Ο Στέλιος Ράμφος, στο Mega Σαββατοκύριακο, αναλύει την επικαιρότητα. (Ιούνιος 2015).

Ο Στέλιος ο Ράμφος, με αφορμή το βιβλίο του, Η Νίκη Σαν Παρηγοριά, αναδεικνύει τις πολιτισμικές κατά τη γνώμη του αγκυλώσεις του λαού μας, τις οποίες θεωρεί υπεύθυνες, για την κατάσταση στην οποία βρίσκεται η πατρίδα μας.

Μ. Αναγνωστάκης: Καλημέρα για όσους άνοιξαν λίγο αργά τους δέκτες, με χαρά να καλημερίσουμε τον κύριο Ράμφο.
Στέλιος Ράμφος: Πολύ καλημέρα σας.
Μ. Αναγνωστάκης: Καλημέρα σας κύριε Ράμφο έχετε να έρθετε περίπου ένα χρόνο, και παρατηρώντας λέει αλλάξατε και στούντιο παιδιά κι εμείς νομίζουμε …
Ι. Χασαπόπουλος: Α είναι η πρώτη φορά που έρχεστε σ αυτό.
Στέλιος Ράμφος: Ε αυτό, ναι.
Μ. Αναγνωστάκης: Αλλάξαμε τραπέζι δεν αλλάξαμε στούντιο.
Στέλιος Ράμφος: Έγινε οβάλ η συνάντηση.
Μ. Αναγνωστάκης: Είναι της μόδας τώρα καταλάβατε, τα οβάλ γραφεία. Με χαρά λοιπόν σας καλημερίζουμε η αφορμή ήταν, να πούμε κατ αρχήν ότι συζητάγαμε όλο αυτό το χρονικό διάστημα, είχαμε πει να έρθετε λίγο μετά τις εκλογές, μετά είπατε, και εκ των υστέρων φάνηκε ότι ήταν και σωστό, ν αφήσουμε να περάσει και λίγο ο χρόνος για να μπορέσουμε να δούμε, και τελικά με αφορμή και την έκδοση του βιβλίου σας, αν μπορούμε να το δούμε κιόλας, να δούμε κύριε Μπιρσίμ το βιβλίο.
Ι. Χασαπόπουλος: Η Νίκη σαν παρηγοριά είναι ο Τίτλος ε;


Μ. Αναγνωστάκης: Ναι σαν παρηγοριά και όχι παρηγορία.
Στέλιος Ράμφος: Ε, παρηγοριά για να γίνεται πιο εύπεπτο.
Μ. Αναγνωστάκης: Πιο εύπεπτο έτσι;
Στέλιος Ράμφος: Παρηγορία μπορεί και να είναι πιο μαλακό, η παρηγοριά είναι κανονικό.
Ι. Χασαπόπουλος: Συμβολικός είναι ο τίτλος;
Στέλιος Ράμφος: Ο τίτλος δεν είναι εντελώς συμβολικός, είναι ότι καμιά φορά η νίκη είναι θρίαμβος και πανηγυρισμοί, αλλά καμιά φορά όμως η νίκη μπορεί να είναι μια καλή ευκαιρία, για να κηδέψεις τις ψευδαισθήσεις σου, όποτε σ αυτή τη δεύτερη περίπτωση εμπίπτει ο τίτλος του βιβλίου.
Μ. Αναγνωστάκης: Αντιλαμβάνομαι ότι είναι πολύ πολιτικό όπως το θέτετε.
Στέλιος Ράμφος: Με κοιτάτε πολύ (παράξενα) και οι δύο…
Μ. Αναγνωστάκης: Εγώ καταλαβαίνω ότι είναι πολιτικός ο τίτλος απολύτως.
Στέλιος Ράμφος: Και απολιτικός εξ ίσου.
Μ. Αναγνωστάκης: Ας πούμε την πολιτική εκδοχή και μετά θα…
Στέλιος Ράμφος: Αυτή είναι η πολιτική εκδοχή, είναι η πολιτική εκδοχή με τη έννοια η του Πολίτη.
Στέλιος Ράμφος: Ο Πολίτης λέει λοιπόν, προσέξτε τις νίκες σας, γιατί μετά μπορεί να κηδεύετε τις ψευδαισθήσεις σας, να υπογράφετε πράγματα που δεν τα είχατε διανοηθεί, ας πούμε.
Ι. Χασαπόπουλος: Ε, πάντως θέλω να σας πω τώρα, η νίκη σαν παρηγοριά βγαίνει μετά από την πρώτη φορά, νίκη της αριστεράς.
Στέλιος Ράμφος: Γιατί πρώτη φορά; και το Πασόκ νίκη της αριστεράς ήτανε.
Ι. Χασαπόπουλος: Καλά…
Στέλιος Ράμφος: Τι καλά. τι καλά;
Ι. Χασαπόπουλος: To 81 εννοείτε τώρα;
Στέλιος Ράμφος: Ναι. Γιατί; Έξω από το ΝΑΤΟ, ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο, έξω απ τις…Γιατί;
Μ. Αναγνωστάκης: Τα θυμόσαστε βλέπω τα έχετε ζήσει.
Στέλιος Ράμφος: Τα θυμάμαι πολύ καλά.
Ι. Χασαπόπουλος: Δηλαδή τώρα λέτε ότι θα κηδεύσουμε τις ψευδαισθήσεις μας όπως τότε το 81;
Στέλιος Ράμφος: Δεν ξέρω αν θα τις κηδεύσουμε… και τότε ξεκίνησαν τα πράγματα δυναμικά, φτάσαμε σε μια ομαλή προσγείωση, και τώρα ξεκινήσαν δυναμικά, μπαίνουμε σε μια ομαλή προσγείωση, και στις δύο περιπτώσεις όμως υπήρχε ένα στοιχείο κάπου στο βάθος, που δεν ξεπεράστηκε, και που έφερε την κατάρρευση του πρώτου, και θα δούμε τι θα γίνει με το δεύτερο. Γιατί το δεύτερο είναι το καινούργιο Πασόκ, η σημερινή αριστερά.
Μ. Αναγνωστάκης: Εννοείτε δηλαδή μια πιο ριζοσπαστική σοσιαλδημοκρατία.
Στέλιος Ράμφος: Ας πούμε ναι με πολλά μεγάλα κενά μέσα στη λογική της, αλλά είναι αυτό το πράγμα, μια αναγέννηση από την τέφρα της.
Μ. Αναγνωστάκης: Ναι εν τάξει…
Στέλιος Ράμφος: Δηλαδή αν κρίνει κανείς απ όλους εκείνους που προσκολλήθηκαν και μετέβαλαν το 4 σε 36.
Ι. Χασαπόπουλος: Καλά και γιατί όμως λέμε ψευδαισθήσεις, γιατί τώρα έχουμε μπει σε μια ιστορία να σταματήσουν τα μνημόνια, να σταματήσουν οι πιέσεις, και να σταματήσει και η λιτότητα, αυτό μπορεί να ήταν μια ψευδαίσθηση που μπορεί να έχει ο κόσμος, δεν σημαίνει ότι δεν πρέπει να το παλέψουμε.
Στέλιος Ράμφος: Αυτό ισχύει για όλους, απλώς ο τρόπος που παλεύεις κάτι το κάνει ελκυστικό, γιατί μπορεί να παλέψουμε τώρα να πέφτουν κοτόπουλα από τον ουρανό, και να κάνουμε λιτανείες. Δεν θα πέσουν κοτόπουλα εύκολα από τον ουρανό. Αν αρχίσουμε και κάνουμε κάτι, έτσι, διαμορφώνουμε ένα κλίμα παραγωγής κοτοπούλων, κάτι θα γίνει.
Μ. Αναγνωστάκης: Αντιλαμβάνομαι τώρα ότι εσείς λέτε ότι αυτά τα οποία … οι ψευδαισθήσεις μάλλον ήτανε πάρα πολύ μεγάλες, σε σχέση με τα αποτελέσματα που θα υπάρξουν.
Στέλιος Ράμφος: Ε, ότι θα ανατρέψουμε την Ευρώπη,… όλα αυτά τα πράγματα. Δεν έχει σημασία, καλό είναι να ξεκινάει κανείς με όνειρα, μετά θα δοκιμάσει την αντοχή της πραγματικότητος στην πράξη, και θα τα δούμε όλοι. Όσο καλλίτερα τόσο ευχαριστημένοι όλοι, όσο τα πράγματα είναι πιο δύσκολα…
Μ. Αναγνωστάκης: Όσο καλλίτερα από πριν εννοείτε.
Στέλιος Ράμφος: Ναι βέβαια, όσο καλλίτερα από πριν ναι.
Μ. Αναγνωστάκης: Δηλαδή και το καλλίτερο το ορίζετε σε κάθε περίπτωση. Δηλαδή οικονομική κοινωνική πολιτική όσο καλλίτερα εξελίσσονται τα πράγματα.
Στέλιος Ράμφος: Ε βέβαια. Απλώς η εξέλιξη δεν είναι πάντα προς το καλλίτερο, μπορεί να είναι και προς το χειρότερο. Δεν είναι δηλαδή εξέλιξη, ένας μονόδρομος προς τα εμπρός. Πολλές φορές είναι προς τα πίσω, αν δούμε τη σύγχρονη ευρωπαϊκή ιστορία των τελευταίων 200 ετών θα δούμε, ότι υπήρχαν πισωγυρίσματα φοβερά, και αυτό θέλω να το προσέχει κανείς, γιατί όταν λέμε εξέλιξη εννοούμε δυνητικά και προς τα μπρος, και προς τα πίσω, και σκοτάδια μεγάλα. Θα τα δούμε όμως όλα αυτά.
Ι. Χασαπόπουλος: Επειδή εσείς όλο αυτό το διάστημα της κρίσης είχατε μια έτσι αποστασιοποιημένη ματιά, τώρα βρισκόμαστε στη φάση της προσγείωσης του ρεαλισμού;
Στέλιος Ράμφος: Νομίζω οφείλουμε να βρισκόμαστε, διότι μέχρι το 18 έχουμε ανάγκη από καμιά 50 ρια δίς. Κάποιος πρέπει … κάπως πρέπει να βρεθούνε αυτά, όπου απευθυνθήκαμε μας παρέπεμψαν στην Ευρώπη, ε νομίζω ότι πρέπει να υπάρξει ένας τρόπος… και καλό θα μας κάνει κι εμάς, γιατί έχουμε ανάγκη από μια τάξη δηλαδή το ελληνικό θέμα χονδρικά, είναι ότι έχουμε μεγάλα ελλείμματα, κι ότι έχουμε μεγάλες προσδοκίες από τον κρατισμό, πιστεύουμε πολύ σ αυτά, ε, αυτά τα δύο πρέπει κάπως να συμμορφωθούν, για να μπορέσουν τα πράγματα να βελτιωθούν, όσο πιστεύουμε στο κράτος θα έχουμε ελλείμματα, και δεν αναφέρομαι στον αριθμό των υπαλλήλων, αναφέρομαι στην λειτουργικότητα των πραγμάτων, όσο αυτή την λειτουργικότητα την βοηθήσουμε και βελτιωθεί, τα ελλείμματα από την πλευρά τους θα μειωθούν, και από εκεί και πέρα μπορούμε να ξεκινήσουμε, αλλιώς θ αρχίσουμε να προσθέτουμε κι άλλα πράγματα.
Μ. Αναγνωστάκης: Νομίζω ότι μια σειρά στελεχών και του Σύριζα και γενικά της συνεργασίας με τους ΑΝΕΛ, νομίζω ότι από μια σειρά στελεχών αυτό είναι κατανοητό, ότι το μεγάλο ας πούμε θέμα, είναι κατά πόσο οι μεταρρυθμίσεις σ αυτό τον τομέα επάνω, θα προχωρήσουν η όχι.
Στέλιος Ράμφος: Για αυτό λοιπόν θα πρέπει να προσέξουμε, να προσέξουμε τις διάφορες ενέργειες, έτσι, υψηλών προσδοκιών, να σκεφθούμε τους διορισμούς, να σκεφθούμε την οργάνωση των πραγμάτων, γιατί δεν είναι το θέμα διορίζω, απολύω, είναι πως οργανώνω λειτουργικά ένα τεράστιο οργανισμό, πολύπαθο, και ταλαιπωρημένο έτσι; Να μην ξεχνάμε ότι μεταξύ 2001 και 2009, η Ελλάς κατανάλωσε 850, 800πόσα ,δις και έβαλε στα ταμεία 600 κάτι. Αυτά τα 130 τα ενδιάμεσα είναι όλο το πρόβλημα, και έχουν γίνει 300 τώρα. Λοιπόν ξεκινάμε από τέτοια δεδομένα, κι από κει και πέρα να δούμε τα πράγματα, πως … δηλαδή, όπως κάνουμε στο σπίτι μας, και στα οικονομικά του σπιτιού μας.
Μ. Αναγνωστάκης: Και νομίζετε δεν τα έχει εντοπίσει κανείς; γιατί…
Στέλιος Ράμφος: Όχι νομίζω ότι τα εντοπίζουν πολλοί, αλλά οι δυνάμεις της αντιστάσεως στην Ελλάδα, είναι πολύ ισχυρές γιατί, και μπαίνετε μ αυτό τον τρόπο σ ένα πολύ ουσιαστικό θέμα, γιατί οι νοοτροπίες, και τα αντανακλαστικά ας πούμε της επαναληπτικότητος και της εμμονής, σε συνηθισμένες καταστάσεις, είναι πάρα πολύ ισχυρά. Δηλαδή δεν είμαστε, ας πούμε, έχουμε πάντοτε μπροστά μας την εικόνα ενός μεγάλου μέλλοντος, το μέλλον αυτό έχει ένα προσδόκιμο περιεχόμενο εξαιρετικό, απλησίαστο περίπου, και αυτό το μέλλον το διεκδικούμε χωρίς παρόν, δηλαδή, χωρίς το συγκεκριμένο βηματισμό που θα οδηγήσει σταδιακά απ εδώ ως εκεί.
Μ. Αναγνωστάκης: Στο μεγάλο.
Στέλιος Ράμφος: Όταν λοιπόν δεν υπάρχει το παρόν, τότε ο στόχος που πάει για το μέλλον, φέρνει όλο το παρελθόν. Και γιαυτό το λόγο στην Ελλάδα κάθε φορά έχουμε όνειρα για το μέλλον, και σταθερές επαναλήψεις παρελθόντος. Και για πιο λόγο το παρόν είναι προβληματικό σε μας, δηλαδή η πραγματικότητα, δεν μας αρέσει η πραγματικότητα, θέλουμε να έχουμε έτσι πιο άνεση, και κυριαρχία, στην πραγματικότητα, γιατί στη θέση των πραγμάτων βάζουμε τις επιθυμίες μας. Όταν βάζεις τις επιθυμίες σου στη θέση των πραγμάτων, δεν έχεις διέξοδο, γιαυτό το λόγο είσαι καταδικασμένος στο παρελθόν με φρασεολογία μέλλοντος. Αυτό πρέπει να το προσέξουμε ,και αυτός είναι και ο λόγος που χάνουμε χρόνο και γιατί χάνουμε χρόνο. Ας πούμε γιατί τώρα ένα χρονικό διάστημα 5 μηνών δεν έγιναν τίποτα σπουδαία πράγματα; να το πούμε έτσι, χάνουμε χρόνο όχι επειδή περνάνε οι μέρες κι οι εβδομάδες, χάνουμε χρόνο επειδή δεν υπάρχει σκοπός, ώστε να γεμίσουμε τα 24ωρα. Δηλαδή ο χρόνος είναι κάτι το οποίο ο άνθρωπος το πλάθει με τις δικές του δυνατότητες, σε μεγάλο βαθμό. Εάν έχουμε έναν ενεργητικό άνθρωπο, ας πούμε, πετυχαίνει περισσότερα αποτελέσματα στο 24ωρό του, απ ότι έναν άνθρωπο ο οποίος είναι καφενόβιος, να το πω έτσι. Οι χρόνοι είναι διαφορετικοί, ενώ το 24ωρο είναι ένα, εκείνος πού ‘χει σκοπό λοιπόν θα πετύχει πέντε πράγματα, ο άλλος δεν θα πετύχει τίποτα, αλλά θα βγάλει μερικούς λόγους στο καφενείο. Με μία τέτοια λογική έτσι, ο χρόνος χάνεται, όχι επειδή περνάνε τα 24ωρα αλλά επειδή δεν έχουμε στόχο.
Μ. Αναγνωστάκης: Εντάξει πετυχαίνει και τις φαντασιώσεις του ο καθένας έτσι;
Στέλιος Ράμφος: Εκείνες δεν χρειάζονται επίτευξη, οι φαντασιώσεις το πολύ πολύ να κοιμηθείς, η να κάνεις κάτι άλλο, και το ‘κανες, η φαντασίωση δεν έχει ανάγκη από πράξη.
Μ. Αναγνωστάκης: Ναι αλλά στο μυαλό του λίγο πριν πέσει να κοιμηθεί έχει φαντασιωθεί ότι αυτός έσωσε ας πούμε…
Στέλιος Ράμφος: Ναι αλλά στο μυαλό του, χαίρομαι που το πάτε κατ ευθείαν, σε ψυχιατρικό επίπεδο το πρόβλημα. Όχι, όχι σας παρακολουθώ πολύ, σας παρακολουθώ πάρα πολύ, συντονίζομαι μαζί σας, διότι υπάρχει ένα υπέδαφος τέτοιο ας πούμε, το οποίο θα μπορούσαμε να το προσέξουμε, δηλαδή, προβλήματα και αγκυλώσεις ψυχικές σε λαούς και σε ανθρώπους, γιατί καμιά φορά οι κουλτούρες διαμορφώνουνε και εθισμούς και προκαλούν και αντιδράσεις ας πούμε, που δεν είναι και συνήθεις, αλλιώς κάνει το καθημερινό του το 24ωρό του ο Ιρακινός, ο Ρωμιός, ο νότιος Ιταλός, ο βόρειος Ιταλός, ο Βόρειος Αφρικάνος, ο βόρειος Ευρωπαίος.
Ι. Χασαπόπουλος: Να σας πω όμως κάτι μ αυτό, που λέτε με τον χρόνο, 5 μήνες τώρα, ο στόχος που είχαμε εμείς, ήτανε να μην ξαναγυρίσουμε στα παλιά.
Στέλιος Ράμφος: Έχουμε μπει ήδη. Μπήκαμε στην ύφεση.
Ι. Χασαπόπουλος: Εντάξει αυτό.
Στέλιος Ράμφος: Ε αυτό θέλω να πω δηλαδή.
Ι. Χασαπόπουλος: Μα ο στόχος μας ήτανε αυτός, δεν χάναμε το χρόνο μας γιατί δεν είχαμε στόχο,
Στέλιος Ράμφος: Μα όχι, δεν είχαμε στόχο, και για αυτό το λόγο φέραμε το παρελθόν, όπως έρχεται στην Ελλάδα μονίμως. Δεν επεδίωξε κανείς να ξαναμπούμε σε ύφεση, η ύφεση έρχεται εκ των πραγμάτων, επειδή χωρίς στόχο δεν γίνονται τίποτα, βήματα είναι και ματιές από μακριά, που περιμένει ο ένας να μαντέψει τον άλλον, τι θα γίνει. Οι άλλοι έχουνε έναν ορισμένο στόχο, πως θα κάνουμε τη συμφωνία για τα δάνεια που χρειάζεσαι. Έχουνε στόχο. Και χάνουνε και εργατοώρες για αυτό, εσύ τώρα θα πρέπει να πεις, τι θα κάνω ώστε να ενεργοποιήσω δυνάμεις σε ένα τόπο, που να πιάσουνε τόπο τα λεφτά που ζητάω, και που θα δημιουργήσουν κλίμα εμπιστοσύνης με τους συνομιλητές μου, ώστε να προχωρήσουμε όταν αυτό δεν γίνεται, και αντ΄ αυτού έχουμε πολλαπλές παρουσίες, σε τηλεοπτικά δίκτυα, ε, τότε το πρόβλημα είναι, αντί να διεθνοποιείται το θέμα σου, διεθνοποιείσαι ως φαινόμενο, ως πρόβλημα, είναι θέμα.
Μ. Αναγνωστάκης: Κύριε Ράμφο να σας ρωτήσω, είναι θέμα, πάντα είναι θέμα όμως, όταν σε μια μεταβατική περίοδο κανείς ξανασκέφτεται το μεγάλο κι αφήνει λίγο στη άκρη το μικρό;
Στέλιος Ράμφος: Ναι να σκεφθεί το μεγάλο με όρους πραγματικούς. Η έννοια της κρίσεως ξέρετε πια είναι; δεν είναι ότι απλώς στην Ελλάδα τα βροντήξαμε και βρεθήκαμε σε ύφεση, και περάσαμε σε οικονομική ξέρω γω αναταραχή. Η βαθύτερη έννοια της κρίσεως έγκειται κατά την προσωπική μου γνώμη, στο γεγονός, ότι διαμαρτύρεται η πραγματικότητα, για το γεγονός ότι της φερνόμαστε τόσο άσχημα. Αυτή είναι η κρίση. Και γιαυτό μέρος της κρίσεως είμαστε και εμείς οι τρείς, και τα παιδιά εδώ που μας γράφουνε, και το κτίριο και…
Ι. Χασαπόπουλος: Για εξηγείστε το λίγο.
Στέλιος Ράμφος: Α, να το εξηγήσω. Ότι κάνουμε όμως πράξη, οικογενειακή, πολιτική, πρακτική, στη ζωή μας, έχει ένα πάρε δώσε με τα πράγματα με την πραγματικότητα, δηλαδή, πως θα βγάλουμε το μεροκάματο, πως θα σπουδάσουμε, πως τα παιδιά θα μάθουν ξένη γλώσσα, αυτά όλα είναι σχέση με την πραγματικότητα. Αν εσύ αντιλαμβάνεσαι την πραγματικότητα αυτή με ένα τρόπο φαντασιακό, όπως είπε ο κύριος Αναγνωστάκης, τότε θα διαμαρτυρηθεί η πραγματικότης, πώς; φέροντάς σου δυσκολίες στη ζωή. Αφήνοντας σε η γυναίκα σου, η αφήνοντας εσύ τη γυναίκα σου, η κάνοντας επιλογές στραβές. Η σχέση με την πραγματικότητα είναι το κλειδί. Κάθε φορά λοιπόν που ξεκινάμε ανοίγοντας φτερά και πάμε για πολύ μεγάλα άλματα, πρέπει να προσέχουμε να μην απομακρυνόμαστε από το πραγματικό, την ώρα που θέλουμε τους μεγάλους στόχους. Όταν έχουμε μόνο στόχους, και ξεχνάμε το πραγματικό, τότε είμαστε κοντά στην τρέλα. Γιατί τι είναι ο τρελός; είναι αυτός που βλέπει μόνος του τα απόλυτα πράγματα, χωρίς να έχει σχέση με την ίδια την πραγματικότητα.
Μ. Αναγνωστάκης: Εξαρτάται και απ την μορφή της τρέλας.
Στέλιος Ράμφος: Εξαρτάται… και η θεραπεία ενός ανθρώπου που έχει πρόβλημα με την ψυχή του, η που έχουμε λίγο ως πολύ όλοι διάφορα θέματα, τέτοια είναι η επαφή με την πραγματικότητα. Γιαυτό το να έχεις μια δημιουργική απασχόληση, μια εργασία, είναι και ψυχικά πάρα πολύ σπουδαιότερο, από τα χρήματα που παίρνεις.
Μ. Αναγνωστάκης: Βέβαια είναι σπουδαιότερο από τα χρήματα που παίρνεις.
Στέλιος Ράμφος: Δηλαδή το πρόβλημα του ανέργου, είναι σοβαρότερο ψυχικά, από υλικά, πες ότι θα πάει στο συσσίτιο και θα του δώσει η εκκλησία κάτι, αλλά το αίσθημα της ταπεινώσεως που αισθάνεται, και του εκμηδενισμού του, είναι βαρύτερο.
Ι. Χασαπόπουλος: Αυτό που λέγανε δηλαδή οι παλιοί, να είσαι προσγειωμένος και να μην πετάς στα σύννεφα.
Στέλιος Ράμφος: Βεβαίως , η όταν πετάς στα σύννεφα να βλέπεις και κάτω. Γιατί εγώ δέχομαι να είσαι ονειροπόλος, αλλά να μην ξεχνάς και μένει το βλέμμα σου πάνω.
Μ. Αναγνωστάκης: Μα με συγχωρείτε λίγο, άμα πετάς στα σύννεφα δεν μπορείς να δεις κάτω, διότι υπάρχουν τα σύννεφα.
Στέλιος Ράμφος: Ε, λέω λοιπόν να βρεις ένα τρόπο, εσείς είπατε τώρα να πετάς πάνω απ τα σύννεφα, ο κύριος Χασαπόπουλος είπε να πετάς στα σύννεφα, εκεί η κατάσταση είναι ενδιάμεση, κάπου λίγο βλέπεις κάτω, κάπου λίγο σε τυλίγουνε…Είναι σημαντικό ότι έχουμε ένα πρόβλημα στη Ελλάδα…
Ι. Χασαπόπουλος: Δεν γίνεται επι 5 χρόνια η πολιτική τάξη, η όλο το πολιτικό σύστημα, να πετάει στα σύννεφα και να μην είναι προσγειωμένο.
Στέλιος Ράμφος: Μα εδώ μιλάμε για 200 χρόνια κύριε Χασαπόπουλε.
Ι. Χασαπόπουλος: Εντάξει.
Στέλιος Ράμφος: Όχι εντάξει. Δεν ήρθανε τυχαία, δεν έγινε τυχαία το 2001 και 2009 καταναλώσαμε 800τόσα δις και μπήκανε στο ταμείο 600. Αυτά είναι παράδοση τεράστια. Είναι τρόποι που καταλαβαίνουν οι άνθρωποι τη ζωή τους στην Ελλάδα, και που ακόμη δεν έχουν υπάρξει συντελεσταί που θα τους βοηθήσουν για μια καλλίτερη κατανόηση, όπως στο σπίτι. Υπάρχει ένα παράξενο πράγμα. Στο σπίτι μας είμαστε νοικοκυραίοι…
Μ. Αναγνωστάκης: Έτσι είναι.
Στέλιος Ράμφος: Στο δημόσιο βίο είμαστε ατάσθαλοι, ανεξέλεγκτοι, όπως το σπίτι είναι καθαρό, και οι δρόμοι μας είναι βρώμικοι, άρα υπάρχει ένα θεμελιώδες πρόβλημα.
Μ. Αναγνωστάκης: Και μια ερμηνεία να μας δώσετε όμως.
Στέλιος Ράμφος: Να τη δώσουμε την ερμηνεία, αλλά να συνειδητοποιήσουμε το πρόβλημα αυτό πως είναι.
Μ. Αναγνωστάκης: Ωραία το διαπιστώσαμε το πρόβλημα ότι στο σπίτι μας είμαστε καθαροί και στο δρόμο έτσι, σπίτι μας είμαστε νοικοκυραίοι και στα δημόσια δεν νοιαζόμαστε καθόλου…
Στέλιος Ράμφος: Άρα λοιπόν όταν έχουμε κρίση οικονομική στο σπίτι, κόβουμε άνετα, κάνουμε ότι πρέπει, αλλά όταν γίνεται στο κράτος, το οποίο προεκλήθει από το σύνολο…
Ι. Χασαπόπουλος: Νομίζουμε ότι μας χρωστάει το κράτος.
Στέλιος Ράμφος: Νομίζουμε ότι μας χρωστάει, αυτό οφείλεται σε κάτι που είναι το θεμελιώδες πρόβλημα και που συζητάω στο βιβλίο και αλλού, το θεμελιώδες ελληνικό πρόβλημα και άλλων χωρών, όχι μόνον ελληνικό, ότι δεν έχουμε αποκτήσει… μη έχοντας μπει στην περίοδο της νεωτερικότητος, δεν έχουμε ωριμάσει ως ατομικότητες τόσο, ώστε να μπορούμε να δεχόμαστε το συλλογικό βίο, να αισθανόμαστε ευθύνη και για τους άλλους, τους οποίους δεν ξέρουμε υποχρεωτικά. Δεν είναι μπατζανάκηδες και κουμπάροι, είναι και άγνωστοι, αλλά πρέπει να χουν σχολείο κι αυτοί στην Παιανία, η στην Αλεξανδρούπολη, και πρέπει να πληρώνονται φόροι, και πρέπει να… Αυτό είναι το μεγάλο έλλειμμα, ως έλλειμμα κουλτούρας, που έχουν κι άλλοι λαοί.
Μ. Αναγνωστάκης: Λοιπόν αυτό είναι συλλογικά συνειδητό η συλλογικά ασυνείδητο;
Στέλιος Ράμφος: Αυτό λοιπόν έχει δύο πλευρές, ωραία ερώτηση. Συλλογικά συνειδητό εκφράζεται λοιπόν με διάφορες ας πούμε πολιτικές απόψεις, αλλά το συλλογικά ασυνείδητο που το υπονομεύει λέει άλλα από κάτω. Απάνω λέμε δώστε κι άλλα χρήματα ας πούμε, από κάτω λέμε, θέλω μια ζεστή αγκαλιά της μαμάς. Όταν το δώστε κι άλλα λεφτά, αυξήστε τους μισθούς, δεν μας αρκεί και το καταρρίψουμε, τότε μπορεί να απλωθεί η ζεστή αγκαλιά της μαμάς, και ξαφνικά, κόμματα και μηχανισμοί που είναι του 3%, να γίνουν του 30%, η που είναι του 000 (μηδέν μηδέν μηδέν) να γίνουνε 6,7 8,9,10 %. Θέλω να πω λοιπόν, ότι θέλει μεγάλη προσοχή στην κοινωνική ζωή και το λέμε…
Μ. Αναγνωστάκης: Μεγάλη αγκαλιά δηλαδή, η μεγάλη μαμά, η οποία αγκαλιάζει όλες μας τις επιθυμίες.
Στέλιος Ράμφος: Και όχι μόνο η μεγάλη και η μαμά μας…
Μ. Αναγνωστάκης: Ναι καλά άμα υπάρχει…
Στέλιος Ράμφος: Και να μην υπάρχει, όχι, έχει σημασία.
Ι. Χασαπόπουλος: Πέρσι ξέρετε τι μας είπατε ότι ως λαός είμαστε ακόμη έφηβοι.
Στέλιος Ράμφος: Ε, λοιπόν ναι, επομένως το πρωταρχικό μας πρόβλημα είναι, ότι πίσω από τη κρίση, υπάρχει ένα τέτοιο θέμα το οποίο πρέπει να καθίσουμε και να σκεφτούμε, ως κουλτούρα, γιατί σε λίγα χρόνια κλείνουμε 200 χρόνια από αυτήν τη έρημη, ας πούμε, τη επανάσταση του 21, και είμαστε στα ίδια, γιατί το 23 σφάζονταν μεταξύ τους οι επαναστάτες, και τώρα είμαστε σε κακό, αυτό, είμαστε σε τέτοιο χάλι, και δεν έχουμε βρει έναν τρόπο, να κουβεντιάζουμε, ακόμη. Δηλαδή είναι πολύ σημαντικό να λύσουμε τα ψυχικά μας, μαζί με τα οικονομικά μας.
Ι. Χασαπόπουλος: Ξέρετε τι λέει πολύς κόσμος δεν μας αφήνουν κι οι ξένοι.
Στέλιος Ράμφος: Οι Ξένοι, τι κάνουν οι ξένοι; Τι σου φταίνε οι ξένοι. Γιατί δε σ αφήνουνε οι ξένοι, το πολύ πολύ να μας στέλνουνε ψυχαναλυτές, τι άλλο να σου κάνουνε. Στην Ελλάδα φωνάζαμε τους ξένους συνεχώς, μην ξεχνάτε ότι τα πρώτα κόμματα που φτιάχναν στη Ελλάδα, ήταν το Ρωσικό, το Γαλλικό, το Αγγλικό. Εμείς τα φτιάξαμε. Τα πρώτα κόμματα είχαν αυτή την ονομασία.
Μ. Αναγνωστάκης: Καθόλου τυχαίο, ναι, έτσι όπως τα λέτε.
Στέλιος Ράμφος: Δηλαδή η ονομασία τους ήταν αυτή, δεν ήταν ότι ήτανε πράκτορες των Ρώσων η των Γάλλων η των Εγγλέζων, το Ρωσικό το Αγγλικό και το Γαλλικό.
Ι. Χασαπόπουλος: Εν τάξει εγώ σας το λέω γιατί πολύς κόσμος…
Στέλιος Ράμφος: Μην ξεχνάτε ότι το Ναβαρίνο ήταν μια ιστορία, χωρίς τη οποία έτσι, τρεις μεθυσμένοι ναύαρχοι διέλυσαν τον τουρκικό στόλο ας πούμε, μια ιστορία, την οποία τη χρωστάμε. Δηλαδή θέλω να πω, η χειρότερη υπηρεσία που έχουμε να προσφέρουμε στον εαυτό μας, είναι, να βρίσκουμε εχθρούς έξω από μας, και να μην ξέρουμε ότι ο πρώτος εχθρός είναι ο εαυτός μας, για τον κάθε άνθρωπο, ο μέγιστος κίνδυνος κάθε ανθρώπου δεν λέω εχθρός, ο μέγιστος κίνδυνος, είναι ο εαυτός του. Πρέπει να αρχίσει από τον εαυτό του, εγώ μέχρι που πάω, που τα πάω στραβά, και αν τα καταφέρω ας πούμε, να δω, που, οι ξένοι φέρθηκαν άτσαλα…
Μ. Αναγνωστάκης: Γιατί έχουν φερθεί και άτσαλα δεν το συζητάμε.
Στέλιος Ράμφος: Ασφαλώς ασφαλώς γιατί η γεωπολιτική θέση είναι έτσι γιατί το ανατολικό ζήτημα…
Ι. Χασαπόπουλος: Ξέρετε τι λέει ο πολύς ο κόσμος, λέει, ορίστε φτάσαμε σ ένα σημείο, κάναμε πέντε χρόνια θυσίες, γονάτισε μια ολόκληρη χώρα, κι ακόμα ζητάνε οι συντάξεις και οι μισθοί να πάνε στα 300 ευρώ. Θα μου πείτε είναι ένα άλλο θέμα αυτό όμως έτσι τα υπολογίζει κάθε άνθρωπος.
Στέλιος Ράμφος: Ξεχνάει λοιπόν ο πολύς ο κόσμος, ότι όταν κάνεις συμβόλαιο με τον δανειστή σου, πρέπει να προσέχεις γιατί δανείζεσαι. Ο κόσμος αυτός που ήθελε διορισμούς, και άλλα τέτοια διάφορα πράγματα, έπρεπε να ξέρει το τίμημα του δανείου πιο είναι. Οι Γερμανοί για να γίνουν αυτό που είναι, επι 15 χρόνια δεν αύξησαν μισθούς, συντάξεις, τίποτα. Η Γερμανία η σημερινή. Λοιπόν πρέπει να ξέρει κανείς τα όρια του. Όταν έφερναν το 2000 την πρόταση, εκεί για το ασφαλιστικό, ξεσηκώθηκε σύμπασα η Ελλάς. Θα είχαμε κερδίσει μέχρι σήμερα 150 δις με εκείνη την πρόταση.
Μ. Αναγνωστάκης: Δεν είναι όμως ότι ξεσηκώθηκε μόνον η Ελλάς, είναι ότι και κάποιοι αποφάσισαν για να μην διαλυθεί το κόμμα, αργότερα να διαλυθεί και η πατρίδα και το κόμμα.
Στέλιος Ράμφος: Καμία αντίρρηση, μέρος λοιπόν μιας κακής συνεννοήσεως και κατανοήσεως του προβλήματος, είμαστε, γιατί πάντα ξεκινάμε από μας, και δεν λογαριάζουμε τις συνέπιες για τους άλλους. Επομένως αυτό που είπατε πριν, υπάρχει μια εφηβεία ακόμη, και όσο πάμε σε πιο μικρές ηλικίες, τόσο ισχυρότεροι είναι οι εγωισμοί. Εγώ το θέλω, τώρα το θέλω, μαμά, η δεν ξέρω τι, ε αυτό πρέπει να το ξεπεράσουμε. Πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι είναι η ασθένειά μας αυτή την στιγμή, που ξεπερνιέται, που αντιμετωπίζεται. Δεν το συζητάω (δηλαδή)…
Μ. Αναγνωστάκης: Κύριε Ράμφο εσείς που είσαστε αποστασιοποιημένος σε σχέση με τη εξουσία, μπορείτε να κρίνετε λίγο τα σημάδια της εξουσίας, ας πούμε που υπάρχουν τον τελευταίο καιρό;
Στέλιος Ράμφος: Δηλαδή; δεν κατάλαβα.
Μ. Αναγνωστάκης: Δηλαδή τι εικόνα σας δίνει η κυβέρνηση;
Στέλιος Ράμφος: Μου δίνει εικόνα ανθρώπων πού νόμιζαν ότι δεν θα γίνουν ποτέ κυβέρνηση και έγιναν, και δεν είχαν προετοιμαστεί ποτέ, και ξαφνικά βρέθηκαν μπροστά σε προβλήματα, ε και πρέπει να βρούνε ένα τρόπο να συνεννοηθούνε με τους άλλους, και να προχωρήσουμε, γιατί δεν αποκλείεται να έχουν κάτι να πουν.
Μ. Αναγνωστάκης: Δεν είναι φυσικό αυτό σε κάποιον που είναι σε πρώτη φάση, σε πρώτη φάση δεν είναι φυσικό σε κάποιον, που δεν έχει ξανακυβερνήσει, να είναι, να υπάρχει αυτή η κατάσταση.
Στέλιος Ράμφος: Μπορεί να είναι, αλλά σε κάποιον που είναι αντιπολίτευση σαράντα χρόνια, δεν είναι ακριβώς. Γιατί είσαι μέρος από πλευράς παρατηρητού, ας πούμε, ξέρεις τι ακριβώς γίνεται, όταν είσαι σαράντα πέντε χρόνια αντιπολίτευση. Δηλαδή δεν είσαι άσχετος. Ξέρεις τι έχεις να κάνεις, ξέρεις ότι πρέπει να πας με ένα σχέδιο ένα, κι ένα σχέδιο δύο, ξέρεις ότι τα ψέματα πληρώνονται, ξέρεις ότι μεγάλες εξαγγελίες κερδίζουν εκλογές, στυλ, λεφτά υπάρχουν, στυλ, Θεσσαλονίκη, αλλά μετά έρχονται τα πράματα ανάποδα, άρα, πρέπει να σαι μετρημένος, και κυρίως να μην βασίζεσαι στην πραγματική παρατήρηση, ότι ο λαός μας θέλει ακριβώς να ελπίζει, για να μην σκέφτεται. Για να τιμήσεις το λαό, να τον βοηθήσεις, δεν πρέπει να εκμεταλλευτείς τις αδυναμίες του λαού, πρέπει να εκμεταλλευτείς τις δυνατότητές του. Αυτός είναι ο κανονικός πολιτικός. Οι πολιτικοί οι δικοί μας, εκμεταλλεύονται τις αδυναμίες του λαού, ότι χάβει μύγες, κι ότι θέλει θωπείες, και χάδια, ότι είσαι θεσμός, ότι είσαι η αρχή, και το τέλος, το παν, και αυτά, και πάρε και αύξηση, ας πούμε, έτσι; Όμως ο πραγματικός πολιτικός, ξεκινάει από τις δυνατότητες του λαού, έχουμε ένα λαό ο οποίος είναι ευφυής, ο οποίος είναι φιλότιμος, ο οποίος έχει μάθει σε ιεραρχίες, δεν μπορεί να του κόβεις την αξιολόγηση. Έχει μεγάλη σημασία αυτό, ο φιλότιμος είναι συνδεδεμένος με το αίσθημα του ανωτέρου, του καλλιτέρου, κτλ. αν του κόβεις την αξιοκρατία, του κόβεις το φιλότιμο, πως θα του ζητήσεις να είναι φιλότιμος; Έχει σημασία λοιπόν, να ξέρεις τι σου γίνεται. Χαίρομαι που με καταλαβαίνεις.
Ι. Χασαπόπουλος: Υπολογίζεται εσείς ότι από την πορεία της διαπραγμάτευσης τι μπορεί, δηλαδή, αυτής της νέας κυβέρνησης, που βγήκε με μια μεγάλη πλειοψηφία, μπορεί να πάμε στην ενηλικίωση;
Στέλιος Ράμφος: Όχι όχι εγώ θέλω τη συνειδητοποίηση του προβλήματος, και να βάλουμε στόχο για πενήντα χρόνια εκατό δεν με νοιάζει, με νοιάζει η συνειδητοποίηση αυτής της φράσεως, ότι θα ξεκινήσουμε απ τις δυνατότητες αυτού του λαού κι όχι απ τις αδυναμίες του, που είναι η μόνιμη αφετηρία των πολιτικών συστημάτων, και να δούμε μετά πια, ποιές, είναι οι δυνατότητες αυτού του λαού.
Μ. Αναγνωστάκης: Ωραία δεν κατάλαβα, γιατί η ελπίδα αναιρεί τη σκέψη.
Στέλιος Ράμφος: Δεν είπα ότι αναιρεί, λέω μας αρέσει να ελπίζουμε για να μην σκεφτόμαστε.
Μ. Αναγνωστάκης: Δεν είπατε ότι μας αρέσει, το θέσατε ότι στους κυβερνώντες αρέσει…
Στέλιος Ράμφος: Όχι όχι στο λαό.
Μ. Αναγνωστάκης: Α στο λαό, συγνώμ, τώρα κατάλαβα, δηλαδή μας αρέσει να ελπίζουμε;…
Στέλιος Ράμφος: Ελπίζουμε πολύ, μας αρέσει το τέλος, το μεγάλο, το έσχατο, το μεγάλο σχέδιο ας πούμε, γιατί μας πονάει η πραγματικότητα. Η πραγματικότητα θέλει σκέψη, θέλει κούραση, θέλει λεπτομέρεια.
Μ. Αναγνωστάκης: Τα καθημερινά τα δικά μας όμως, έτσι δεν κάνουμε στη ζωή μας στην καθημερινότητά μας;
Στέλιος Ράμφος: Ε αυτό λοιπόν πρέπει να το κάνουμε και για τους άλλους.
Μ. Αναγνωστάκης: Δέκα λογιών παλληκαριές για να δραπετεύσεις ο Διονύσης Σαββόπουλος έτσι;
Στέλιος Ράμφος: Όταν ξεκινάμε λοιπόν από το σχολείο, όταν ξεκινάμε από τον πολιτικό μας λόγο, πρέπει να λέμε τέτοια, αντί να καταγγέλλουμε… το τελευταίο διάστημα, κι όχι μόνο το τελευταίο, μια είναι καλή η Μέρκελ, μια είναι κακή, μια οι Αμερικάνοι δεν είναι καλοί, μια είναι οι Ρώσοι, τους κάνουν υπόκλιση, μια είναι δεν ξέρω, ο ένας, κι ο άλλος. Ψάχνουμε συνεχώς να βρίσκουμε λύσεις, βαφτίζοντας καλούς και κακούς, γιατί το καλοί και κακοί είναι αυτό το έσχατο, η μεγάλη ιδέα του προστάτη, η του καταστροφέα ας πούμε, με τέτοιες λογικές δεν πάμε πουθενά.
Ι. Χασαπόπουλος: Αυτούς τους βλέπετε προσγειωμένους η να πετάν στα σύννεφα;
Στέλιος Ράμφος: Ποιούς του σημερινούς;
Ι. Χασαπόπουλος: Τους σημερινούς.
Στέλιος Ράμφος: Νομίζω ούτε καν στα σύννεφα, πολύ πάνω απ τα σύννεφα, και με τα σύννεφα από κάτω.
Μ. Αναγνωστάκης: και ο πρωθυπουργός σας δίνει αυτή την εικόνα;
Στέλιος Ράμφος: Νομίζω ότι ο πρωθυπουργός έχει ένα μεγάλο πρόβλημα, ποιο είναι το πρόβλημα; Οτι έχει ένα αίσθημα ρεαλισμού, και ότι ταυτοχρόνως έχει μεγαλώσει μέσα σ αυτόν τον σωλήνα, επομένως δεν μπορεί, δεν θα μπορούσε να αντέξει σκληρή κρητική από τα μέσα. Δεν θα μπορούσε να το αντέξει. Με ποιάν έννοια δηλαδή, θα τον πείραζε πάρα πολύ, όπως πίεζε πάρα πολύ ας πούμε, τον πρόεδρο της Δημοκρατικής Αριστεράς, να περνάνε κάτω από το σπίτι του, και να λένε, δεν ντρέπεσαι, που πήγες με τον τάδε, ας πούμε. Δηλαδή όταν μεγαλώνεις σε μια ατμόσφαιρα, τα ψυχικά σου αντανακλαστικά, δεν συντονίζονται με την πραγματικότητα που έχεις να αντιμετωπίσεις.
Μ. Αναγνωστάκης: Γιατί σε άλλους συμβαίνει αυτό;
Στέλιος Ράμφος: Κι εδώ μπορεί να συμβεί.
Μ. Αναγνωστάκης: Γιατί συμβαίνει δεν είναι απαραίτητη…
Στέλιος Ράμφος: Όχι αλλά Λέω λοιπόν, αυτό είναι το πρόβλημα που έχει να αντιμετωπίσει, αν αντιμετωπισθεί αυτό το πρόβλημα, έχουμε μπροστά μας ας πούμε…
Ι. Χασαπόπουλος: Άρα λέτε ότι το πρόβλημα είναι το εσωτερικό;
Στέλιος Ράμφος: Ότι έχει δύο ανθρώπους, ότι είναι δύο άνθρωποι, ο ένας είναι δύο. Ο ένας είναι ο ρεαλιστής, κι ο άλλος είναι ο μεγαλωμένος στο δοκιμαστικό σωλήνα.
Μ. Αναγνωστάκης: Εγώ λέω το εξής, τώρα όμως, αυτό που τώρα περιγράφετε το καταλαβαίνω πάρα πολύ καλά, στο ρεαλισμό στο επίπεδο του ρεαλισμού, και δεν το καταλαβαίνω καλά, στους βουλευτές από κάτω.
Στέλιος Ράμφος: Εκεί είναι πολύ χειρότερα τα πράγματα υπάρχει μια ομάδα ρεαλιστών που προφανώς ισχύουν τέτοια πραματα, και υπάρχει και μια ομάδα άλλων ανθρώπων όπου εκεί είναι τα σύννεφα και οι καπνοί και οι εξατμίσεις και οι ψεκασμοί…
Μ. Αναγνωστάκης: Και οι ψεκασμοί ε;
Στέλιος Ράμφος: Νομίζω δεν εισάγω καμία λέξη άγνωστη.
Ι. Χασαπόπουλος: Καλοτάξιδο να είναι
Στέλιος Ράμφος: Ευχαριστώ πέρασε η ώρα;
Μ. Αναγνωστάκης: Δεν προλάβαμε ούτε να ξεκινήσουμε δεν προλάβαμε…
…..
Ι. Χασαπόπουλος: Η Νίκη σαν Παρηγορά το καινούργιο βιβλίο του κυρίου Ράμφου ναν το πούμε και πάλι στους τηλεθεατάς.
Στέλιος Ράμφος: Όλο τέτοια θέματα συζητάω εκεί μέσα.
Μ. Αναγνωστάκης: Σας ευχαριστούμε πολύ που ήσασταν μαζί μας.
Στέλιος Ράμφος: Κι εγώ σας ευχαριστώ.

Παρακολουθείστε ολόκληρη τη συνέντευξη σε video εδώ

5 thoughts on “Ο Στέλιος Ράμφος, στο Mega Σαββατοκύριακο, αναλύει την επικαιρότητα. (Ιούνιος 2015).

  1. Οπως πάντα ο κ. Ράμφος ερεθίζει την σκέψη μας, το πνεύμα μας. Αλλά τώρα τελευταία ψάχνω μέσα από τις λέξεις του την παλιά του μαχητικότητα και τολμηρότητα. Εύχομαι να κάνω λάθος.

    Μου αρέσει!

  2. Κε Ράμφο, επιτρέψτε μας να διαφωνήσουμε από εδώ ‘κάτω’…’’Φιλοκαλοῦμέν τε γὰρ μετ’ εὐτελείας καὶ φιλοσοφοῦμεν ἄνευ μαλακίας· πλούτῳ τε ἔργου μᾶλλον καιρῷ ἢ λόγου κόμπῳχρώμεθα, καὶ τὸ πένεσθαι οὐχ ὁμολογεῖν τινὶ αἰσχρόν, ἀλλὰ μὴ διαφεύγειν ἔργῳ αἴσχιον. ἔνι τε τοῖς αὐτοῖς οἰκείων ἅμα καὶ πολιτικῶν ἐπιμέλεια, καὶ ἑτέροις πρὸς ἔργατετραμμένοις τὰ πολιτικὰ μὴ ἐνδεῶς γνῶναι·’’

    Μου αρέσει!

  3. …ἀλγεινοτέρα γὰρ ἀνδρί γε φρόνημα ἔχοντι ἡ μετὰ τοῦ [ἐν τῷ] μαλακισθῆναι κάκωσις ἢ ὁ μετὰ ῥώμης καὶ κοινῆς ἐλπίδος ἅμα γιγνόμενος ἀναίσθητος θάνατος.

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s