ΑΝΤΙ ΕΥΧΕΤΗΡΙΟΥ ΚΑΡΤΑΣ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ (2014)

ΑΝΤΙ ΕΥΧΕΤΗΡΙΟΥ ΚΑΡΤΑΣ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ (2014)

Σε μία από τις διαλέξεις του για τα << Όνειρα >>  ο Στέλιος ο Ράμφος, αναφέρθηκε στο εικονιζόμενο έργο του Rembrandt << The Slaughtered Ox >> για να δείξει πως, ο καλλιτέχνης, με το συγκεκριμένο κόκκινο που χρησιμοποιεί, καταφέρνει, να ταξιδέψει τη ματιά μας μακριά από την αποκρουστική αντικειμενικότητα του θέματος, στον κόσμο του νοήματος και της σημασίας, ως προσωπικής του εκφράσεως και δημιουργίας, μια και η δημιουργία προκύπτει όταν δεν σκεπτόμαστε ένα αντικείμενο αλλά την σκέψη μας για αυτό.

Με τον ίδιο τρόπο, υποστήριξε, ο κάθε άνθρωπος ανά πάσα στιγμή έχει την δυνατότητα, ενεργοποιώντας τον εσωτερικό του εαυτό, να δώσει καινούργιο νόημα στη ζωή του και με τον τρόπο αυτό να αλλάξει τη μοίρα του.

Κοιτάζοντας κατάματα την προτροπή στο μυστήριο της ομορφιάς, εκεί ακριβώς όπου φανερώνεται το αθέατο, εκεί όπου η σημασία θάλλει στο δικό της άχραντο φως, μέσα από τη χρωματική αντίστιξη των λέξεων, προσπάθησα να αφουγκρασθώ αυτή τη νοητή πραγματικότητα στη σύνθεση που ακολουθεί, και την οποία αποφάσισα να μοιραστώ μαζί σας.

Τους συνειρμούς που με οδήγησαν σε αυτή μου την επιλογή αφήνω στην κρίση σας.

Εύχομαι σε όλες και σε όλους αντοχές και δημιουργικότητα.

Με εκτίμηση.

Γιώργος Θαλασσινός.

Rembrandt

Το μηδέν σαν μακρόβιος επιθανάτιος ρόγχος. Αρθρο του Στέλιου Ράμφου στην Καθημερινή 14 12 08.

 Εν όψει των γεγονότων, αναδημοσιεύω το άρθρο του Στέλιου Ράμφου στην Καθημερινή της 14ης Αυγούστου του 2008 πιστεύοντας ότι συμβάλλω στη δυνατότητα συνειδητοποίησης αυτής της διαχρονικής επικαιρότητος που μας διακατέχει ως πνιγηρός πολιτισμικός κὀμπος και μας καταδικάζει σε ένα ασάλευτο παρόν.

Στέλιος Ράμφος.

Από τις στάχτες της Αθήνας και των άλλων πόλεων της χώρας γεννιέται ένα ερώτημα: Πώς τόσος μηδενισμός σήμερα στην «ευρωπαϊκή» Ελλάδα; Θα ήταν εύκολη η απάντησι, εάν η ιστορία ακολουθούσε προκαθωρισμένα σχήματα• δεν ακολουθεί και γι’ αυτό τα γεγονότα αποκτούν διαστάσεις όχι τόσο αφ’ εαυτών, όσο από συνδυασμούς απείρων μικρών λόγων, που συγκυριακά τους προσδίδουν μοναδικότητα. Ολα παίζονται στην δυνατότητα ενεργοποιήσεως υφισταμένων κοινωνικοπολιτισμικών πλαισίων με τρόπο απροσδόκητο, στον τύπο αληθείας που αναδεικνύομε, ώστε να ξεγυμνώσουμε την κρατούσα «αλήθεια» και «λογική». Εξ ου και ενώ τα γεγονότα επιστρέφουν, η Ιστορία δεν επαναλαμβάνεται. Επομένως δεν σκοπεύω να καταθέσω την «γνώμη» ή «άποψί» μου περιγράφοντας τα διατρέξαντα των τελευταίων ημερών• με ενδιαφέρει η σκέψι να διασώζη τον ζητητικό χαρακτήρα και την ενέργεια που θα ευρύνη τον ορίζοντά τους με νέες δυνητικές προοπτικές.

Συνέχεια