ΑΝΤΙ ΕΥΧΕΤΗΡΙΟΥ ΚΑΡΤΑΣ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ (2014)

Σε μία από τις διαλέξεις του για τα << Όνειρα >>  ο Στέλιος ο Ράμφος, αναφέρθηκε στο εικονιζόμενο έργο του Rembrandt << The Slaughtered Ox >> για να δείξει πως, ο καλλιτέχνης, με το συγκεκριμένο κόκκινο που χρησιμοποιεί, καταφέρνει, να ταξιδέψει τη ματιά μας μακριά από την αποκρουστική αντικειμενικότητα του θέματος, στον κόσμο του νοήματος και της σημασίας, ως προσωπικής του εκφράσεως και δημιουργίας, μια και η δημιουργία προκύπτει όταν δεν σκεπτόμαστε ένα αντικείμενο αλλά την σκέψη μας για αυτό.

Με τον ίδιο τρόπο, υποστήριξε, ο κάθε άνθρωπος ανά πάσα στιγμή έχει την δυνατότητα, ενεργοποιώντας τον εσωτερικό του εαυτό, να δώσει καινούργιο νόημα στη ζωή του και με τον τρόπο αυτό να αλλάξει τη μοίρα του.

Κοιτάζοντας κατάματα την προτροπή στο μυστήριο της ομορφιάς, εκεί ακριβώς όπου φανερώνεται το αθέατο, εκεί όπου η σημασία θάλλει στο δικό της άχραντο φως, μέσα από τη χρωματική αντίστιξη των λέξεων, προσπάθησα να αφουγκρασθώ αυτή τη νοητή πραγματικότητα στη σύνθεση που ακολουθεί, και την οποία αποφάσισα να μοιραστώ μαζί σας.

Τους συνειρμούς που με οδήγησαν σε αυτή μου την επιλογή αφήνω στην κρίση σας.

Εύχομαι σε όλες και σε όλους αντοχές και δημιουργικότητα.

Με εκτίμηση.

Γιώργος Θαλασσινός.

Rembrandt

7 thoughts on “ΑΝΤΙ ΕΥΧΕΤΗΡΙΟΥ ΚΑΡΤΑΣ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ (2014)

    • Αγαπητή κυρία Γιγαντίδου,

      Σας ευχαριστώ με τη σειρά μου για τις ευχές σας. Με την αναφορά σας στα θαύματα έστω και υπό μία χαλαρή διάθεση, με βάλατε άθελά σας στον πειρασμό να σας μεταφέρω αυτούσιο ένα μεγάλο μέρος από την τελευταία διάλεξη του Στέλιου του Ράμφου που απομαγνητοφώνησα για το σκοπό αυτό. Ο ίδιος δίνει πολύ μεγάλη σημασία στα όνειρα και τα θαύματα του Βυζαντίου καθώς η έρευνα έχει επισημάνει ότι στο Βυζάντιο πέρα από τον πλούτο της κουλτούρας του υπάρχουν στοιχεία τα οποία θεωρούνται υπαίτια για τις πολιτισμικές αγκυλώσεις του συνόλου των προνεωτερικών κοινωνιών όπως και η δική μας. Όταν δηλαδή το υπερβατικό αποκτά τρομερό προβάδισμα απέναντι στο φυσικό, δυσκολεύει, πολύ την ανακάλυψη του κόσμου. Ανακάλυψη του κόσμου σημαίνει, ανοίγω τα μάτια μου, βλέπω, βλέπω με τα μάτια μου πια. Αν και από μια πρώτη προσέγγιση το θέμα φαίνεται απλό, αν όχι απλοϊκό, αν προχωρήσει κανείς σε βάθος θα διαπιστώσει πως το πρόβλημα γίνεται μοιραίο, υπό την έννοια ότι αν ο κόσμος καταδικαστεί να είναι συμβολική πραγματικότης, τότε η τρέλα μπορεί να νομιμοποιηθεί ως πολιτικό γεγονός μας τόνισε.

      Σας παραθέτω το απομαγνητοφωνημένο κείμενο. Να είστε καλά.

      …Έχουμε λοιπόν τον Κωνσταντίνο Πορφυρογέννητο όπως και τον Σκυλίτση να φιλοτεχνούν ας πούμε με το βίο του Βασιλείου ένα πρότυπο προτύπων ηγεμόνος, το οποίο είναι βασισμένο σε μια υποθετική πραγματικότητα και βλέπουμε να μας δίνει στο πρόσωπό του, της εικονογραφήσεως του δηλαδή, ένα στοιχείο ένσάρκου ιδεώδους, δηλαδή είναι ο βασιλιάς που ξέρουμε και ταυτοχρόνως μια ιδανική ας πούμε προσωπικότης, μια ιδανική πραγματικότητα, που θυμίζει σε μεγάλο βαθμό την λειτουργική υπόσταση της εικόνος, ξέρουμε δηλαδή τη γνωστή ρήση του μεγάλου Βασιλείου <> δηλαδή καμία εικόνα δεν είναι αυτό που παριστάνει, είναι το πρωτότυπο στο οποίο παραπέμπει, δηλαδή δεν είναι ο άγιος Νικόλαος είναι η αγιότης που μετράει, δεν είναι ο άγιος Βασίλειος είναι η αγιότης, για αυτό δεν μας νοιάζει αν μοιάζει σε κανέναν ο κύριος αυτός τον οποίον βλέπουμε ας πούμε στην εικόνα. Και βλέπουμε επίσης ότι αυτό το στοιχείο του ενσάρκου ιδεώδους εδώ υπηρετεί ιδεολογικούς και για να το πούμε πιο χύμα προπαγανδιστικούς σκοπούς του παλατιού της ηγέτιδος τάξεως και εξουσίας, η οποία φτιάχνει μαζί με την εξουσία της και ένα κόσμο ιδεών τον οποίον χρειάζεται.

      Βλέπουμε λοιπόν ιδεολογικούς προπαγανδιστικούς σκοπούς η όπως θέλουμε να το πούμε, οι οποίοι τείνουν να καλλιεργήσουν με βάση αυτά τα οποία λέγαμε, μια ορισμένη αντίληψη της πραγματικότητος, η οποία δεν ενδιαφέρεται για την αντικειμενικότητα των γεγονότων αλλά μας ενδιαφέρει αυτό που λέγαμε πριν ένα είδωλο, μια ας πούμε αποθεωτική παράσταση αυτού του προσώπου. Το θέμα δεν είναι τόσο ότι η πραγματικότης η ιδεολογική και όχι η αντικειμενικότης αποδίδεται, αλλά ενδιαφέρει ζωτικά η πραγματικότης να καθορίζει την αντικειμενικότητα. Το είδωλο να καθορίζει την πραγματική φυσιογνωμία του κυρίου τάδε, Βασιλείου, η δεν ξέρω ποίου άλλου, αυτό να μας ενδιαφέρει αδιακρίτως του ποιός είναι αυτός ο άνθρωπος ας πούμε. Δηλαδή έχουμε μια κίνηση όπου το ιστορικό φωτίζεται από το ιδεατό. Το πραγματικό φωτίζεται από το ιδεολογικό ας πούμε. Η για να το πούμε αλλιώς το αντικειμενικό φωτίζεται από την πίστη, γιατί η ιδεολογία, μας καλεί σε ορισμένη πεποίθηση περι του ανδρός εν προκειμένω.

      Έχουμε λοιπόν μια πολύ χαρακτηριστική προέκταση εδώ, μιας πνευματικότητος που σιγά-σιγά άρχισε να δημιουργείται με την κατάληξη των εικονομαχιών και του συμβιβασμού ο οποίος επηκολούθησε. Γιατί νίκησαν οι εικόνες, αλλά με συμβολικό περιεχόμενο, δεν νίκησαν οι εικόνες με πραγματικό περιεχόμενο. Η εικόνα δηλαδή καλείται εδώ να απεικονίσει την πραγματικότητα και όχι την εξωτερική αντικειμενικότητα για να χρησιμοποιήσουμε αυτά που λέγαμε την προηγούμενη φορά, ( στην πραγματικότητα μπαίνει μέσα και η πίστις ενώ στην αντικειμενικότητα όχι ) την πραγματικότητα της πίστεως και όχι την αντικειμενικότητα των αισθήσεων, των αισθητηριακών μέσων.

      Αυτό είναι το στοιχείο το οποίο θα έρθει η ώρα να ανατραπεί μετά από πολλούς αιώνες όταν αποκατασταθεί η τιμή των ματιών. Πώς; με τα πορτρέτα των ηγεμόνων της Ιταλίας. Γιατί εκεί αποκαθίσταται η όρασις, ενώ εδώ κλείνουμε τα μάτια. Έχει μεγάλη σημασία ότι διατηρείται η καλλιεργείται μια πνευματική πολιτισμική πραγματικότης οπού απαγορεύονται τα μάτια. Η αποκατάσταση των ματιών γίνεται με τα μεγάλα πορτρέτα των πρώτων μεγάλων ζωγράφων της Ιταλικής Αναγεννήσεως.

      Δηλαδή για να καταλάβουμε με όρους οράσεως ας πούμε φυσιολογίας της οράσεως και του βλέμματος παίζεται αυτό το πράγμα. Εδώ κλείνονται τα μάτια πρέπει να περιμένουμε να ανοίξουν εάν έρθει η στιγμή να ανοίξουν και έρθει τελικά θα δικαιωθούνε και όλοι αυτοί που βλέπουν αλλιώς βλέπει μόνο το είδωλο.

      Αυτά δεν τα λέμε για να μειώσουμε τίποτα αλλά για να καταλάβουμε θεμελιώδη γεγονότα πνευματικά. Από την απλή εικονομαχική σύμβαση στο είδωλο, ένας μόνο βλέπει αυτό που βλέπει αυτό που βλέπουμε. Επομένως τα μάτια δεν νομιμοποιούνται, όχι ότι δεν βλέπουν οι άνθρωποι, βλέπουν, όλοι στο δρόμο, αλλά βλέπουν αυτά που πιστεύουν, δεν βλέπουν αυτά που βλέπουν. Έχει σημασία να το καταλάβουμε γιατί όλη η συνωμοσιολογία η Ελληνική είναι αυτό, ότι υπάρχει αυτό που νομίζω, όλη η τρέλα την οποία ζούμε με διαφόρους παραμέτρους είναι αυτό, ότι τα μάτια δεν μετράνε, μετράει αυτό που λέμε ας πούμε. Έχει σημασία να καταλάβουμε τα βαθύτατα ιστορικά ριζώματα συμπεριφορών οι οποίες είναι τρομακτικές σήμερα, αυτό το μουλάρωμα απέναντι στην πραγματικότητα, έχει διαλυθεί το παν και μιλάμε σαν να βρισκόμαστε δεν ξέρω τι, σε ποιάν άκρη του σύμπαντος και περνάμε ωραία.

      Έχει μεγάλη σημασία, τα ριζώματα είναι βαθειά και όχι μόνο (εμείς) και οι Ρώσοι, κουλτούρες που είχανε τέτοιου είδους κλείσιμο των ματιών και του οπτικού πεδίου, αλλά σε επίπεδο δογματικό, δεν ήταν απλώς απόψεις διανοουμένων, είναι αυτό που πέρασε που διηθήθηκε που πέρασε μέσα στα βάθη των ψυχών. Βλέπω με την πίστη. Εξ ου και η δύναμη των ιδεολογιών που έχουμε εδώ και όλα τα γνωστά μας.

      Δεν μπορεί να είσαι άτομο αν δεν βλέπεις, τελείωσε, τελείωσε, αν δεν βλέπεις δεν έχεις δικαιώματα λόγου ας πούμε , επομένως, κτλ κτλ. Τα φαινόμενα αυτά δεν είναι άγνωστα μέσα στην Βυζαντινολογία, έχουν συζητηθεί όχι στο επίπεδο που συζητάμε για τα όνειρα, αλλά στο επίπεδο της κριτικής των εικόνων. Έχει σημασία για να καταλάβουμε τη Βυζαντινή ονειρολογία να χουμε μπροστά, προ οφθαλμών, το πρόβλημα των εικόνων. Αν μας ενδιαφέρει να χρησιμοποιούμε το πολιτισμικό υλικό προς διαμόρφωση-συμμόρφωση των συναισθημάτων, γιατί το ύψιστο πολιτισμικό υλικό είναι οι εικόνες. Η μόρφωση η παιδεία των ανθρώπων είναι αυτά που βλέπανε στην εκκλησία εκεί ήταν το σχολείο των πάντων αυτά που ακούγανε αυτά που τραγουδούσανε αυτή η γλώσσα αυτά που βλέπανε. Επομένως δεν υπήρχε άλλο.

      …Εδώ πάντως εκείνο το οποίο απομακρύνεται στο πλαίσιο που συζητάμε είναι η δυνατότητα της φανερώσεως του Θεού μέσα από τον κόσμο. Το θέμα δεν είναι να γίνεις άθεος αυτό είναι αστεία ιστορία, το θέμα είναι αν φανερώνεται ο Θεός μέσα από τον κόσμο, δηλαδή αν ο κόσμος αποκτά αξία, η αν είναι απορριπτέος καθ αυτόν. Εάν ο κόσμος είναι απορριπτέος, εάν υπάρχει δηλαδή μόνο η πόλωση μεταξύ του κόσμου και του απείρου του Θεού ας το πούμε, μία πραγματικότης μπορεί να ισχύσει, η πραγματικότητα του νόμου.

      Εάν ο Θεός φανερώνεται και μέσα από τον κόσμο, τότε μπορεί να υπάρξει περιθώριο για μια άλλη σχέση αγαπητικώτερη των ανθρώπων. Ένας που προσπάθησε να αναδείξει μέσα από τον κόσμο το Θεό ήταν ο Παπαδιαμάντης με τις περιγραφές του. Επειδή ως λογοτέχνης περιέγραφε τον κόσμο αλλά ταυτοχρόνως αυτό έγινε φεύγοντας από το Άγιο όρος και μη δεχόμενος τελικά να γίνει καλόγερος. Έχει σημασία να το καταλάβουμε αυτό. Το κρίσιμο σημείο είναι εάν ο Θεός βγαίνει από τον κόσμο, εάν μπορεί ο Θεός να βγαίνει από τον κόσμο και να συμφιλιωθούμε μ αυτόν και οι γιατροί είναι καλοί και ο Θεός είναι καλός.

      Ερώτηση: Οι εικονομάχοι τι ακριβώς κάνανε σ αυτό το πλαίσιο που συζητάμε:
      – Ράμφος: Οι εικονομάχοι με τη σειρά τους θελήσαν να καταργήσουν τις εικόνες και να μας πάνε σε μια πιο Ιουδαϊκή μορφή, σχέση πίστεως, δηλαδή να μας πάνε στη πόλωση Θεός -Άπειρο. Αυτό το πράγμα όμως αφαιρεί από τη μέση ας πούμε, την αγάπη των ανθρώπων μια ένωση δηλαδή η οποία δεν βασίζεται μόνο σε νόμο, αλλά πια και σε σχέσεις ας πούμε μιας άλλης δοτικότητος, μιας άλλης περιχωρητικότητος των ανθρώπων η οποία μπορεί να δυναμώσει να ενεργοποιήσει ας πούμε και με αίσθημα τη σχέση των ανθρώπων. Είχανε πρόβλημα και οι δύο πλευρές. Δηλαδή από τη μία ήτανε μια συμβολική λύση του προβλήματος και από την άλλη η πόλωση κόσμος- Θεός και καμία σχέση με τον κόσμο, φυγή προς τα πάνω. Και στις δύο περιπτώσεις πηγαίναμε χαμένοι ας πούμε έτσι κι αλλιώς, υπήρχε θέμα δηλαδή.

      Το Θαύμα είναι κρίσιμο στοιχείο κι εδώ, είναι μια απόδειξη αναμείξεως του Θεού στη ζωή μας, αναμείξεως χωρίς κόσμο. Δεν είναι τυχαίο ότι ο Χριστός, η Χριστιανική Θρησκεία σ αυτό το χάος μεταξύ κόσμου και Θεού έβαλε έναν ενδιάμεσο καρπαζοεισπράκτορα. Δηλαδή έβαλε τον Θεό που βγαίνει μέσα από τα σπλάχνα του κόσμου και επομένως καθιστά τον κάθε άνθρωπο ισοδύναμο με Θεό. Η εικόνα ενός Θεού ο οποίος, τον φτύνουνε, τον καρπαζώνουνε, τον σταυρώνουνε, τον εξευτελίζουν, είναι η μεγάλη έμπνευση μιας θεότητος που βγαίνει από τα σπλάχνα του κόσμου, κι επομένως ο καθένας μας μπορεί να σεβαστεί τον εαυτό του, ακριβώς επειδή Θεός και Άνθρωπος είναι στοιχεία του κόσμου.

      – Ερώτηση: Δεν με αφήνει όμως να σκεφθώ μετά με αφήνει;
      -Ράμφος: Μόνο έτσι σκέφτεσαι επειδή έχεις σχέση με τον κόσμο.
      – Ερώτηση: Όταν όμως ασχολούμαι με την φιλοσοφία η οποία μου λέει δεν χρειάζεσαι τον ενδιάμεσο από τον Πλάτωνα μέχρι οτιδήποτε άλλο..
      -Ράμφος: Ο Πλάτων δεν φθάνει τον ενδιάμεσο;
      – Ερώτηση: Μέσω του λόγου, θα φτάσω εκεί..
      -Ράμφος: Μια στιγμή, και ο Πλάτων και ο Αριστοτέλης έχουν δύο κατηγορίες για τη μια δεν έχω μιλήσει θα μιλήσουμε μετά. Την Ορθή Δόξα. Δεν είναι ιδέες για τον Πλάτωνα μόνο, η ορθή δόξα είναι ματιά στον κόσμο.

      Λέω λοιπόν ότι η θρησκεία που επινοεί που βλέπει ένα Θεό ο οποίος είναι και άνθρωπος αυτομάτως νομιμοποιεί τον άνθρωπο, εσένανε, στην αισθητική σου πραγματικότητα.

      Ε, αυτό είναι το μεγάλο μυστικό αυτό που διαφοροποιεί, από μία αντίληψη απολύτου-σχετικού και απολύτου-απολύτου που είναι ας πούμε το Ιουδαϊκό σχήμα και που εκεί ο μόνος τρόπος να ζήσεις είναι ο Νόμος και να’ σαι υπό νόμων. Ε, εδώ λοιπόν είναι άλλη η σχέση με τον κόσμο που σου υποβάλει το πρότυπο ενός Θεού το οποίο βγαίνει από τα σπλάχνα του κόσμου. Αυτή είναι η μεγάλη Ευαγγελική διδασκαλία που η Νεοπλατωνική εκδοχή του Χριστιανισμού ξέχασε.

      -Ερώτηση: Δηλαδή λέτε ότι το τέλος του Χριστού είναι να δούμε.
      -Ράμφος: Λέω ότι το τέλος του Χριστού είναι, ότι η μοίρα του και η μοίρα μας δεν είναι μακριά.
      -Ερώτηση: Επειδή είναι ένας από μας, μας σώζει;
      -Ράμφος: Επειδή είναι ένας από μας είμαστε και εμείς ένα απ εκείνον. Έχει σημασία αυτό, είμαστε ένα από εκείνον. Έχει σημασία, το κλειδί το μεγαλοφυές στοιχείο στο Χριστιανισμό είναι ότι μπαίνει ο άνθρωπος πλέον στο θέμα του Θεού, φεύγει η υπερβατικότητα ως κάτι το οποίο δεν μας αφορά επομένως τα μάτια μας μπορεί να είναι ορθάνοιχτα χωρίς να είναι τυφλά. Είναι μεγάλη η ανθρώπινη στιγμή αυτή και γιαυτό μεγάλες οι περιπέτειες στην ιστορία του μετά-Χριστιανισμού. Γιατί είναι πολύ δύσκολο το στοίχημα, αυτό το εύρημα το καινούργιο ας πούμε είναι πολύ δύσκολο. Γιατί σ αύτη την περίπτωση Θεού και Νόμου το κρίσιμο σημείο είναι ο απόλυτος χωρισμός, στη περίπτωση του Χριστού ο απόλυτος Νόμος είναι η συγ-χώρεση. Να χωρέσεις. Είναι ότι γίνεται, τοπολογική η μορφή της θεότητος, είναι το χωρώ. Το χωράω, ο χώρος.

      Το κρίσιμο στοιχείο της θεότητος είναι πια η διάσταση του χώρου. Ως ένα σημείο το οποίο χωράει περισσότερα του ενός ενώ είναι ένας χώρος για έναν μόνο. Το ένα που χωράει πάνω από ένα. Έχει μεγάλη σημασία ότι έχουμε το Θεό που συγ-χωρεί. Μόνο ένας Θεός που βγαίνει από τα σπλάχνα του κόσμου το καταφέρνει αυτό. Στην περίπτωση του Ιουδαϊκού Θεού θα ήταν εκείνος απολύτως μακριά, και εμείς απολύτως κάτω και τι μας ενώνει, ο Νόμος, και όχι η συγ-χώρεση, που θα πει αγάπη, αγάπη θα πει να χωρέσω, περισσότερο του ενός, στο χώρο που είναι για έναν.
      Ερώτηση: Και γιατί να μην είναι ο λόγος;
      -Ράμφος: Γιατί ο λόγος δεν χωράει σε έναν δύο.
      -Ερώτηση: Γιατί;
      – Ράμφος: Γιατί είναι παράλογο το να χωράει σε ένα σημείο δύο. Καταλαβαίνεις τι λέω; η λογική λέει ότι σε ένα σημείο δεν χωράνε δύο. Η συγχώρεση λέει, σε ένα σημείο χωράνε δύο. Είναι μια κατανόηση βαθύτερη σου δίνει την δυνατότητα μιας εσωτερικότητος του λόγου που ο λόγος δεν αναγνωρίζει. Βεβαίως , είναι η πλήρης ανατροπή του χώρου. Υπ αυτή την έννοια έχει αξία όλο το κονστρουκτιβιστικό κίνημα της ζωγραφικής του 20 αιώνος που είναι ευρείες χωρητικότητες σε κοινά σημεία. Θέλει προσοχή η ιστορία του Χριστού πολύ μεγάλη. Γιαυτό λέμε o Θεός λόγος, είναι Θεός Λόγος ο Χριστός, αλλά πια είναι ένας λόγος χωρητικός όχι διαιρετικός.

      -Ερώτηση: Αν θεωρήσουμε το σημείο ως θέση πέρα από το τοπολογικό δεν χωράνε;
      -Ράμφος: Ως θέση, όχι, η κάθε θέση είναι για έναν.
      -Ερωτών: Ως κοινή θέση;
      -Ράμφος: Ως κοινή θέση έχουμε διευρύνει λογικά, αλλά δεν έχουμε χωρέσει σε ένα δύο. Έχουμε χωρέσει σε δύο τετραγωνικά μέτρα δύο. Λογικώς δεν μπορούμε πρέπει να πάμε σε ένα στοιχείο που διαχειρίζεται τη λογική με διαφορετικούς τρόπους. Αυτό έχει η παράξενη λέξη συγχώρεση. Συγχώρεση δεν σημαίνει συγχωρώ, δίνω άφεση, το άφεση είναι η προϋπόθεση να σε χωρέσω. Η συγχώρεση είναι μια πραγματικότητα όπου το Θείο και το ανθρώπινο έχουνε κοινή καταβολή και προοπτική, τα δύο πολύ διαφορετικά πράγματα.

      Έχει μαγική διάσταση το πρόβλημα της συγχωρήσεως απλώς δεν πρέπει να το κρατήσουμε στη πλευρά της εξομολογήσεως και το «αφέωνταί σοι αι αμαρτίες σου». Είναι κάτι πολύ πιο βαθύ και ριζικό είναι η δυνατότητα μιας θεότητος που συναιρεί το άπειρο με το περατό. Χωράμε όλοι αλλά πια με όρους μέσα μας, σε μια πραγματικότητα που είναι ανοιχτή στο έξω ταυτοχρόνως. Είναι πολύ σημαντική αυτή η ιστορία για να καταλάβουμε ακριβώς αυτό το λεπτό στοιχείο που έρχεται να παίξει τόσο κρίσιμο ρόλο στη ζωή των νεωτέρων λαών.

      Είναι πάρα πολύ σημαντικό και υπ αυτή την έννοια δεν είναι καθόλου αθώα η ιστορία εδώ και τα διλήμματα για τους γιατρούς και για τους αγίους που θεραπεύουνε. Παίζονται δηλαδή εμμέσως κατ επέκτασιν θέματα πολύ βαθειά όπου πια μπορούμε να πούμε ότι δεν μπορεί να υπάρξει μια προοπτική μέσα στον χώρο όπου ο εαυτός γίνεται αναγκαίο. Μέσα από τη συγχώρεση ο εαυτός νομιμοποιείται. Εάν δεν υπάρχει συγχώρεση δεν έχουμε λόγο εαυτού. Δεν υπάρχει λόγος εαυτού είναι σαν να κολλάνε δύο μοτοσυκλέτες ξέρω γω. Η συγχώρηση είναι νομιμοποιητικό στοιχείο του εαυτού. Αυτό χωράει, ο εαυτός γίνεται το πεδίο ο χώρος, επομένως σ αυτή την περίπτωση ο εαυτός γεννιέται μέσα απ τη συγχώρηση. Η αλλιώς μέσα απ το λόγο, σ αυτή τη δυναμική διάσταση που δίνει αυτός ο περίεργος Λόγος που ενώνει τα διεστώτα. » Ήπλωσας τας παλάμας και συνήνωσας τα του πριν διεστώτα».

      Έχει μεγάλη σημασία αυτό το πράγμα να το κρατήσουμε, γιατί χωρίς αυτή τη διάσταση και κατανόηση του προβλήματος, η ελπίδα αντί να ανοίγεται στο μέλλον, η ελπίδα γίνεται μαζοχισμός.

      -Ερώτηση: Μπορούμε να πούμε ότι στο σημείο της συγχώρεσης χωρούν όλοι;
      -Ράμφος: Αν χωρέσουν δύο, χωρούν τα πάντα. Μας ενδιαφέρουνε οι δύο.
      Άρα λοιπόν καταλαβαίνουμε τώρα όλα αυτά τα στοιχεία να έχουνε ένα παρόν εμφαντικό στα θαύματα του αγίου Αρτεμίου και στη εποχή εκείνη, να υπολανθάνουν, να υποκρύπτουν πια, μια αγωνία ας πούμε ταυτότητος, η οποία στα ίδια τα θαύματα είναι πολύ χαρακτηριστικό στοιχείο στη γραφή. Γιατί κάθε φορά που αρχίζει ο Άγιος Αρτέμιος ένα θαύμα, αρχίζει με μία ταυτότητα με στοιχεία ταυτότητος, όνομα, επάγγελμα, ηλικία, καταγωγή, ιστορικό ασθενείας, αίτησις προς τον Άγιο, τυπικές μετά πράξεις λειτουργικής προετοιμασίας, και μετά αίτηση θεραπεία θαυματουργική κ.τ.λ. Το κείμενο μας επιτρέπει ας πούμε να παρακολουθήσουμε με αυτή τη σειρά τα στοιχεία της ταυτότητος και δεν είναι βεβαίως με αυτό τον στεγνό τρόπο που τα αναφέρω εγώ, αλλά είναι μια ολόκληρη αφήγηση δεν μπορεί να γίνει να γίνει θαύμα χωρίς να έχει ταυτότητα ο άνθρωπος, χωρίς να είναι κάποιος από κάπου κάπως, με κάποιο τρόπο, δηλαδή θαύμα σε χωρίς ταυτότητα δεν υπάρχει, δεν υπάρχει σε αταύτιστη οντότητα δεν μπορεί να υπάρξει.
      Και επομένως σιγά σιγά αρχίζει να ξετυλίγεται το χάρισμα της ιάσεως του αγίου Αρτεμίου, το οποίο θα το απονείμει κάθε φορά σε αυτόν που το ζητάει, και που ακριβώς για αυτό το λόγο η παρουσία του αγίου Αρτεμίου έχει μεγαλοπρέπεια αυτοκρατορική. Είναι τέτοιο το μεγαλείο της παρουσίας του ώστε ακριβώς στις εμφανίσεις στα θαύματα είναι εντυπωσιακό, η εικόνα του είναι εικόνα αντιπροσώπου. Τι θα πει αντιπρόσωπος θα πει, αντί πρόσωπον. Δηλαδή το απέναντι του προσώπου είναι ο αντιπρόσωπος.
      Ο απέναντι του προσώπου δηλαδή αυτός που εικονίζει, που αντανακλά το απέναντι πρόσωπο ας πούμε του Θεού και της Χάριτος του Θεού και βεβαίως επειδή παίζει αυτό το ρόλο ένα ολόκληρο τυπικό τελετουργικό τηρείται μέσ στις αφηγήσεις των θαυμάτων. Τι πρέπει να γίνει πρώτα τι γίνεται μετά, πως ο ασθενής κάνει τούτο, πως όταν γίνει καλά ακολουθεί αυτήν τη διαδρομή και ούτω καθ εξής. …Είναι δομημένα τα θαύματα μ όλα τα στοιχεία που μας επιτρέπουν να κάνουμε την απαραίτητη συναγωγή, είναι χτισμένα με ορισμένη σκοπιμότητα όχι συνειδητή.

      Είναι τόσο σαφές το πρόβλημα που αντιμετωπίζουν οι άνθρωποι εκείνου του καιρού, ώστε στα όνειρα και στα θαύματα που τα ακολουθούν αυτό υπάρχει με τη μεγαλύτερη διαύγεια υπό έναν όρο, ότι έχεις ψυλλιαστεί το πρόβλημα. Γιατί αν δεν το έχεις ψυλλιαστεί, όπως αυτοί που τα εκδίδουν και που κάνουν τις εισαγωγές και τα σχόλια, που δεν έχουν πάρει είδηση από τα θαύματα, εκεί βεβαίως εντάξει, δεν τρέχει τίποτε. Αλλά αν ψυλλιαστείς τι παίζεται πίσω από αυτήν τη ιστορία, τα πράγματα είναι πολύ διαφορετικά.

      Εκεί λοιπόν, σ αυτό τώρα το πλαίσιο των θαυμάτων εντάσσεται και η κατανόηση της ιαματικής του δυνάμεως. Για πέστε μου ρε αδερφέ γιατί είναι ειδικό στην κοίλη και στους όρχεις και δεν είναι στο κεφάλι και στα μαλλιά. Απ. Τι γίνεται; γιατί έγινε αυτή η επιλογή; Δεν είναι ασήμαντο αυτό, κάτι γίνεται εδώ και αυτός ο Άγιος θεραπεύει όρχεις. Μα το κείμενο μας το λέει αυτό, αυτές οι αρρώστιες είναι αρρώστιες που φέρνουν ντροπή σε όσους τις έχουν. Ο διάκονος Στέφανος το θαύμα 21 » Περιέκρυβε εαυτόν επιτηρών μόνος λούσασθε τοις πολλοίς προς το μη οράσθαι του την αισχύνη» κρυβότανε, έφευγε μόνος του πήγαινε τη νύχτα κρυφά να κάνει μπάνιο για να μη τον βλέπουνε και στα λουτρά ήταν άντρες μόνο. Για να μην βλέπουν την ντροπή του, λέει ο διάκονος Στέφανος. Ντρεπότανε δηλαδή για την αρρώστια του. Ο άνθρωπος στο θαύμα 22 ντρεπότανε να αναφέρει στους γιατρούς για την κοίλη του. Και ακριβώς αυτή η κοίλη η οποία ήτανε η αιτία της ντροπής ήτανε και το πρόβλημα του. Άρα μιλάμε για χαρακτηριστικό στοιχείο νόσου ντροπής την οποία αναλαμβάνει εργολαβία ο Άγιος Αρτέμιος. Έχει σημασία ο Άγιος Αρτέμιος. Αυτές οι αρρώστιες είναι αρρώστιες του ανδρισμού είναι αρρώστιες ταπεινώσεως από ήττες, έχει σημασία αυτό. Αυτούς τους είχαν ξεφτιλίσει, τους είχαν κατεβάσει τα σώβρακα που λένε, οι Άραβες και οι άλλοι επομένως θάχουμε τον Άγιο για την κοίλη και για τους όρχεις.

      Είναι σημαντικό μιλάνε πια τα κείμενα. Από τη στιγμή που ψυλλιζόμαστε περι τίνος πρόκειται τα κείμενα μιλάνε. Δηλαδή έχουμε ασθένειες οντολογικής ανασφαλείας και αβεβαιότητος. Είναι η ασθένεια του Βυζαντίου της εποχής εκείνης.

      Τρομερή αβεβαιότης. Η ποιητική λοιπόν μεταφορά και ανασύνταξη στο επίπεδο της αφηγήσεως είναι εξαιρετική. Για να δούμε τώρα πόσο καλή είναι η αφήγηση πια. Πόσο μαγικά έχει διαχειριστή ένα υλικό ασυνείδητο, αυτό το πράγμα, αυτή η συλλογή των θαυμάτων του Αγίου Ατρεμίου. Πόσα πραματα μας λέει. Πόσα μπορούμε να μάθουμε ακριβώς διότι με καταρρακωμένο τον ανδρισμό ο άνθρωπος της εποχής εκείνης που μπορεί να διεκδικήσει εαυτό.

      Η αρρώστια των όρχεων είναι η ανυπαρξία εαυτού, και η αδυναμία να το διεκδικήσει, και το στοίχημα είναι θα το διεκδικήσεις με γιατρούς η με το Θεό.

      Νάτο το πρόβλημα.

      Εκεί είναι που σφηνώνεται στο φαντασιακό ενός λαού μιας εποχής ένα στοιχείο ας πούμε μειονεξίας η οποία φέρνει στην επιφάνεια ένα αίσθημα ντροπής, φέρνει ένα αίσθημα ανικανότητος και αποτυχίας ένα αίσθημα που συνοδεύεται από καταθλιπτικό άγχος αλλά που αν έχει την βοήθεια της πίστεως και του Αγίου Αρτεμίου αυτό ξεπερνιέται.

      Άρα ξέρουμε τη αρρώστια, ξέρουμε το ζητούμενο, ξέρουμε τα συμπαρομαρτούντα και επιτέλους καταλαβαίνουμε τα όνειρα, τις θεραπείες αυτού του Αγίου, οι οποίες ακριβώς έχουμε να κάνουνε με μία προσδοκία, η οποία είναι άλλου τύπου, και άλλης τάξεως, η οποία εκείνο τον καιρό και άλλους αιώνες πριν και μετά ας πούμε, ήταν χαρακτηριστικό ενός λαού ο οποίος συνεχώς μαχόταν με νύχια και με δόντια για να κρατηθεί και να προχωρήσει, και όλα αυτά τα πράγματα.

      Τα θαύματα του Αγίου Αρτεμίου ήταν κατά κάποιο τρόπο η εξαγγελία ενός καινούργιου χρόνου τον οποίο και σας εύχομαι μέχρι να ξαναβρεθούμε.

      Μου αρέσει!

  1. Κυριε Θαλασσινε,
    Σας ευχαριστω πολυ για αυτο το υπεροχο χριστουγεννιατικο μηνυμα αγαπης και
    γαληνης. Το σημαντικοτερο ολων ειναι πρωτιστως αυτη η Αγαπη και Γαληνη για
    τον ιδιο μας τον εαυτο…ετσι ισως ερθει κι η ενσυναισθηση και η αγαπη για
    τους συνανθρωπους μας και τον πλανητη μας.

    Καλα Χριστουγεννα και Καλη Χρονια.

    Με εκτιμηση,
    Ξενια Κακακη.

    Μου αρέσει!

    • Αγαπητή κυρία Κακάκη,

      Από τη στιγμή που κοινωνούμε τα αισθήματα όπως τα περιγράφετε στις θερμές ευχές του μηνύματός σας η ενσυναίσθηση είναι ήδη παρούσα.

      Να είστε καλά.

      Με εκτίμηση

      Γιώργος Θαλασσινός

      Μου αρέσει!

  2. Χρόνια πολλά και σε σένα Γιώργο Θαλασσινέ!

    Πολύ σκληρό έργο για να υπερπηδήσει το βλέμμα μας την αντικειμενική πραγματικότητα και να πραγματοποιήσει δημιουργικές υπερβάσεις.

    Εύχομαι να είσαι καλά και να διατηρήσεις αμείωτη τη διάθεση τροφοδότησης των αληθειών του Δασκάλου!

    Ελπίζω σύντομα ν’ ανταμώσουμε.

    Με εκτίμηση

    Πολύμνια Παραδεισοπούλου

    Μου αρέσει!

  3. Αγαπητή Πολύμνια,

    Δυστυχώς από τη στιγμή κατά την οποία η έλλογη διάσταση της αλήθειας δεν ολοκληρώνεται εις το πεδίο της εσωτερικότητος αλλά λειτουργεί ως δεοντολογία, τότε η αντικειμενική πραγμα- τικότητα είναι πάντα σκληρή. Υπό την έννοια ότι για να δικαιωθεί ως αλήθεια (η δεοντολογία) τη στιγμή που δεν είναι ούτε εικόνα ούτε πραγματικότητα πρέπει να επιβληθεί δια της βίας (ολο-
    κληρωτισμός).

    Ας ευχηθούμε να μην το ζήσουμε.

    Εγώ θα σου ευχηθώ να κατοικείσαι πάντοτε από το επίθετό σου.

    Να είσαι καλά.

    Τα λέμε.

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s