οι πρόγονοι και δεν αποκλείεται να ζουν και οι επίγονοι.

1.54 Στέλιος Ράμφος: Αυτή την ματαίωση ( προς ένα μέλλον ) την αιμοδοτεί ένα δηλητηριώδες συναίσθημα το οποίο θα με απασχολήσει σήμερα και αυτό το δηλητηριώδες συναίσθημα είναι η καχυποψία η ελληνική…. Η δυσπιστία πηγαίνει με ένα εγκλωβισμό πολιτισμικό θα λέγαμε σε τυπικές συμβάσεις ταυτότητος δηλαδή, συγγένειες, εντοπιότητες, θρησκευτικές αντιλήψεις κ.ο.κ. είναι δηλαδή η δυσπιστία μια αρνητική μορφή πίστεως. Αντίθετα μια θετική μορφή πίστεως είναι η εμπιστοσύνη. Η οποία εμπιστοσύνη είναι ένα συναίσθημα εκτός συμβατικού τύπου ταυτότητος, σού χω εμπιστοσύνη όχι υποχρεωτικά επειδή είσαι ξάδερφος αλλά επειδή μ αρέσεις κιόλας, επειδή είσαι άξιος, επειδή μου φαίνεται ότι τα καταφέρνεις σε κάτι κ.τ.λ. Εννοείται ότι εμπιστοσύνη και δυσπιστία πατάνε στη πίστη η οποία είναι μια πνευματική παράδοση σε βεβαιότητες.

4.20 Στέλιος Ράμφος: Το ενδιαφέρον είναι ότι στην περίπτωση της αναμονής, του περιμένω να μού ΄ρθει αυτό που θέλω δηλαδή, η επιθυμία, η αναμονή, παίρνει τη θέση των πραγμάτων, όταν περιμένω κάτι δεν τα σπουδάζω τα πράγματα, περιμένω να μού ΄ρθει άρα αυτό που θέλω πάει στη θέση των πραγμάτων, τα πράγματα αποσύρονται κατά κάποιο τρόπο….Αντιθέτως στην προσπάθεια με την οποία η εμπιστοσύνη συμπορεύονται επιχειρούμε με τα μάτια στραμμένα και στην πραγματικότητα και διαίσθηση αλλά και το πραγματικό δεν το εγκαταλείπουμε. Εννοείται ότι η δυσπιστία πηγάζει από ανασφάλεια στο ασυνήθιστο και το διαφορετικό. Νοιώθουμε να μας απειλούν αυτά τα πράγματα. Και υπ αυτή την έννοια ο δύσπιστος άνθρωπος καταλαβαίνει την ταυτότητά του σαν σωσίβιο και όχι σαν εφαλτήριο να πάει κάπου. Εμπνέεται δηλαδή από τα δεδομένα και όχι από τα ερχόμενα από τα δημιουργικά. Το παρελθόν δεσπόζει στην ψυχή του σαν αιωνιότητα και γιαυτό το λόγο οι πρακτικές του αγνοούν την έκπληξη παντελώς, πάρτε για παράδειγμα τις αντιδράσεις που έχουμε πολλές φορές τις κοινωνικές, συμβαίνει κάτι, μαζεύονται τα συνδικάτα, ξέρουμε από πριν τι θα κάνουνε, βγάζουνε μια ανακοίνωση κάνουν μια απεργία κάνουμε μια πορεία πάνε στην ταβέρνα μετά. Κλείνει ολόκληρο το σύστημα δεν υπάρχει έκπληξη ξέρουμε ακριβώς τι θα γίνει.

7.37 Στέλιος Ράμφος: Αυτό συμβαίνει, μπορείς δηλαδή να είσαι ευκολόπιστος και προδομένος ταυτοχρόνως επειδή ακριβώς η πίστη εξαντλείται στην παθητική ελπίδα στην οραματική ελπίδα χωρίς την πραγματικότητα. Όταν συμβαίνει αυτό η δυσπιστία ενδίδει στις φαντασιώσεις της επιθυμίας της παθητικής, σ αυτή την περίπτωση δηλαδή, ενδίδει εύκολα στις φαντασιώσεις οι οποίες προβάλλουν σαν θρησκευτική αλήθεια… Πως κάνουμε το παν σ ένα πολιτικό επίπεδο από ανάγκη να χουμε ψευδαισθήσεις και να μην τα βάλουμε με την πραγματικότητα; Κάνουμε το πολύ απλό που δεν το πολύ-προσέχουμε. Ζητούμε από τους πολιτικούς να μας κοιμίζουν με παραμύθια. Στην πραγματικότητα δεν λένε οι πολιτικοί ψέματα, εμείς θέλουμε να μας λένε ψέματα, είναι πολύ σημαντικό αυτό να το καταλάβουμε, εμείς θέλουμε να μας λένε ψέματα και εκείνοι προσαρμόζονται. Και το πιο ενδιαφέρον είναι το εξής ότι αν η πραγματικότητα η σκληρή ζητάει ρεαλισμό, ο οποίος δεν μας πηγαίνει καθόλου, τότε ζητάμε πάση θυσία νέους ψεύτες, νέους και άφθαρτους μάλιστα.

9.56 Στέλιος Ράμφος: Ταυτότητα στον Νεοέλληνα δίνουν πολλές φορές οι ευσεβείς του πόθοι και όχι οι πράξεις του. Το ποιός είμαι δηλαδή το μετράω με βάση τι θα θελα, όχι τι κάνω, και στο μέτρο που αυτό συμβαίνει, στο μέτρο που βρίσκουν έδαφος οι ψευδαισθήσεις έχουμε ένα φαινόμενο πολύ χαρακτηριστικό το οποίο είναι το φαινόμενο του μεγαλείου της ταυτότητος, του γεγονότος ότι είμαστε τόσο σπουδαίοι ώστε οι πάντες συνωμοτούν εναντίον μας, αλλά που όταν ακριβώς είσαι πολύ σπουδαίος τότε αποκλείεις την προοπτική να διορθώσεις κάτι επάνω σου. Το γεγονός ότι δεν διορθώνουμε τίποτε στη ύπαρξή μας, οφείλεται στο ότι νοιώθουμε πολύ σπουδαίοι, με μοναδική ιστορία, ασυναγώνιστοι και ασύγκριτοι, μα αν είσαι ασύγκριτος τι να διορθώσεις, δεν υπάρχει περίπτωση να θελήσεις να διορθώσεις, και βεβαίως αυτό το αποτέλεσμα ότι είμαστε σπουδαίοι, μας κάνει πολύ ελεύθερους η φιλελεύθερους απέναντι στις αξίες. Και γιαυτό το λόγο είναι πολύ εύκολο μέσα στη μεγαλοσύνη μας βεβαίως, τα παρεπόμενα μέσα στην κατάρρευση αξιών, οι αξιοπιστίες, οι αξιοκρατίες, οι αξιολογήσεις τελευταία, να παίρνουν τις διαστάσεις που παίρνουν και ακριβώς να μας δείχνουν με μεγάλη έμφαση ότι τελικά η κρίση είμαστε εμείς. Εάν δεν καταλάβουμε ότι η κρίση είμαστε εμείς εάν δεν αναλάβουμε τις ευθύνες μας, η κρίση δεν θα ξεπεραστεί και με τα υψηλότερα πρωτογενή πλεονάσματα. Αποκλείεται.

13.00 Στέλιος Ράμφος: Όταν λέω αξίες αναφέρομαι στο νόημα των πραγμάτων, γιατί οι αξίες δεν αφορούν τα ίδια τα πράγματα, οι τιμές μπορεί να τα αφορούν, οι αξίες αφορούν το νόημα τους. Το νόημα των πραγμάτων. Υπ αυτή την έννοια λοιπόν, οι αξίες είναι πάνω από τις υλικές συνθήκες και αναφέρονται ακριβώς στη έγνοια που έχουμε για τη ζωή μας και τη ζωή των συνανθρώπων μας, μόνο υπ αυτή την έννοια. Αξία λοιπόν δεν είναι κάποιο πρότυπο τελειότητος αφηρημένο όπως είναι η Αρετή όπως είναι το Αγαθό αλλά ένας πνευματικός συντελεστής που μπορεί να ενεργοποιήσει εξυψωτικά τα άτομα και το σύνολο, παράδειγμα αν στη θέση της αποστηθίσεως ενός συγγράμματος στο Πανεπιστήμιο μπει η έρευνα, τότε έχουμε αξιακή μεταβολή στα δεδομένα…. Όταν λέμε υπέρβαση δεν πρέπει να εννοούμε ένα μηχανικό ξεπέρασμα, ξεπέρασα κάτι πήγα μπρός από κάτι. Αλλά την αναγέννηση την παλιγγενεσία ενός πράγματος στο νόημά του. Όταν το ξαναβαφτίζουμε στο νόημά του το υπερβαίνουμε, όταν το ανοίγουμε διάπλατο αντί να παραμένει στην κλεισούρα του ας πούμε και στην παρωχημένη του στενότητα.

15.00 Στέλιος Ράμφος: Το ζητούμενο που προκύπτει για να προχωρήσουμε το σκεπτικό είναι βεβαίως πολύ χονδρικά ν αφήσει κανείς πίσω το πνεύμα μιας μερικότητος και μιας διχόνοιας ας πούμε, να σκεφθεί κανείς πως μπορεί να συμμετέχει στο αίτημα και στο εγχείρημα της συνυπάρξεως των διαφορών, με στόχο το κοινό καλό, το καλό όλων, έχει μεγάλη σημασία το κριτήριο αυτό, διότι δεν ενώνει μια κοινωνία η ιδέα της ενότητος, την ενώνει η πρακτική της δικαιοσύνης και της ελευθερίας…. Όλα αυτά τα οποία λέμε έχουν μια και μόνη προϋπόθεση, ποιά; Να καταλάβουμε απολύτως ότι όταν σε μια κοινωνία δεν χωράει όλους το Αγαθό τότε η κοινωνία αυτή είναι καταδικασμένη, όταν δηλαδή υπάρχουν μισοί που είναι καλοί, που διεκδικούν να είναι καλοί, και άλλοι μισοί, τους οποίους καταγγέλλουν ως κακούς, τότε η κοινωνία αυτή είναι καταδικασμένη. Βεβαίως για να λέμε τα πράγματα με τ όνομά τους, αυτή η πάρα πολύ σωστή διατύπωση δεν μπορεί να ισχύσει για αυτό το οποίο βλέπω σήμερα.

Δείτε την παρουσίαση στο video που ακολουθεί.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s