Ο Σ. Ράμφος και ο Χ. Πισσαρίδης συζητούν ΄ΣΤΑ ΑΚΡΑ΄ με την Βίκυ Φλέσσα το ελληνικό παράδοξο. (26 04 13)

Ο Σ. Ράμφος και ο Χ. Πισσαρίδης συζητούν ΄ΣΤΑ ΑΚΡΑ΄ με την Βίκυ Φλέσσα το ελληνικό παράδοξο. (26 04 13)

Στην ολοκλήρωση της παρούσης αναρτήσεως συνέβαλαν αποφασιστικά με την ενεργό και εθελοντική τους συμμετοχή η Τατιάνα Φλούδα (Στενογράφος στη Βουλή των Ελλήνων) η οποία επιμελήθηκε την απομαγνητοφώνηση, και η Δάφνη Λιζάρδου (Καθηγήτρια Αγγλικών) η οποία επιμελήθηκε την μετάφραση, είναι και οι δύο συμμαθήτριές μου από τις διαλέξεις του Στέλιου Ράμφου που γίνονται στο ίδρυμα Θεοχαράκη. Τις ευχαριστώ θερμά και δημοσίως.

The video that follows contains English subtitles.
Voice transcription: Miss Tatiana Flouda.
Translation: Mrs. Dafni Lizardos.

2.50 -Ράμφος: Πάντα δυσκολευόμαστε για τα πράγματα. Άλλωστε δεν μπορεί κανείς να φανταστεί ότι αυτό το οποίο σχεδιάζεται εκτελείται με συνέπεια μέχρι τέλους, το όνομα Ευρώπη θα πει, η πλατυπρόσωπη, η μεγαλόματη, άρα αυτό το πλάτος νομίζω ότι αρχίζει και παίρνει σάρκα και οστά όχι με τα πολλά κατακερματισμένα κράτη αλλά με μια πλατύτερη ενότητα η οποία ξεκίνησε ευλόγως. Δηλαδή έπρεπε να αποφευχθεί η επανάληψη ενός τρίτου πολέμου οπότε οι Γάλλοι και οι Γερμανοί να βρουν τρόπο να κατανοηθούν αμοιβαία αυτό το πράγμα φαίνεται ότι πήρε ένα δρόμο, μετά οι ανάγκες της ιστορίας επέβαλαν να γίνει η ένωση αυτή και ένωση οικονομική έτσι πιο σταθερή, βεβαίως η οικονομία δεν αρκεί μόνη της χρειάζεται την πολιτική ένωση και ούτω καθ εξής. Ανεξάρτητα από τα προβλήματα που δημιουργούνται, που αναφύονται κάθε τόσο, ήταν ένα πάρα πολύ σωστό ιστορικό βήμα και θα είναι πολύ άσχημο να διαλυθεί, προσωπικά πιστεύω και αν διαλυθεί με νέους όρους θα ξανασυσταθεί αμέσως… αλλά έχει και μεγάλη σημασία και για μας, έχει μεγάλη σημασία για όλες εκείνες τις χώρες οι οποίες μέσα στην ιστορία τους δεν πρόλαβαν να περάσουν από ένα προνεωτερικό στάδιο της υπάρξεώς τους σε ένα νεωτερικό. Εμείς, η Κύπρος, η Ισπανία, ενδεχομένως η Πορτογαλία. Είναι μια καλή ευκαιρία να διαμορφωθεί ένα πεδίο ευρύτερο ενός ιστορικού ρυθμού ώστε αυτό που δεν έγινε και που ενδεχομένως με τις αντιστάσεις των κοινωνιών και των λαών θ αργούσε πολύ να γίνει η θα γινόταν με τρόπο ιδιόρρυθμο, να μπορέσει να συντελεστεί. Δηλαδή είναι διπλή η ευκαιρία δεν είναι μόνο η ασφάλεια στη μεγάλη αγκαλιά που είναι σπουδαίο είναι και η επιτάχυνση ιστορικών βημάτων που αναβάλλονταν μέχρι τώρα επειδή ακριβώς οι εσωτερικές αντιστάσεις ήταν πολύ ισχυρές.

Συνέχεια

Advertisements

Μπορούμε να μας εμπιστευθούμε; Ο Στέλιος Ράμφος στο TEDx Academy 3 Οκτωβρίου 2014.

0.32 Στέλιος Ράμφος: Να δούμε λοιπόν για την νοοτροπία. Συνδέεται με την νοοτροπία κάτι το οποίο έχω βάλει σαν τίτλο της ομιλίας. Λέω «Μια διαχρονική επικαιρότητα». Τι είναι η διαχρονική επικαιρότητα; Είναι οι διάφορες φαγωμάρες και διαιρέσεις με τις οποίες ζούμε εμείς ζούσαν και οι πρόγονοι και δεν αποκλείεται να ζουν και οι επίγονοι.

1.54 Στέλιος Ράμφος: Αυτή την ματαίωση ( προς ένα μέλλον ) την αιμοδοτεί ένα δηλητηριώδες συναίσθημα το οποίο θα με απασχολήσει σήμερα και αυτό το δηλητηριώδες συναίσθημα είναι η καχυποψία η ελληνική…. Η δυσπιστία πηγαίνει με ένα εγκλωβισμό πολιτισμικό θα λέγαμε σε τυπικές συμβάσεις ταυτότητος δηλαδή, συγγένειες, εντοπιότητες, θρησκευτικές αντιλήψεις κ.ο.κ. είναι δηλαδή η δυσπιστία μια αρνητική μορφή πίστεως. Αντίθετα μια θετική μορφή πίστεως είναι η εμπιστοσύνη. Η οποία εμπιστοσύνη είναι ένα συναίσθημα εκτός συμβατικού τύπου ταυτότητος, σού χω εμπιστοσύνη όχι υποχρεωτικά επειδή είσαι ξάδερφος αλλά επειδή μ αρέσεις κιόλας, επειδή είσαι άξιος, επειδή μου φαίνεται ότι τα καταφέρνεις σε κάτι κ.τ.λ. Εννοείται ότι εμπιστοσύνη και δυσπιστία πατάνε στη πίστη η οποία είναι μια πνευματική παράδοση σε βεβαιότητες.
Συνέχεια