Ο Στέλιος Ράμφος στο «Mega Σαββατοκύριακο» (29 12 13).

MEGA

Ο Στέλιος Ράμφος στο «Mega Σαββατοκύριακο» αναλύει, το κατά τη γνώμη του, πολιτισμικό μας πρόβλημα και προτείνει λύση.

Δημ: Βλέπουμε με βάση αυτά που είπαμε στο διάλλειμα και τα εστιάσαμε σ αυτά που συμβαίνουν τώρα, φαίνεται να μην έχει αλλάξει ο τόπος παρά το γεγονός ότι τα τελευταία τέσσερα χρόνια περνάμε μια πολύ μεγάλη πίεση, σαν στις συνειδήσεις μας αυτό να μη  έχει περάσει και συνεχίζεται η ίδια κατάσταση.

Ράμφος: Εννοείτε ίδια κατάσταση τη διαφθορά;

Δημ: Τη διαφθορά ναι.

Ράμφος: Μα η διαφθορά δεν είναι ένα τυχαίο φαινόμενο ούτε παροδικό, είναι φαινόμενο μακράς διαρκείας, και δεν εξαρτάται απλώς από κακοήθειες συνδέεται και με νοοτροπίες βαθύτερες στην κοινωνία μας, άλλο ότι εκδηλώνεται κάθε φορά με τον δικό της τρόπο και μας ενοχλεί αυτό το πράμα, και ορθώς μας ενοχλεί. Είναι βαθύτερο πρόβλημα και γιαυτό το λόγο καμιά φορά οδηγεί τους ανθρώπους, δημιουργεί και αισθήματα απελπισίας. Δεν είναι υποχρεωτικό αυτό το πράγμα.

Δημ: Να αλλά λες βρε παιδί κου δεν θ΄ αλλάξει τίποτα σ αυτόν τον τόπο, τα ίδια και τα ίδια.

Ράμφος: Θα αλλάξουν, είναι όπως και με τους γιατρούς, τα πράγματα αλλάζουν από τη στιγμή που γίνεται διάγνωση. Εάν δεν έχουμε διάγνωση, και δεν έχουμε ακόμη διάγνωση δεν μπορούμε να μιλήσουμε για αλλαγές ουσιαστικές. Το θέμα είναι αυτό, Εκεί είναι που πάσχουμε και πάσχουμε μακροχρονίως. Και γιαυτό το λόγο και νοιώθουμε απελπισμένοι επειδή περιμένουμε κιόλας, ας πούμε αισθανόμαστε την  ελπίδα καμιά φορά σαν ένα λεωφορείο που θάρθει και θα μας πάει στην  παρακάτω στάση. Η ελπίδα είναι θέμα δικό μας, δεν είναι κάτι που έρχεται. Είναι λάθος εξ αρχής να περιμένουμε να ελπίσουμε σε κάτι. Τη δημιουργούμε, είναι μέσα μας η ελπίδα, επομένως στο μέτρο που παραιτούμεθα από αυτή την  αίσθηση των πραγμάτων αυτομάτως βρισκόμαστε σε μειονεκτική θέση. Ποιο είναι το θέμα; Ποιά είναι η διάγνωση του προβλήματος, διότι και οι πολιτικές εξελίξεις, πάντα κατά την αντίληψή μου, και τα γεγονότα των προηγουμένων ημερών δημιουργούνε ερωτηματικά, απορίες, αισθήματα ας πούμε αδιεξόδου κτλ. Κατά την αντίληψη τη δική μου πρέπει να καταλάβουμε με μεγάλη σαφήνεια και καθαρότητα ότι αυτή τη στιγμή  περνάμε μια καμπή στις εξελίξεις τις πολιτικές. Οι εξελίξεις οι πολιτικές θέτουν εκ των πραγμάτων, χωρίς να έχει σχεδιαστεί, την ηθική προέκταση της κρίσεως, και γιαυτό το λόγο είτε θέλετε με την μηχανογράφηση, είτε θέλετε με τις διαδικασίες των εισαγγελέων, των ελέγχων κτλ, αρχίζει πια και τίθεται με έμφαση, με τις συλλήψεις και τους εντοπισμούς κτλ, αρχίζει και τίθεται πια το θέμα της καθάρσεως σε ένα διαφορετικό ηθικό επίπεδο, ηθικό όχι με αφηρημένη έννοια αλλά στη βαθύτερη σχέση  που υπάρχει μεταξύ δημοσίου και  πολιτών, γιατί η αρρώστια εκτιμώ εγώ οφείλεται σε ένα βαθύτερο χαρακτήρα και σε μια βαθύτερη και ιδιαίτερη ας πούμε σχέση, που έχουν με το κράτος, οι πολίτες αυτής της κοινωνίας. Κατ αρχήν θα πρέπει να πούμε και για λόγους ιστορικούς τους οποίους μπορούμε να αναλύσουμε, ακόμη ο άνθρωπος της κοινωνίας μας είναι ιδιώτης, δεν είναι πολίτης. Ιδιώτης, με τη  έννοια ενός ανθρώπου που ζει σε κλειστό περιβάλλον, είτε οικογενειακό, είτε επαγγελματικό, ο οποίος έχει έντονα συναισθήματα καχυποψίας και δυσπιστίας, και ο οποίος προσπαθεί με κάθε τρόπο να τακτοποιήσει και να βολέψει τον εαυτό του, φωλιάζοντας στη μεγάλη χρηματοδοτική πηγή που λέγεται κράτος. Και φωλιάζοντας μ έναν ιδιαίτερο τρόπο που έχει επινοήσει, και που λέγεται κόμματα η συντεχνίες. Υπάρχει δηλαδή ένα μεγάλο πρόβλημα.

Δημ: Αυτό ήταν της προηγούμενης δεκαετίας.

Ράμφος: Από τους προηγούμενους αιώνες, δηλαδή από τότε που υπήρξε ελληνικό κράτος δεν υπήρξε πολίτης, ώστε ο πολίτης να διαμορφώσει ένα σύστημα θεσμικό και να συνεργαστεί με το δημόσιο,  όπως συμβαίνει στις άλλες ευρωπαϊκές χώρες.

Δημ: Ως ένα βαθμό, γιατί και εκεί που συμβαίνει υπάρχει η ανάλογη διαφθορά.

Ράμφος: Βέβαια η διαφθορά εκεί ως εξαίρεση, εδώ η διαφθορά είναι κανόνας, είναι θεσμός, και ο θεσμός λέγεται πολλές φορές κόμματα, έχει μεγάλη σημασία το ένα από το άλλο , να το καταλάβουμε.

Δημ: Δηλαδή αυτό σημαίνει να μην ελπίζουμε και πάρα πολλά γιατί θα φανεί ότι η διαφθορά από τη στιγμή που ξεκινάει μέσα από τα κόμματα θα την σταματήσουν κιόλας; Τώρα ας πούμε με τον κύριο Κάντα άνοιξε ένα πολύ, μεγάλο θέμα.

Ράμφος: Τώρα αρχίζει ακριβώς το πρόβλημα που σας έλεγα, η ηθική προέκταση της κρίσεως. Και έγκειται ακριβώς στο γεγονός ότι τώρα τίθεται με μεγαλύτερη έμφαση το υπ αριθμόν ένα πρόβλημα της κοινωνίας μας, ο αποκομματισμός του κράτους. Τώρα τίθεται ως πολιτικό αίτημα.

Δημ:  Και τι, αυτό μπορούμε να ελπίζουμε ότι θα σταματήσει τη διαφθορά; Μην είμαστε τώρα αφελείς.

Ράμφος: Όχι η θεσμοποίηση της διαφθοράς μας, μας ενδιαφέρει, γιατί οι ατομικές συμπεριφορές είναι άλλο πράγμα. Η θεσμοποίηση της διαφθοράς είναι άλλο πράγμα. Όλα αυτά τα οποία φέρνουν σε δύσκολη θέση την κοινωνία οφείλονται στο γεγονός ότι έχει θεσμοποιηθεί  (η διαφθορά) … Η θεσμοποίηση έχει να κάνει με πολλά πράγματα έχει να κάνει πρώτα απ όλα με το γεγονός ότι δεν έχουμε καλή διάκριση των εξουσιών, έχει να κάνει με τις συνταγματικές πρόνοιες για τις ασυλίες. Λέμε λοιπόν ότι η πολιτική εξέλιξη θα καθοριστεί από το βαθμό που εκείνοι οι οποίοι έχουν πάρει στην πλάτη τους το δύσκολο έργο της εξόδου από την κρίση κι από το μνημόνιο ας το πούμε αυτή τη στιγμή, εκείνοι θα το προεκτείνουν όπως πρέπει στον αποκομματισμό του κράτους. Αυτό είναι το πολύ κρίσιμο το πολιτικό το θέμα, και εκεί θα παιχτούν οι εκλογές όταν θα γίνουν… Αν δεν αποκτήσουμε πολίτες στη θέση των ιδιωτών θα έχουμε πολύ μεγάλο πρόβλημα… Τώρα πραγματοποιείται αυτό που ζητούσαν οι αγανακτισμένοι το 2110 και 2011, να τιμωρηθούν οι υπαίτιοι. Απλώς ήθελε χρόνο αυτό, γιατί δεν μπορεί να μπαίνουν οι αστυφύλακες και να συλλαμβάνουν ανθρώπους επειδή τους υποψιάζονται. Σε μια ευνομούμενη κοινωνία ακολουθούνται κανόνες. …Εδώ μας ενδιαφέρει η λογική των γεγονότων γιατί η λογική των γεγονότων οδηγεί σε τέτοιες προοπτικές, δηλαδή η σε τέτοιου είδους έξοδο από την κρίση η σε μία επιστροφή στα ίδια. Υπ αυτή την  έννοα οι ζυμώσεις ας πούμε που υπάρχουν, θα είναι ζυμώσεις όχι πια επιστροφής στη δραχμή, που φαίνεται μάλλον να αποκλείεται, αλλά προστασία  συμφερόντων τα οποία πλήττονται, οπότε θα έχουμε καινούργιες συμμαχίες, και ενδεχομένως προσπάθειες μέσα στα κόμματα αλλαγών ηγεσιών ώστε παλαιότερα πρόσωπα να εμφανιστούν στην επιφάνεια και να παιχτεί το παιχνίδι το πολιτικό αλλιώς.

Δημ: Πάντως σαν αίσθημα εδραιώνεται αυτό το πράγμα ότι αρχίζει κάτι κινείται σ αυτή την κατάσταση.

Ράμφος: Προσωπικά δεν έχω καμία αμφιβολία γι αυτό, είναι σαφή τα σημάδια ας πούμε αλλά και η αντίδραση είναι σαφής. Πρέπει όμως να δώσουμε να καταλάβει ο πολίτης και ο πολιτικός  που μας ακούει ας πούμε εδώ τι είναι αυτό που μας επιτρέπει να μιλήσουμε για διάγνωση. Υπάρχει ένας τύπος λοιπόν ανθρώπου, ο οποίος, όπως τον περιέγραψα πριν, είναι κλειστός, είναι δύσπιστος, είναι καχύποπτος, έχει το προσωπικό του το στενό συμφέρον να σκεφθεί και που εν πάσει περιπτώσει το κράτος το καταλαβαίνει μόνο ως πάροχο. Το ίδιο υπάρχουν και οι πολιτικοί , οι πολιτικοί οι οποίοι τον κολακεύουν και του προσφέρουν. Αλλά βεβαίως ο πραγματικός πολιτικός δεν είναι αυτός που προσφέρει είναι αυτός που ζητάει. Αυτός που λέει θα δώσεις αυτό. Οφείλεις να κάνεις αυτό. Αυτός ο άνθρωπος λοιπόν, αυτός ο ανθρώπινος τύπος τον οποίον συναντούμε σε μη ανεπτυγμένες κοινωνίες, έχει μια μακρά προϊστορία στην Ελλάδα. Έχει  μια μακρά προϊστορία, διότι ο δημόσιος βίος  στην Ελλάδα διεκόπη τον 7ο  αιώνα μ.χ.  Η ιστορία μας είναι μια ιστορία με ανακάλυψη του δημοσίου βίου  με τη  αρχαία πόλη, η αρχαία πόλις μετά παρήκμασε και ήρθε η Ρώμη, η οποία  δημιούργησε το θεσμικό κράτος, αυτά τα πήρε το Βυζάντιο και τον 7ο αιώνα τον Βυζαντινό, έχουμε ορισμένα συμβάντα τα οποία μαρκάρουν τη συνέχεια. Έχουμε την καταστροφή των πόλεων. Τον 7ο αιώνα καταστρέφονται οι πόλεις στο Βυζάντιο, όταν διαβάσει κανείς μια Βυζαντινή ιστορία το βλέπει αυτό, είναι κοινοτοπία αυτό που σας λέω. Καταστρέφονται από διάφορα γεγονότα δηλαδή, είτε από πολέμους, είτε από επιδρομές, είτε κυρίως από επιδημίες.

Δημ: Αυτό γιατί το λέτε τώρα;

Ράμφος: Το λέω γιατί όταν καταστρέφονται οι πόλεις, καταστρέφεται η υλική βάση του δημοσίου βίου, παύει να υπάρχει πολίτης. Αρχίζει λοιπόν και ιδιωτεύει ο άνθρωπος. Άρχισαν να φεύγουν έξω από τις πόλεις, να ζούνε μόνοι τους, να ζουν στα σπίτια τους, και κλεισμένοι και δύσπιστοι. Τα ντοκουμέντα τα έχουμε, υπάρχουν βιβλία τα οποία λένε μην ανοίγεις τη πόρτα σου, μην μπει ξένος, θα σου φάει τη γυναίκα θα σου αρπάξει τις κόρες, κλειστά να τον φιλοξενήσεις, έξω από το σπίτι, υπάρχει μια τρομακτική δυσπιστία. Αυτό κρατάει από τον 4ο ως τον 10ο αιώνα. Τον 11ο προς 12ο αιώνα αρχίζουν να ξαναχτίζονται οι πόλεις, αλλά πια οι πόλεις που χτίζονται είναι στενοσόκακα, παλιομάγαζα και παλιόσπιτα. Δεν είναι πόλεις της εποχής εκείνης με τη μεγάλη πλατεία στο κέντρο, το φρούριο του άρχοντα, το δικαστήριο, τον καθεδρικό ναό, που υπάρχει δημόσιος χώρος. Και αυτό το πράγμα κρατάει την  κοινωνία του καιρού σε μεγάλη κατάπτωση η οποία φέρνει μετά ένα καθεστώς που δεν έχει κανένα δημόσιο βίο, δηλαδή το μουσουλμανικό καθεστώς. Τα αυταρχικά, τα απολυταρχικά καθεστώτα, δεν έχουν δημόσιο βίο, έχουνε μια απόλυτη εξουσία. Αυτό επί 400 χρόνια εμποδίζει τη δημιουργία δημοσίου βίου και πυρήνων δημοσίου βίου, κι όταν μπαίνουμε στο 1821 και 22, ο άνθρωπος αυτός είναι διαμορφωμένος και ακριβώς δημιουργείται μια συνθήκη συνταγματικής τάξεως, η οποία είναι ένα επιστέγασμα μιας άλλης πραγματικότητος.

Δημ: Τώρα δίνετε ένα άλλοθι σ όλα αυτά που συμβαίνουνε.

Ράμφος: Μια στιγμή δίνω μια εξήγηση γιατί δίνω το φάρμακο, αν δίνω φάρμακο. Γιατί πια ο τρόπος με τον οποίο φώλιασε ο άνθρωπος αυτός κι άρχισε να συνυπάρχει με το κράτος, ήτανε ακριβώς το σύστημα των κομμάτων, όπως διεμορφώθει, το οποίο δεν έχει σχέση με τα σύγχρονα  κόμματα ας πούμε, που διαμορφώνονταν στην  Ευρώπη. Και ο άνθρωπος αυτός έφτιαξε την ελληνική γραφειοκρατία, η οποία είναι μια δαιδαλώδης κατάσταση, με προσωπικούς όρους για κάθε τμηματάρχη, μια κοινωνία δικηγόρων. Επίσης μια κοινωνία όπου δεν υπάρχουν στελέχη αλλά υπάρχουν υπάλληλοι. Δεν είναι δηλαδή η Γερμανία όπου φτιάχνονται στελέχη, δηλαδή άνθρωποι με τη  ευθύνη συνόλων, μικρογιατροί μικρουπάλληλοι, υδραυλικοί, ηλεκτρολόγοι, όλο αυτό το ύφασμα, όλο το υφαντό από κάτω είναι κάτι τι το οποίο δημιουργεί μία πραγματικότητα κολασμένη αν το σκεφθεί κανείς, υπ αυτήν τη έννοια με συνείδηση του προβλήματος, αν θέλουμε να κοιτάξουμε την ελληνική σήμερα κατάσταση μπορούμε πια, έχουμε ένα μπούσουλα… Το μεγάλο πρόβλημα είναι ότι πρέπει να ξεχωρίσει η νομοθετική από την εκτελεστική εξουσία, γιατί εκεί υπάρχει η αρρώστια. όταν ξεχωρίσει, και ξεχωρίσει και η δικαιοσύνη, τότε πάμε σε σύγχρονο κράτος, τώρα είμαστε πριν τον Μοντεσκιέ, τόσο πίσω, δεν υπάρχει διάκριση των εξουσιών, που σημαίνει, ότι οι κομματικοί μηχανισμοί ταυτίζονται με το κράτος…. Η διάγνωση δεν είναι απλώς οι κλέφτες, υπάρχει κάτι βαθύτερο, κάτι το οποίο περνάει σ όλους τους πόρους της κοινωνίας,  και το οποίο βεβαίως δεν αθωώνει τους κλέφτες, δεν αθωώνει ας πούμε την κακοήθεια, αλλά επιτρέπει όχι μόνο να την εξηγήσει  αλλά και να βρει το φάρμακο… Ένας που τρελαίνεται για την επιθυμία θέλει να μαζεύει ατελείωτα, ένας ο οποίος θέλει να αισθάνεται την ευχαρίστηση, σταματάει να μαζεύει… Έχει σημασία να καταλάβουμε ότι όποιοι δίνουν σημασία στην οικονομία, έχουν μεγάλη ροπή στη διαφθορά. Όταν δηλαδή έχουμε μια θεωρία που λέει ότι το παν στην ιστορία είναι η οικονομία εκεί θα βγουν πολλοί διεφθαρμένοι, γιατί πιστεύουν ότι σκοπός της ζωής είναι να έχεις χρήματα, στην ουσία, για αυτό δεν είναι τυχαίο, όπου έχουμε εξουσίες αριστερών κομμάτων έχουμε τεράστιες διαφθορές…

Δημ: Δηλαδή εσείς δεν βλέπετε ας πούμε ότι σε καθημερινό επίπεδο ζούμε έναν εμφύλιο. Δηλαδή ξεκινάει ένα πράμα, εγώ θα σας πω ένα απλό που τρελαίνομαι ας πούμε. Δέστε ανοίγουν τα μαγαζιά το σαββατοκύριακο η την Κυριακή η το Σάββατο, βγαίνουν οι μισοί και αρχίζουν και πετροβολάνε για το τίποτα, λένε ξέρω γω κάτι άλλο βγαίνουν οι άλλοι μισοί και λένε..

Ράμφος: Αυτό γιατί, γιατί η ψυχολογία του ιδιώτη είναι να μην ξεβολεύεται.

Δημ: Του ιδιώτη;

Ράμφος: Ναι, αυτού του ανθρώπου για τον οποίο μιλάμε τώρα, του ιδιώτη, είναι να μην ξεβολεύεται. Πάση θυσία να μην αλλάξει τίποτα, δεν τον ενδιαφέρει να καταλάβει τίποτα.

Δείτε ολόκληρη τη συνέντευξη στο video που ακολουθεί.

16 thoughts on “Ο Στέλιος Ράμφος στο «Mega Σαββατοκύριακο» (29 12 13).

    • Είχε πει κάποτε πως ως λαός είμαστε ευφυείς χωρίς κοινή λογική, επειδή δεν μπορούμε να διαχειριστούμε σε μεγάλο βαθμό το συναίσθημά μας. Σκεπτόμαστε με την καρδιά μας. Υπ αυτήν τη έννοια τα αυτονόητα για μας ίσως είναι σημαντικά. Να είστε καλά.

      Μου αρέσει!

  1. Κύριε Ράμφε παρακολούθησα με ιδιαίτερο ενδιαφέρον την συζήτηση. Είμαι σύμφωνος με την γενικότερη στάση σας και τις απόψεις σας αλλά όλα αυτά αναιρέθηκαν στο τέλος. Λέτε ότι για ψυχολογικούς λόγους κάποιος άνεργος θα πρέπει να πάει να δουλεύει εθελοντικά. Νομίζω ότι αυτή η τοποθέτηση σας είναι επιεικώς ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΗ.

    Μου αρέσει!

    • Αντιθέτως αγαπητέ μου «ιδιώτη» , εφόσον παρακολουθήσατε όλη τη συζήτηση θα πρέπει να είχατε καταλάβει ότι στο τέλος, όχι μόνο οι απόψεις του κυρίου Ράμφου δεν αναιρέθηκαν, αλλά επαναλήφθηκαν και επεξηγήθηκαν άλλη μια φορά, με τρόπο πιό πρακτικό.
      -Και επειδή συμμερίζομαι την άποψή σας κύριε Ράμφο ότι, οφείλουμε να το πούμε πολύ καθαρά και πολλές φορές, θα μου επιτρέψετε να το κάνω εγώ πίο προσιτό στην περίσταση αυτή:
      Δεν είπε λοιπόν ο κύριος Ράμφος, ότι «για ψυχολογικούς λόγους κάποιος άνεργος θα πρέπει να πάει να δουλεύει εθελοντικά», αλλά είπε «…ξέρετε τι γίνεται σε πολλές χώρες που οι άνθρωποι ξέρουν πως να τα παλεύουν αυτά…». Αυτό λοιπόν δεν είναι τοποθέτηση κάποιου, αλλά είναι αναφορά γεγονότος. Αν δε το γνωρίζετε ότι συμβαίνει , δε σημαίνει ότι δε συμβαίνει… Το να θεωρούμε δε εμείς αλλά και όποιος άλλος, αυτου του είδους την συμπεριφορά αυτών των ανθρώπων ως «απαράδεκτη», να είστε σίγουρος ότι ουδόλως τους ενδιαφέρει εκεί που ζούνε. Και προσθέτω επιπλέον σε αυτά που είπε ο κύριος Ράμφος ότι στις περισσότερες από αυτές τις χώρες , που οι πολίτες αντιδρούν κατά το παραπάνω τρόπο η κατάσταση είναι πολύ χειρότερη από αυτό που ζούμε στο Ελλάντα…
      -Και απαντώντας και εδώ στο παραπάνω σχολιάσαντα Σταμάτη, φυσικά δεν εννοεί ότι η λύση στη κρίση είναι η τζάμπα δουλειά. Άλλο εννοεί….Παρτ αλλιώς λοιπόν μεγάλε και ξανά απ’ την αρχή για να καταλάβεις τι θε να πει ο ποιητής.
      -Απαντώντας και στη παρακάτω σχολιάσασα Christina, σχετικά με τις διάφορες αυτοκτονίες (που συμβαίνουν για πολλούς διαφορετικούς λόγους) επίσης θα πω ότι, αν παρακολούθήσετε τα τελευταία λόγια της συζήτησης, υπάρχει και στο δικό σας ερώτημα μια απλή πρακτική απάντηση: «…Στο σπίτι μας ο καθένας….λέει όχι θα το παλέψω». όπως ακριβώς έκαναν τόσα εκατομμύρια μεταναστών που έχουν έρθει τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα, φεύγοντας από τραγικότερες καταστάσεις (αλλά όχι αυτοκτονόντα).
      Ο πνευματικός άνθρωπος δε χρειάζεται τις δύσκολες στιγμές για να μας χαιδεύει τα αυτιά και να μας δώσει τη λύση για το προσωπικό μας πρόβλημα (αυτή πρέπει να τη βρούμε εμείς) , αλλά για να μας επαναλαμβάνει ποια είναι η πραγματικότητα και να μας θυμίζει ότι είμαστε μέλη μιας κοινωνίας με δικαιώματα αλλά και υποχρεώσεις που πρέπει να απορρέουν από τη συμμετοχή μας σε αυτή. Έτσι «…ώστε ως πολίτης να διαμορφώσει ένα σύστημα θεσμικό και να συνεργαστεί με το δημόσιο…» για το κοινό και όχι το ατομικό ώφελος και μόνο…… όπως δυστυχώς μάθαμε εδώ και χρόνια πολλά σε αυτό το τόπο….

      Μου αρέσει!

      • Μάλιστα…Πολύ ωραία η τοποθέτηση σας!! Σας συγχαίρω….Βάζετε τους μετανάστες στην ίδια μοίρα με τους Έλληνες και μιλάτε για δικαιώματα και υποχρεώσεις καταργώντας ΟΜΩΣ το δικαίωμα της αμοιβής στην εργασία…Σας προσκαλώ όταν και αν ποτέ αποκτήσετε ψυχολογικά προβλήματα και δεν ξέρετε πως να το «παλέψετε» να στραφείτε στον εθελοντισμό…Όσο αφορά το δημόσιο ..ναι ο σημερινός πολίτης να συνεργαστεί με ένα σάπιο σύστημα που τον κατακρεουργεί κάθε μέρα…Και εκεί μπαίνει και ο πνευματικός άνθρωπος ( να ναι καλά ) για να μας επαναλάβει απλώς την πραγματικότητα γιατί εμείς πάσχουμε από Αλτσχάιμερ!!! Να ένας από τους πολλούς λόγους που λάμπει αυτός ο τόπος!!! Εύγε και Μπράβο σας!!

        Μου αρέσει!

      • Θα σας απατήσω αγαπητή Χριστίνα αναγκαστικά επειδή συνεχίζετε και εσείς να τοποθετείτε στο δικό μου σχόλιο (όπως έκαναν και οι παραπάνω σχολιάσαντες με τη συζήτηση του κυρίου Ράμφου) λέξεις-λόγια και ερμηνείες που δε διατύπωσα ποτέ. Φυσικά γνωρίζετε και εσείς ότι αυτή η αρνητική σας τοποθέση δεν δίνει λύση στα όποια σας προβλήματα πολλώ μάλλον και των υπολοίπων Ελλήνων που υποφέρουμε από τη κακή νοοτροπία του προσωπικού βολέματος και των δικών μας «νομισμάτων» .
        Δεν έβαλα λοιπόν ποτέ τους μετανάστες στην ίδια μοίρα με τους Έλληνες αλλά σε χειρότερη. Προφανώς κάποιος που κινδυνέυει με ξυλοδαρμό, φυλακίσεις ακόμα και θάνατο από την αντίπαλη φυλή, ή πολιτική φατρία-συμμορία ή ακόμα και από στέρηση όχι μόνο φαγητού και πόσιμου ΝΕΡΟΥ αλλά και βασικών συνθηκών υγιεινής στη χώρα του, βρίσκεται σε χειρότερη μοίρα από κάποιον που δεν μπορεί πια να κυκλοφορεί το 4ο του αυτοκίνητο, ή να έχει 2ο και τρίτο κινητό ή ακόμα και να ανάβει το καλοριφέρ (ο άλλος δεν έχει ούτε καλύβα να καλυφτεί πολλές φορές). Εγώ το χρησιμοποίησα (όπως πιστεύω και ο κύριος Ράμφος) ως παράδειγμα για να εξηγήσω-αποδείξω ότι ο άνθρωπος που αγαπάει τη ζωή κάνει οτιδήποτε για να επιβιώσει. Σίγουρα πάντως δεν κάθεται να δημιουργήσει «ψυχολογικά προβλήματα» προκειμένου να συνεχίζει να αυτο-δικαιολογείται για το ότι στην πραγματικότητα δεν κάνει κάτι και απλά κάθεται και μοιζεριάζεται. Ο άνθρωπος που αγαπέι τη ζωή ξεπερνάει τις δυσκολίες παλεύοντας γι αυτήν. Εάν βέβαια αναφερόμαστε σε συνανθρώπους μας που είναι ΑΜΕΑ τα πράγματα είναι όντως δυσκολότερα γι’ αυτούς, αλλά και αυτή η κατηγορία έρχεται και επιβεβαιώνει καθημερινά (και προ κρίσεως) τα παραπάνω διψόντας και αγωνιζόμενοι για τη ζωή πολλές φορές πολύ πιό επίμονα από αυτούς που έχουν δυο πόδια, βλέπουν ακούνε ή και έχουν τι δυνατότητα να γράφουν.
        Δεν είπε (όπως ισχυρίζεστε) ούτε ο κύριος Ράμφος αλλά ούτε και εγώ ποτέ ότι «πρέπει να καταργηθεί το δικαίωμα της αμοιβής στην εργασία». Αυτό εσείς και κάποιοι άλλοι σχολιάσαντες συμπεράνατε λανθασμένα. Σας εξήγησα και παραπάνω τι «εννοεί ο ποιητής». Αν δε μπορείτε ή δε θέλετε να το κατανοήσετε δεν πειράζει.
        Δεν είπε (όπως ισχυρίζεστε) ούτε ο κύριος Ράμφος αλλά ούτε και εγώ ποτέ «ο σημερινός πολίτης να συνεργαστεί…με το δημόσιο» , έτσι όπως αυτός το ήθελε διαχρονικά ως «ϊδιότης» για την πάρτη του και δημιουργήσε σάπιο (ή και έχει συμμετάσχει σε αυτό) , αλλά αντιθέτως είπε ο κύριος Ράμφος και συμφώνησα μαζί του ότι «…ώστε ως πολίτης να διαμορφώσει ένα σύστημα θεσμικό ΠΡΩΤΑ και να συνεργαστεί με το δημόσιο…» για το κοινό και όχι το ατομικό ώφελος και μόνο…
        Τα πράγματα είναι απλά και ξεκάθαρα γραμμένα. Πρέπει να αλλάξουμε νοοτροπία και να μη κοιτάμε μόνο την πάρτη μας αν θέλουμε να είμαστε «κοινωνία πολιτών».

        Μου αρέσει!

      • Λυπάμαι ιδιαίτερα που δεν ερμηνεύω τα λεγόμενα με τον τρόπο που σας βολεύει. Η αναφορά στο γεγονός της αμισθί εργασίας γίνεται μετά την εξής ερώτηση του δημοσιογράφου: «Κάποιος που έχει χάσει την δουλειά του, έχει μειωθεί ο μισθός του, είναι στο «κόκκινο». Ο σκοπός της ζωής του ποίος είναι δηλαδή… για να έχει μία ελπίδα;» Αλήθεια γιατί πρέπει να συμφωνήσω ότι η απάντηση, η αναφορά στο συγκεκριμένο γεγονότος ΔΕΝ είναι τοποθέτηση που ασπάζεται ο ίδιος, αλλά είναι απλά κάτι που δεν συμφωνεί? Όπως και να έχει σε καμία των περιπτώσεων δεν μπορεί να πει κάποιος ότι ο κ. Ράμφος δίνει την εντύπωση ότι διαφωνεί με το παράδειγμα, που επαναλαμβάνω, ο ίδιος ανέφερε. Διαφορετικά θα μπορούσε να πει οτιδήποτε π.χ «Θα μπορούσαν όλοι οι πλούσιοι θα δώσουν χρήματα στους φτωχούς ώστε τα πράγματα να πάνε καλύτερα και να μην υπάρχει όλη αυτή η εξαθλίωση». Σε γενικές γραμμές αγαπητέ «πολίτη» σταματήστε να παρερμηνεύεται τα λεγόμενα του κ. Ράμφου το video υπάρχει παραπάνω και ο καθένας μπορεί να βγάλει τα δικά του συμπεράσματα.

        Μου αρέσει!

      • Να μη λυπάστε καθόλου που ερμηνεύετε τα λεγόμενα με τον τρόπο που αντιστοίχως νοιώθετε ότι εσάς βολεύει . Απλα κακώς νομίζετε ότι εμένα δε με βολεύει, καθώς δεν απαίτησα σε κανένα σημείο να συμφωνήσετε μαζί μου, αντιθέτως θα υπερασπιστώ και το δικαίωμα σας να διαφωνείτε, διότι και εγώ πιστεύω ότι, από κάθε είδους δεδομένα ο «καθένας μπορεί να βγάλει τα δικά του συμπεράσματα» και είναι δικαίωμα αλλά και δυνατότητα του καθενός να αντιλαμβάνεται τα πράγματα όπως εκείνος επιθυμεί.
        Σίγουρα όμως , αν διαβάσετε καλά τα πρώτα σχόλιά μου δε θα μπορούσα να «παρερμηνεύω τα λεγόμενα του κ. Ράμφου όπως υποστηρίζετε, διότι απλά σε κανένα σημείο των σχολίων μου δεν έκανα καμμία ερμηνεία τους. Απλά επανέλαβα αυτά που αναφέρει στη συζήτηση επακριβώς. Μόνο στο τελευταίο σχόλιο μου διευκρίνησα ότι , το δικό ΜΟΥ παράδειγμα με τους μετανάστες «το χρησιμοποίησα (όπως ΠΙΣΤΕΥΩ και ο κύριος Ράμφος) … για να εξηγήσω-αποδείξω ότι ο άνθρωπος που αγαπάει τη ζωή κάνει οτιδήποτε για να επιβιώσει».
        Σίγουρα όμως , αν διαβάσετε καλά τα πρώτα σχόλιά μου δε θα μπορούσα να «παρερμηνεύω τα λεγόμενα του κ. Ράμφου όπως υποστηρίζετε, διότι απλά σε κανένα σημείο των σχολίων μου δεν έκανα καμμία ερμηνεία τους. Απλά επανέλαβα αυτά που αναφέρει στη συζήτηση επακριβώς. Μόνο στο τελευταίο σχόλιο μου διευκρίνησα ότι , το δικό ΜΟΥ παράδειγμα με τους μετανάστες «το χρησιμοποίησα (όπως ΠΙΣΤΕΥΩ και ο κύριος Ράμφος) … για να εξηγήσω-αποδείξω ότι ο άνθρωπος που αγαπάει τη ζωή κάνει οτιδήποτε για να επιβιώσει».
        Και στο συμπέρασμα μου αυτό έφτασα όχι επειδή όπως εσείς νομίζετε «με βολεύει», αλλά πολύ απλά επειδή και ο άμεσα συνομιλών με το κύριο Ράμφο δημοσιογράφος , ο οποίος του έθεσε το ερώτημα το οποίο και εσείς επισημαίνετε, κατάλαβε ακριβώς το ίδιο λέγοντας συγκεκριμένα : «αρα εσείς λέτε ότι σημασία έχει να μη μας πάρει από κάτω η μαυρίλα…»
        Αν για όλα τα παραπάνω δεν μπορώ να σας πείσω, ειλικρινά δεν πειράζει

        Μου αρέσει!

  2. Ο ελληνικός λαός πάντα είχε και θα συνεχίσει να έχει ανάγκη από πνευματικούς ανθρώπους που θα τον καθοδηγεί σωστά σε κρίσιμες στιγμές…. Στα χαρακτηριστικά του πνευματικού ανθρώπου συγκαταλέγεται η κοινωνική συνείδηση που εκδηλώνεται ως άμεσο ενδιαφέρον τόσο για τα κοινωνικά δρώμενα όσο και για τους συνανθρώπους του. Εσείς πως μπορείτε να μιλάτε για πρωτογενές πλεόνασμα με παράλληλη έξαρση αυτοκτονιώνΤΌΣΩΝ ανθρώπων που δεν έφταιξαν για την σημερινή κατάσταση; Κύριε Ράμφο ναι θα δουλέψω αμισθί αλλά τα παιδιά μου θα τα ταϊζει κάποιος δωρεάν; Τα χρέη μου θα διαγραφούν; Θα μου παρέχεται ηλεκτρικό ρεύμα και οποιαδήποτε άλλη βασική ανάγκη θα καλύπτεται δωρεάν;

    Μου αρέσει!

  3. Και θα συνεχίσω , παίρνοντας και πάλι το δικαίωμα
    Εξακολουθόντας να καταχράζομαι της φιλοξενίας σας ασπαζόμενος πλήρως την άποψη του κυρίου Ράμφου ότι, «οφείλουμε να το πούμε πολύ καθαρά και πολλές φορές» σας προσθέτω (πιστεύω το ίδιο επικοδομητικά) και το παρακάτω σχόλιο το είχα γράψει προ μιας εβδομάδας σε αρθρα ενός μπλογκ για τους τελευταία ομολογήσαντες μιζαδόρους, σε απάντηση κάποιου αναγνώστη που έλεγε ότι τις «αταξίες» με τα λαδώματα και τις μίζες τις κάνουν μόνο όσοι ανήκουν σε «προδοτικά κόμματα» (κινδυνεύοντας να κατηγορηθώ ότι ανήκω και σε αυτά……διότι μόνο εκεί φτάνει ο νούς μερικών όταν όσα διαβάζουν ή ακούνε από κάποιον δεν τους είναι αρεστά και δε δικαιολογούν τις δικές τους πράξεις , τη δική τους ζωή….).

    ΓΙΑ ΝΑ ΜΗ ΚΟΡΟΙΔΕΥΟΜΑΣΤΕ ΜΕΤΑΞΥ ΜΑΣ
    Αυτό φίλτατε που λες, θα ήταν μια πολύ εύκολη προσέγγιση που θα τη χρησιμοποιήσει ένας πολιτικός ενός άλλου κόμματος και ο οποίος θα το έυρισκε σαν τη χρυσή ευκαιρία να προετοιμάσει το έδαφος για τη δική του «συμμορία» για να έρθει η σειρά της να «φάει» από τα έτοιμα των υπόλοιπων Ελλήνων, όπως γίνεται διαχρονικά στην Ελλάδα από τότε που δε μας έκανε τα κέφια ο Καποδίστριας. Ο ειλικρινής με τον εαυτό του και σκεπτόμενος πολίτης που τον ενδιαφέρει να υπάρχει και στο μέλλον αυτή η χώρα, αλλά συγκροτημένη και βασισμένη φυσικά σε άλλα ήθη και πρακτικές, θα πρέπει να σκεφτεί κάτι παραπάνω από το απλό αυτό «συγχωρωχάρτι» της όποιας «φαμελιάς» μας….
    Ένας άνθρωπος δεν είναι έντιμος επειδή είναι αριστερός ή δεξιός ή ότι άλλο πολιτικά, αλλά επειδή αυτές είναι οι κοινωνικές αρχές του. Και σίγουρα κάποιος δεν είναι έντιμος επειδή είναι αριστερός ή δεξιός ή ότι άλλο πολιτικά, αλλά επειδή αυτές είναι οι κοινωνικές αρχές του. Και σίγουρα κάποιος δεν είναι έντιμος επειδή απλά μας δηλώνει «αριστερός» δεξιός» η κεντρώος». Μη ξεχνάμε ότι η παρέα των Πάμπερς της δεκαετίας του 80 ήταν κατ’ επανάλληψη δηλώσαντες «αριστεροί», ως προς τα πιστεύω τους, αλλά ως προς τις πράξεις τους χρησιμοποιούσαν όποιο χέρι τους βόλευε. Όπως δε πρέπει να ξεχνάμε ότι πάνω από 45 % του ελληνικού λαού τους ξαναψήφισε….αμέσως μετά το σκάνδαλο. Επίσης φυσικά δεν είναι αριστερός ιδεολογικά μόνο όποιος ανήκει πολιτικά στο ΣΥΡΙΖΑ…..(Σίγουρα πάντως εδώ είχε δίκιο ή Αλέκα…άλλο αριστερός και άλλο Κομμουνιστής).
    Η απόδοση των ατομικών – προσωπικών ευθυνών σε πολιτικά «κόμματα» είναι ένας αόριστος αφορισμός που ξεγελάει και απενοχοποιεί τους πραγματικούς ενόχους που είναι τα πρόσωπα που τελλούν τις ανομες και άδικες πράξεις. Παρέχει δε προσοδοφόρο έδαφος και ενισχύει τις αιτιάσεις αντικοινοβουλευτικών ομάδων-φατριών, που και αυτές με τη σειρά τους δεν έχουν άλλο σκοπό σε αυτό το τόπο από το να έρθει η σειρά της δικής τους φαμελιάς για να μας τα φάνε….
    Η αλήθεια , που ξέρουμε όλοι είναι μία:
    Για να τελεστούν οι άνομες πράξεις αυτές χρειάζονται πολλοί μα πάρα πολλοί: Αυτός που την κάνει , αυτός που την πιστοποιεί, αυτός που την εγκρίνει , αυτός που κάνει τα στραβά μάτια για τους πολλούς δικούς του λόγους, αυτός που λέει «δε βαριέσαι» και αυτός που φυσικά κάνει τη δική του παράνομη πράξη (ε αφού το κάνει αυτός , θα το κάνω κι εγώ,..» και φυσικά αυτός που την αποδέχεται στα πλαίσια του να γίνεται με όλους αρεστός (ανάλογα που φυσάει ο άνεμος)…
    Έτσι πολύ εύκολα κανείς ξεχνάει με την απόδοση των ευθυνών μόνο σε ορισμένα κόμματα ή και ιδεολογίες, ότι από αυτά τα κόμματα παρέλασαν και θα περνάνε σφυρίζοντας αδιάφορα και συμμετέχοντας, πρόσωπα όλων (μα όλων) των πολιτικών ιδεολογιών και αποχρώσεων (όπως διατυμπάνιζαν πριν ενταχτουν σε αυτά). Γιατί στην Ελλάδα είσαι ότι «δηλώσεις», όποτε το δηλώσεις …και ανάλογα με το τι βολεύει η μόδα…
    Επίσης κινδυνέυει να μη προσέξει κάποιος και να ξεχάσει ότι, εκτός από τις μίζες και τις αρπαχτές των πολιτικών, διαχρονικά υπάρχουν και τα υπόλοιπα «σκανδαλάκια», των ΛΙΓΩΝ (???? έστω )
    εφοριακών που λαδώνονται, των πολεοδόμων που λαδώνονται, των ιατρών με τα αφορολόγητα φακελλάκια, των διαφόρων επίορκων υπαλλήλων των ταμείων ΙΚΑ συκα κλπ συγγενών,των υδραυλικών και ηλεκτρολόγων κλπ κλπ και πολλές φορές με εκατομμύρια!!!! των καταθέσεων που δεν προκύπτουν από πουθενά.. Των κλάμπ με τις εισερχόμενες (ίσως και από traffickig) που δε μας ενοχλεί φτάνει να γυαλίζει το ματάκι μας, τα παράνομα καφενεία-καζίνο, το παράνομο στοίχημα, το παράνομο παρκάρισμα, το παράνομο κοτσαδόρο, τη παράνομα κομμένη εξατμιση που ξεφωνίζει «εδω είμαι» και σας γράφω τα ξημερώματα…, τα παράνομα φυμέ τζάμια, το παράνομο μπάφο, το αυθαίρετο ξοχικό (όχι το κοψίδι) κλπ κλπ ….. Του αεριτζή που συμμετέχει στους διαγωνισμούς , του παρκαδόρου των κλαμπ. Του εργολάβου που πέρνει τα δημόσια έργα και φτιάχνει «τρύπες» στην άσφαλτο, του αγρότη που εκμεταλλεύεται των ιδρώτα των παράνομων μεταναστών και μετά τους πετάει στο δρόμο χωρίς να τους ξέρει. Των ανθρώπων δηλαδή της διπλανής πόρτας, της δικής μας παρέας, του δικού μας χωριού , της δικής μας «φαμελιάς»
    Απλά στο Ελλάντα μάθαμε να μη τα «βλέπουμε» όσο όλο αυτά ανήκουν στη δική μας γούνα , τη φαμελιάς μας, το χωριό μας, της παρέα μας, τη συμμορίας μας, την ομάδα μας, τη συντεχνία μας που πάντα και μόνο αυτή θα έχει πάντα «το μοναδικό δίκιο» σε ότι κάνει και ανεξάρτητα το τι κάνει…..
    Άρα το σημαντικό και πρώτιστο δεν είναι το ποιους θέλουμε να αποκλείσουμε από το να έχουν δικαίωμα στα κοινά (το οποίο είναι ξεκάθαρο και εύκολο), αλλά κυρίως τι ανθρώπους , με τι αρχές θέλουμε να «δημιουργήσουμε» ως πολίτες του αύριο αυτής της χώρας. Διότι αλλιώς στην χώρα αυτή 2014 χρόνια ΜΧ και μετά, ένας Παλιοκώστας ή ένας Ρωχάμης θα μπορούν να θεωρούνται ως ήρωες στην ηθική κάποιων, απλά και μόνο επειδή θα δηλώνουν «αριστεροί» η «δεξιοί» ή «πατριώτες» ανάλογα με το ρεύμα τις εποχής….
    Δηλαδή πιά κοινωνία θέλουμε τελικά

    Μου αρέσει!

  4. Μονο απο την ευκαιρια του φορουμ, προσθετω ευαγγελιζομενος την απλη, πρακτικη, κατανοητη, μονολεξη προταση που μας επαναφερει σε κοινωνια πολιτων

    ΕΞΟΣΤΡΑΚΙΣΜΟΣ – ΜΕΧΡΙ 2 ΦΟΡΕΣ ΕΚΛΟΓΙΜΟΤΗΤΑ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ

    Δεν θελει νομοθετηση. Τιποτε. Απλως να θυμηθουμε την επομενη φορα να μην επανεκλεξουμε τον ιδιο κοινοταρχη, συνδικαλιστη,δημαρχο, βουλευτη πανω απο 2 φορες. Οσες ο Ομπαμα και Ο Παπουλιας.
    Μετα απο ενα τετοιο γυρο ολοι οι κουφιοκεφαλακηδες αεργοι κλπ θα το παρουν αποφαση και θα βρουν μια τιμια δουλεια, ενω κανεις δεν θα μπορει να βαλει το χερι στο μελι γιατι δεν θα εχει χρονο να επηρεασει τα πραγματα για τον εαυτο του.
    Οι αρχαιοι Αθηναιοι ηταν ατιμοι αν δεν συμμετειχαν στην Εκκλησια του Δημου. Στα δικαστικα οι ενορκοι μπαινουν υποχρεωτικα. Ασ γινει και στην εκτελεστικη και νομοθετικη εξουσια και μεσα στα κομματα (εκει ετσι και αλλοιως τωρα κανεις αρχηγος δεν μακροημερευει)

    Μου αρέσει!

  5. Παράθεμα: Β. Ξυδιάς: Τί θα γίνει επιτέλους με τον Ράμφο; | Προδρομικός

  6. Απαντώντας στο πόδι (δε χρειάζεται κ μεγάλη προσπάθεια είναι η αλήθεια να εντοπίσει κανείς τα πραγματικά κίνητρα) σε αυτό το περίεργης «δημοκρατικής» ανάγκης να παρατεθεί ακόμα και στο μπλόγκ που φιλοξενεί τοποθετήσεις και σχολιασμούς του Κ Ράμφου, παρακάτω σχόλιο – τοποθέτηση? του Β. Ξυδιά:

    Χμ σε μια δημοκρατική κοινωνία, γιατί άραγε κάποιος να έχει την ανάγκη να «πλήξει» τα λεγόμενα κάποιου άλλου, αν πραγματικά αυτά είναι όπως ισχυρίζεται ή νοιώθει «πρόχειρα και επιπόλαια» ή πολύ περισσότερο διατυπώνονται «…. υιοθετώντας επιχειρήματα του συρμού, το επίπεδο των οποίων είναι μεταξύ καφενείου και μονταζιέρας…»
    Γιατί μάλιστα παρά την όλη του αυτή επιτακτική ανάγκη καταλήγει ακόμη και ο ίδιος στο ότι «… Χρειάζεται μια κριτική στον πυρήνα των θέσεών του και των ιστορικο-θεολογικών παραδοχών του. Κι αυτό είναι ακόμα στα ζητούμενα….» Γιατί?
    Μα διότι. σε όποιον δεν αρέσει η αλήθεια , το να τη διαστρεβλώσει, ώστε να εξυπηρετήσει τα «δικά του» συμφέροντα, τόσο που να μη γίνεται αντιληπτή αυτή η διαστρέβλωση σε αυτούς που θέλουν και ξέρουν να αντιλαμβάνονται τη πραγματικότητα- αλήθεια , είναι απλά αδύνατο.
    Και καταλήγοντας …. δε χρειαζόμαστε σωτήρες από τα κυρήγματα του Ράμφου. που είναι ενας από τους λίγους έλληνες που θέλει να βλέπει τα πράματα όπως συμβαίνουν και είναι αλλά και να αναλαμβάνει τις δικές του ευθύνες , αλλά αντιθέτως έχουμε ανάγκγ και άλλους σαν κι αυτόν. Το δέντρο της γνώσης του καλού και του κακού είναι χρήσιμο για κάποιον ή ακόμη και για κάποιους (διαθέτει άπειρους καρπούς άλλωστε ) που θέλουν να αδιαφορούν στο αν η απλή και μόνο μαθηματική ενασχόληση με τις εξισώσεις του Maxwell oδηγεί αβίαστα σε αυτή του κατοπινού Αινσταίν (όταν πέθαινε ο πρώτος γεννιόταν ο δεύτερος), αλλα η αλήθεια είναι ότι ήταν και είναι εκεί τόσα χρόνια και εκεί καταλήγουν…
    Είναι επίσης σίγουρο ότι παλαιομοδίτικες συντηριτικές και οπισθοδρομικές αντιλήψεις και μέθοδοι κάποιων που νοιάζονται να αυτο-επικυρώσουν και να αυτο-δικαιολογήσουν τη δική τους πορεία και «αξία» δε μας γοητεύουν…
    Αντιθέτως εξακολουθεί να μας γοητεύουν οι στίχοι του Πανταζή
    «ΦΟΒΑΜΑΙ ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΘΑ ΓΙΝΟΥΝ ΓΙΑ ΜΕΝΑ ΧΩΡΙΣ ΕΜΕΝΑ».

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s