Ο Στέλιος Ράμφος στο Γκάζι προβληματίζεται και προβληματίζει, σχετικά με την κατανόηση του Ελληνικού προβλήματος.

Η ψυχαναλυτική Ανθρωπολογία μας δίδαξε, ότι το σύστημα των κοινωνικών θεσμών, αυτό δηλαδή που διακρίνει τον άνθρωπο από την εικόνα που είχαμε γι αυτόν τον 19ο αιώνα και που τον θεωρούσαμε απλό προϊόν της φύσεως η υποκείμενο σχέσεων, ιστορικών, νομοτελειακών, που έδωσαν τα αποτελέσματα τους όπου εφαρμόστηκαν, αυτό που μάθαμε, είναι ότι τελικά, το σύστημα των θεσμών και η κρατική υπόσταση, δεν έχει να κάνει υποχρεωτικά με τις αρνητικές εκδοχές. Έχει να κάνει, με το τι πολλές φορές ζητάνε από μέσα τους οι κοινωνίες, μέσα από την πραγματικότητα τους η τις φαντασιώσεις τους, χωρίς να αποκλείονται τα άλλα πράγματα.

Κατά τη γνώμη μου, όπως αρρωσταίνει ένας άνθρωπος έτσι αρρωσταίνει και ένας λαός, μια κοινωνία.

Όπως ένα άτομο διχάζεται μέσα του, όπως το εγώ του και η εικόνα του διασπώνται έτσι και μια κοινωνία μπορεί να μην αναγνωρίζεται στην εικόνα της, ας πούμε στους μισητούς θεσμούς, δίκαια η άδικα δεν ενδιαφέρει, και να κάνει ότι μπορεί για να καταστρέψει αυτή την εικόνα, αυτοκαταστρεφόμενη χωρίς να το ξέρει. Γιατί εάν βρίσκεις τον κακό σου εαυτό σε θεσμούς και θες να τον καταστρέφεις, τότε ξεχνάς, ότι ο θεσμός είναι η πολιτική εγγύηση της κοινωνικής συνοχής. Όταν καταστρέφεις αυτόν ως τέτοιον, τότε αντί να κάνεις καλό, αυτοκαταστρέφεσαι. Κοιτάζεται λοιπόν στον καθρέφτη των θεσμών ο άνθρωπος η η ομάδα και αντικρίζει τον χειρότερό του εαυτό, αν δεν καταλαβαίνει τι πράγμα είναι οι θεσμοί, και τότε αντιδρά ανομικά, για να απαλλαγεί από τον αποτυχημένο συλλογικό εαυτό, αντί να ενεργήσει υπεύθυνα και να τον θεραπεύσει. Γιατί άλλο πράγμα να διαμορφώσεις συνθήκες απόλυτης ρήξης και κρίσεως και άλλο συνθήκες συναινέσεως και συνεργασίας. Ξέρουμε πολύ καλά ότι η ανομία είναι κατά βάθος πάντα μια αδυναμία επαφής, μια άρνηση για επαφή με την πραγματικότητα που δεν είναι πολύ μακριά από αυτό που λέμε σχιζοειδής αντίδραση, η οποία αντί να αποκαθιστά τα πράγματα απομακρύνεται καταστροφικά από την ίδια την πραγματικότητα. Βρισκόμαστε λοιπόν σε μια επιδιωκόμενη ανισορροπία που μας πηγαίνει από το κακό στο χειρότερο, επειδή ακριβώς μας πνίγει η κακή μας εικόνα. Και μας πνίγει η κακή μας εικόνα, επειδή δεν δεχόμαστε να κοιταχτούμε οι ίδιοι και πρέπει να τα φορτώσουμε όλα σ αυτό που βλέπουμε, η σ αυτό το οποίο νομίζουμε. ….ο αγωγός που μετατρέπει την παράνοια σε σχιζοφρένεια είναι η νηπιότης. Είναι ο παιδισμός ενός λαού όπως ενός ανθρώπου. Στο μέτρο που αυτά ευσταθούν είμαστε πολύ κοντά στην απάντηση του Ελληνικού γρίφου. Μπορούμε να πούμε ότι είμαστε κοντά στην κατανόηση του Ελληνικού προβλήματος, ως προβλήματος παθολογίας και όχι ως προβλήματος κακών ανθρώπων η μπερμπάντηδων, η δεν ξέρω τι, που βεβαίως με τον τρόπο τους είναι μέρος του προβλήματος.

36 thoughts on “Ο Στέλιος Ράμφος στο Γκάζι προβληματίζεται και προβληματίζει, σχετικά με την κατανόηση του Ελληνικού προβλήματος.

  1. Ο ελληνικός λαός σιγά σιγά τρελαίνεται καθώς αρχίζει να αμφισβητεί τα πάντα και δεν έχει, δεν ξέρει από πού να κρατηθεί. Το όραμα της «επαναξιολόγησης όλων των αξιών» του Νίτσε γίνεται πραγματικότητα στη σύγχρονη Ελλάδα μας. Αυτή η επαναξιολόγηση είναι ιδιαίτερα επικίνδυνη, όταν γίνεται, για όλους τους ανθρώπους ανεξαιρέτως, καθώς οδηγεί στον παραλογισμό, τη σχιζοφρένεια, την τρέλα. Η ευλογία αλλά και η κατάρα της τρέλας δεν κάνει διακρίσεις σε κανέναν, ανεξαρτήτως ηλικίας, κοινωνικής θέσης, οικονομικής κατάστασης, ευφυίας κ.α.

    Για κάποιους ανθρώπους, η επαναξιολόγηση αποτελεί συνειδητή επιλογή, δεχόμενοι αυτοί και γνωρίζοντας όλες τις δραματικές και τραγικές συνέπειες που αυτή μπορεί να επιφέρει στους ίδιους. Κάτι για το οποίο πολλοί άνθρωποι προετοιμάζονται μια ολόκληρη ζωή, μέσω των γραμμάτων, του διαλογισμού, της παιδείας, της μόρφωσης και καλλιέργειας, μια προετοιμασία που θα τους δώσει απειροελάχιστες αλλά υπαρκτές ελπίδες να αποφύγουν τη τρέλα, σε αυτή τη διαδικασία, λόγω της κρίσης, μπήκε ένας ολόκληρος λαός, βίαια, απότομα, βάναυσα, ξαφνικά, χωρίς καν να έχει συνειδητοποιήσει το γεγονός.

    Αν η οικονομική κρίση δεν υποχωρήσει, σε σημείο τέτοιο που να μας κάνει να τα ξεχάσουμε όλα αυτά και να ξαναπεράσουμε στη γλυκιά λήθη, τότε μόνο δύο επιλογές υπάρχουν. Η εξέλιξη, ανύψωση και ανέλιξή μας στον Υπεράνθρωπο από τη μια και η απόλυτη καταστροφή μας από την άλλη. Αυτό που συμβαίνει τώρα στη χώρα μας δεν είναι κάτι το ιδιαίτερο ή πρωτόγνωρο, σε ατομικό τουλάχιστον επίπεδο. Η μοναδικότητα του βρίσκεται στο ότι γίνεται συλλογικά, σε όλο το λαό μας. Ο Νίτσε προσπάθησε με το έργο του να προετοιμάσει την ανθρωπότητα για κάτι τέτοιο, να της δώσει ένα head-start, στην άνιση αυτή μάχη.

    Μπορούμε να δούμε την κρίση ως ευλογία, προνόμιο, με περηφάνεια, ως την ύψιστη δοκιμασία που έχει περάσει ποτέ λαός και να μας εξελίξει, αλλά και ως κατάρα, με απογοήτευση, οργή και θυμό και να μας καταστρέψει. Στη μάχη αυτή πρέπει να επιστρατεύσουμε όλες μας τις δυνάμεις, καθώς και την ελεύθερή μας βούληση που παίζει τον πιο σημαντικό ρόλο. Πρέπει να αποφασίσουμε δηλαδή αν θέλουμε όντως να εξελιχθούμε ή αν θέλουμε κάτι άλλο, π.χ. το μαρτύριο να σταματήσει, να γυρίσουν τα πράγματα όπως ήταν, να περνάμε καλά, εκδίκηση, ικανοποίηση, ασφάλεια, να βρούμε και να τιμωρίσουμε τους «υπεύθυνους».

    Αν κάποιος θέλει μια πιο πατριωτική, εθνικιστική στάση από την οποία να αντλήσει την απαιτούμενη δύναμη, μπορεί να σκεφτεί το εξής: Όπως στα αρχαία χρόνια ήταν οι πρόγονοι μας που εξέλιξαν την ανθρωπότητα με τη φιλοσοφία, τις τέχνες, τις επιστήμες και τον πολιτισμό τους εν γένει, έτσι και τώρα οι σύγχρονοι έλληνες οφείλουν να είναι το ίδιο συνεπείς με την παράδοσή τους και να πράξουν το ίδιο. Ή τουλάχιστον να προσπαθήσουν.

    Στο χέρι μας είναι ή μάλλον στο μυαλό μας.

    Μου αρέσει!

    • Σας ευχαριστούμε για τα καλά σας λόγια.

      Η εκτίμηση σας στην προσπάθεια που καταβάλουμε να κοινωνήσουμε τον λόγο του Στέλιου Ράμφου, μας γεμίζει αισιοδοξία και μας οπλίζει με κουράγιο για να συνεχίσουμε.

      Μου αρέσει!

  2. Αν ήμουν ζωντανά στο ακρωατήριο, θα ήθελα να κάνω την εξής ερώτηση:
    Το υποκείμενο όλης της ομιλίας ήταν «η κοινωνία», «ο λαός» , δηλαδή υποκείμενο στον ενικό αριθμό και όλα ακούστηκαν εύκολα εφαρμόσιμα. Πώς μπορούμε όμως να μιλάμε τόσο γενικευτικά όταν πίσω από την «κοινωνία» υπάρχουν εκατομμύρια μονάδες; Πώς μπορούμε να αντικειμενικοποιήσουμε τόσα εκατομμύρια υποκείμενα;

    Μου αρέσει!

  3. Ωραία λοιπόν επειδή εγώ είμαι αμόρφωτος, βλάκας και αδαής, ας μας πει κάποιος «μορφωμένος», η μία ώρα, τριανταοκτώ λεπτά και είκοσι εννέα δευτερόλεπτα ακατάσχετης και ατεκμηρίωτης αοριστολογίας την οποία υποστήκαμε, με τι εφόδια μας εξόπλισε για να αντιμετωπίσουμε την κρίση, τι το πρακτικό, το άμεσα εφαρμοστέο προσέθεσε στην όλη αφασία που βρίσκεται σήμερα ο ελληνικός λαός;

    Υ.Γ.
    Λυπάμαι που στεναχωρώ τους fans του κ. Ράμφου με τα σχόλια μου, αλλά την εποχή που θα αξιολογούνται ακόμα και οι καθαρίστριες στα σχολεία, να περιμένουν και οι «φιλόσοφοι» κάποιας μορφής, έστω και ανεπίσημης, «αξιολόγηση» από την αφιλοσόφητη πλέμπα την οποία θέλουν να «καλουπο-σοφοποιήσουν».

    Μου αρέσει!

    • Στο μέτρο που τα λεγόμενα του κυρίου Ράμφου ευσταθούν πιστεύω ότι βοηθούν πρώτα στην διάγνωση και στη συνέχεια στη κατάλληλη θεραπεία του προβλήματος που βιώνουμε.
      Αν παραδέχεστε π.χ. ότι για τους 30.000 συμπολίτες μας που έπαιρναν επί χρόνια σύνταξη τυφλότητος χωρίς να είναι τυφλοί δεν φταίνε οι Ευρωπαίοι τοκογλύφοι που διαβάζουμε στα blogs ούτε η Μέρκελ, τότε πρέπει ως σκεπτόμενος άνθρωπος να αναζητήσετε κάπου αλλού την αιτία. Κατά τον Στέλιο Ράμφο, αν τον ερμηνεύω σωστά, τα αίτια είναι πολύ βαθύτερα και προέρχονται από την Αρχαία Ελλάδα όπου οι άνθρωποι ζώντας στις Πόλεις – Κράτη είχαν αναπτύξει δεσμούς αίματος και εντοποιότητος που δεν τους επέτρεπαν το κοινωνικό άνοιγμα σε ανθρώπους που δεν ήσαν συντοπίτες, ή συγγενείς τους. Το ίδιο αυτό συναίσθημα κλεισίματος στον γνωστό και στον συγγενή, ήταν που τους έκανε να βλέπουν το κράτος όχι ως έναν εγγυητή της κοινωνικής συνοχής ( που από τη φύση της εμπεριέχει αντικρουόμενα συμφέροντα ) αλλά ως κάτι δικό τους που πρέπει να το αρμέγουν προς ίδιον όφελος. Παράδειγμα αυτού αποτελεί ο φόνος του Καποδίστρια από τους Μαυρομιχαλαίους οι οποίοι απεδέχθησαν μεν την δημιουργία του Ελληνικού κράτους ήθελαν όμως τους φόρους της περιοχής τους να τους παίρνουν αυτοί.
      Αν προσπαθήσουμε να αναλύσουμε το σύνθετο πρόβλημα που βιώνουμε ίσως συμφωνήσουμε στα εξής:
      1. Το παγκόσμιο τραπεζικό σύστημα μετακυλύει την χασούρα του στις πλάτες των αθώων πολιτών. Είναι γνωστή η αδυναμία του εκπροσώπου του ΔΝΤ να απαντήσει στον Ιρλανδό δημοσιογράφο γιατί ο Ιρλανδικός λαός πρέπει να πληρώσει την χασούρα των τραπεζών, όπως κυκλοφορεί σε video στο διαδίκτυο.
      2. Η Ελληνική κυβέρνηση βρίσκει πιο εύκολο να περικόπτει μισθούς και συντάξεις από το να πατάξει την φοροδιαφυγή.
      3. Τα ως άνω δημιουργούν ένα αποπνικτικό συναίσθημα αδικίας του οποίου η αντίδραση ως λαϊκή οργή και αγανάκτηση δεν έχει ακόμη εκδηλωθεί.
      Εδώ ακριβώς έρχεται ο λόγος του Στέλιου Ράμφου να υποστηρίξει τα εξής:
      • Επειδή το πρόβλημα είναι σύνθετο πρέπει να αντιμετωπισθεί διαφορετικά στις επιμέρους του εκφάνσεις αλλά πάντοτε ψύχραιμα και υπεύθυνα.
      • Αν λόγω της μη ενηλικιώσεώς μας εξ αιτίας των αρχαϊκών μας ριζωμάτων όπως αναλύθηκαν ανωτέρω, παρασυρθούμε από την δικαιολογημένη μας οργή σε μια γενικούρα χωρίς ανάλυση, όπου όλα είναι όλα, και όπου για όλα φταίει το κράτος, αφήνοντας τον κακό μας εαυτό με την ευθύνη του εκτός, στρεφόμενοι παράλληλα ενάντια στους θεσμούς και διαλύοντας τους, τότε οι συνέπειες θα είναι τραγικές όπως μπορεί να μας δείξει μια σύντομη ματιά στην πρόσφατη παγκόσμια ιστορία.
      • Αν αντιθέτως συνειδητοποιήσουμε ότι λόγω ακριβώς της ασυνειδήτου νηπιότητός μας, ( θέλουμε πάντα κάποιον άλλον να φέρει την ευθύνη για μας) είμαστε μέρος του προβλήματος, υπό την έννοια ότι η οικογένεια ως θεσμός βρίσκεται πάνω από το κράτος και το υπονομεύει (στις διάφορες θέσεις διορίζουμε τους συγγενείς, ποτέ τους άξιους επειδή απλώς δεν είναι μέλη της οικογένειάς μας. Γιαυτό και είμαστε κατά οποιασδήποτε μορφής αξιολόγηση με αντικειμενικά κριτήρια. Είναι πιο εύκολο ο βουλευτής μας, να μας βγάλει μια σύνταξη παρά να μας βρει δουλειά, γιατί τα πράγματα έχουν δυσκολέψει) τότε θα αποκτήσουμε την ηρεμία εκείνη που ως υπευθυνότης είναι αναγκαία για την ψύχραιμη αντιμετώπιση του προβλήματος που έχει ως λύση την διόρθωση των κακώς κειμένων ( Πεπόνης στη Δικαιοσύνη ) μέσα από την σύνθεση και όχι την εξάλειψη του προβλήματος, μέσα από την καταστροφή. Γιατί το τελευταίο αποτελεί μία νηπιακή μας φαντασίωση που δεν έχει καμία σχέση με την πραγματικότητα και θα μας πάει με μαθηματική ακρίβεια σε καταστάσεις κατά πολύ χειρότερες από αυτήν που είμαστε σήμερα. Αν βλέπατε τον λόγο του Στέλιου Ράμφου καλοπροαίρετα κάτω από αυτό το πρίσμα ίσως να μην τον θεωρούσατε και τόσο ανώφελο.
      Ευχαριστώντας σας τόσο για την επίσκεψη όσο και για το σχόλιό σας.
      Με εκτίμηση
      Γιώργος Θαλασσινός

      Μου αρέσει!

    • Τα’χεις μπερδέψει δεν είναι δουλειά του να δώσει πρακτικές λύσεις. Δουλειά του είναι να εξηγήσει το πνευματικό/πολιτιστικό πρόβλημα(αν υπάρχει) που μας έφτασε εδώ. Τα περί αφιλοσόφητης πλέμπας τί τα θέλεις? Τον εαυτό σου εκπροσωπείς μόνο, κανέναν άλλο. Και δε το κάνεις και καλά(πολύ κόμπλεξ αδερφάκι μου)

      Μου αρέσει!

      • Γιατί είσαι απλά ένας fan (ό,τι δηλαδή και ένας θαμώνας της θύρας 7):

        1) «εξήγηση» δεν σημαίνει «διήγημα». Η εξήγηση απαιτεί αποδείξεις, στοιχεία, βιβλιογραφία, όσο αυτά είναι δυνατά.

        2) Γιατί και από που ξέρεις ότι εκπροσωπώ μόνον τον εαυτό και κανέναν άλλο;

        Από αυτό το ρημάδι το «γιατί» ξεκίνησε όλη η φιλοσοφία…

        Μου αρέσει!

      • @Πολυτεχνίτης
        Η εξήγηση δεν απαιτεί όλα αυτά που γράφεις. Ανεξάρτητα από αυτό όμως ο Ράμφος αυτά που λέει τα έχει σκεφτεί ο ίδιος. Τα βιβλία του είναι διαθέσιμα για όποιον τα θέλει και καλύπτουν και τα στάνταρντ που έθεσες. Αν εκπροσωπείς και άλλους δήλωσέ το και άσε τα παρατσούκλια. Εκτός και αν εκπροσωπείς σκοτεινά συμφέροντα που δρουν στο παρασκήνιο.

        Μου αρέσει!

  4. Ναι, ας τα ξαναδούμε λίγο τα πράγματα.

    1. Το παγκόσμιο τραπεζικό σύστημα …
    Δεν είναι ακριβώς έτσι τα πράγματα. Και το παγκόσμιο τραπεζικό σύστημα κάτι χάνει. Και άλλωστε όταν παλιότερα το σύστημα κέρδιζε, μοιραζόταν τα κέρδη του με τους «αθώους» πολίτες. Απόδειξη αυτού η αύξηση του βιοτικού επιπέδου τα τελευταία 30-40 χρόνια στην Ευρώπη. Στην Ελλάδα οι μισθοί εκτινάχτηκαν από ας πούμε τις 150.000 δρχ στα 1500 ευρώ, αντί στα 440, να μη μιλήσω για τα ακίνητα, πόσο είχε ένα σπίτι το 1980 και πόσο έφτασε να κάνει το 2008.

    2. Η Ελληνική κυβέρνηση βρίσκει πιο εύκολο να περικόπτει μισθούς και συντάξεις από το να πατάξει την φοροδιαφυγή.

    Και πάλι όχι ακριβώς. Το βρίσκει πιο εύκολο γιατί απλά … ΕΙΝΑΙ πιο εύκολο. Για να παταχτεί η φοροδιαφυγή χρειάζονται, εκτός από βούληση, υποδομές, τις οποίες δυστυχώς ΔΕΝ έχουμε. Επίσης, το δικαστικό σύστημα κωλυσιεργεί, πάλι λόγω υποδομών και κακοδιαχείρησης, με αποτέλεσμα οι υποθέσεις να καθυστερούν να εκδικαστούν. Άλλα όπως και να έχει και τα καλύτερα δικαστήρια στον κόσμο να είχαμε, η είσπραξη φόρων και προστίμων παίρνει πολύ χρόνο. Και τα λεφτά το δημόσιο τα θέλει χτες. Γι’ αυτό και είναι πιο εύκολη η περικοπή μισθών. Η πάταξη της φοροδιαφυγής προχωράει βέβαια, και έχουν γίνει τεράστια βήματα προόδου, αλλά με αργούς ρυθμούς. Τέλος είναι και το πελατειακό/διεφθαρμένο σύστημα που προστατεύει τους διαφόρους μπαγάσηδες.

    3. Τα ως άνω δημιουργούν ένα αποπνικτικό συναίσθημα αδικίας του οποίου η αντίδραση ως λαϊκή οργή και αγανάκτηση δεν έχει ακόμη εκδηλωθεί.

    Και πάλι όχι ακριβώς. Η λαϊκή οργή και αγανάκτηση εκδηλώθηκαν και συνεχίζουν να εκδηλώνονται καθημερινά. Εκδηλώθηκαν στις εκλογές με την είσοδο της Χρυσής Αυγής στη Βουλή και την αύξηση των ποσοστών του ακροαριστερού Σύριζα. Τα ποσοστά των δύο αυτών κομμάτων ανεβαίνουν συνεχώς. Θα μου πείτε καλύτερα είναι με τα κεντρώα ξεπεσμένα κόμματα εξουσίας; Ε ναι, μάλλον καλύτερα είναι. Επίσης, γίνονται διαρκώς απεργίες, οι πολίτες δεν πληρώνουν φόρους, χαράτσια, εισητήρια κλπ. Σε δύο μέρες έχουμε παρέλαση, να δούμε τι θα γίνει εκεί. Γενικότερα η κατάσταση είναι καζάνι που βράζει.

    Ο Στελάρας όντως μιλάει μπερδεμένα, βερμπαλιστικά, με γρίφους, ως γνήσιος φιλόσοφος. Ελάχιστοι τον καταλαβαίνουν, και είναι αυτοί που δε χρειάζεται να τον καταλάβουν, γιατί ξέρουν ήδη τι θα πει. Δεν είναι για το ευρύ κοινό, παρά μόνο για αντίστοιχους φιλόσοφους στο ίδιο μήκος κύματος με αυτόν.

    Αυτά που λέει παραπάνω συνοψίζονται στα εξής:
    1. υπακοή στους νόμους του κράτους
    2. πίστη στους θεσμούς (πολιτικό σύστημα, δικαιοσύνη κλπ)
    3. κλιμα συναίνεσης και συνεργασίας βάση του οποίου θα άλλαξουμε τα κακώς κείμενα
    4. συνειδητοποίση ότι ο λαός μας, και συνεπώς και εμείς οι ίδιοι, εγώ που γράφω αυτά εδώ και εσείς που τα διαβάζετε, είμαστε νήπια, παιδιά. Δεν έχουμε ενηλικωθεί άκομα, δεν έχουμε ωριμάσει, δε ξέρουμε τι θέλουμε, κοινώς δε ξέρουμε τι μας γίνεται, είμαστε ανισόρροποι.
    5. Ανάγκη λοιπόν σκληρής αυτοκριτικής ή/και ψυχανάλυσης/ψυχοθεραπείας, εσωτερικής αναζήτησης για να βρούμε τι πραγματικά είναι αυτό που μας φταίει, η κακή μας εικόνα.
    6. Τα παραπάνω δε σημαίνει ότι δεν υπάρχουν κάποιοι που έκλεψαν ή/και κακοδιαχειρίστηκαν το δημόσιο χρήμα.

    Ο κ. Ράμφος μένει στη ψυχολογική/φιλοσοφική/κοινωνική πλευρά του προβλήματος χωρίς να αναφέρεται καθόλου σε οικονομικά/πρακτικά ζητήματα, π.χ. πού θα βρω λεφτά να βάλω πετρέλαιο ή πώς θα βρω δουλειά. Ούτε προσφέρει μαγικές λύσεις. Λέει κάποια πράγματα, με τον τρόπο που τα λέει, και όποιος θέλει και μπορεί, τον ακούει. Ψυχραιμία προτείνει και εσωτερική αναζήτηση. Αυτά βέβαια είναι δύσκολο, αν όχι αδύνατον να γίνουν, όταν μαίνεται ο αγώνας της επιβίωσης. Καλό ήταν να έχουν γίνει νωρίτερα, όπως και πολλά άλλα βέβαια. Εδώ που φτάσαμε όμως, δεν υπάρχει ούτε επιστροφή ούτε άλλος δρόμος.

    Καλό θα ήταν βέβαια ο κ. Ράμφος να μας δώσει τρόπους αυτοψυχανάλυσης, για να μπορέσει να μας βοηθήσει, από το να μπλέκεται σε ένα παιχνίδι λέξεων και να μας μπερδεύει ακόμα περισσότερο.

    Μου αρέσει!

    • Εσείς εδώ που διαφωνείτε με τα παραπάνω, έχετε κάτι να πείτε επί τούτου; Θα με ενδιέφερε πολύ να ακούσω την άποψή σας. Γιατί δε γράφετε και προτιμάτε να μένετε στην αφάνεια; Συζήτηση κάνουμε.

      Μου αρέσει!

      • Δεν είναι δουλειά του να βρει λύσεις σε πρακτικά ζητήματα. Αντίθετα πρέπει να αρθεί πάνω απ’το καθημερινό και να δει το πρόβλημα όπως δεν μπορεί να το κάνει αυτός που παλεύει για τη καθημερινότητα. Αυτή είναι η δουλειά του. Δεν προτείνει ψυχραιμία ή εσωτερική αναζήτηση μια εξήγηση προσφέρει.

        Μου αρέσει!

      • @dionusis
        Ναι μια ερμηνεία προσφέρει.

        Και όντως δεν θα είχαμε κανένα πρόβλημα εαν το μεταπολιτευτικό «σύστημα διανόησης» που κυριάρχησε τα τελευταία 30 χρόνια δεν φρόντιζε να τον «παίζει» επί ώρες σε όλα τα media και το κυριότερο, χωρίς αντίλογο.

        Αγαπητέ Διονύση, υπάρχουν και άλλες ερμηνείες τού γιατί και πως φτάσαμε ως εδώ αλλά τις τρώει η μαρμάγκα.

        Ερμηνείες λιγότερο αυθαίρετες και πιο στέρεα βασισμένες στις επιστήμες της ιστορίας, της λογικής και της κοινωνιολογίας από ότι του κ. Ράμφου.

        Μου αρέσει!

    • @Πολυτεχνίτης
      Οι ερμηνεία του μόνο αυθαίρετη δεν είναι. Και βασίζεται στην ιστορία, τη φιλοσοφία την ανθρωπολογία κ.α.. Η ποιότητα των λεγομένων του δικαιολογούν τη παρουσία του στα media. Η οποία βέβαια δεν είναι κυριαρχική. Φοβάμαι ότι ο πραγματικός λόγος πίσω απ’την αντίθεσή σου είναι πως απλά δε σου αρέσουν αυτά που λέει.

      Μου αρέσει!

  5. Αν και αναγνωρίζω κ Θαλασσινέ τα όσα προφανή και γνωστά αναφέρετε ( όπως φυσικά και με το εύστοχο παράδειγμα της δολοφονίας Καποδίστρια), δεν κατανοώ την ανάγκη-προσπάθειά σας να προσδόσετε μέγεθος (σύνθετο) στο «πρόβλημα που βιώνουμε». Ειδικότερα δε προκειμένου να αποδείξετε την ωφελιμότητα ή μη των σκέψεων και λόγων του κυρίου Ράμφου. Διότι απλά δε χρειάζεται.
    Εκτιμώ μάλιστα ότι σε αυτό το σημείο δεν τον ερμηνεύετε σωστά. Διότι το πρόβλημα είναι ένα και παραμένει…..ένα , όχι σύνθετο αλλά ατομικό και πολύ απλό. Αναγνωρίσιμο, ορατό, αισθητό, κατανοητό, ίσως όχι αποδεκτό….
    Ο άνθρωπός έχει τη δυνατότητα να αναγνωρίζει από τη βρεφική του ηλικία ποιό είναι πραγματικά το «καλό» και ποιό είναι το «κακό». Τα πάντα είναι μια προσωπική επιλογή, βασιζόμενη κυρίως στα αρχικά στάδια της ζωής στο ένστικτο της επιβίωσης. Είναι η εκάστοτε απόφαση του καθενός για το πως θέλει να τοποθετείται απέναντι στα πράγματα. Η ανέαη συνεργασία των αισθήσεων και της λογικής του πριν τη λήψη της απόφασης, εκεί όπου πιθανώς η διαφορετική επιρροή της μίας ή της άλλης πηγής γνώσης καθορίζει το τελικό αποτέλεσμα. Είναι οι εσωτερικές – προσωπικές διεργασίες, που όσο και να θέλουν να τις αποποιηθούν κάποιοι , είναι τόσο πραγματικές και δικές τους, όσο υφίστανται και οι ίδιοι.ΚΑΙ ΚΑΘΟΡΙΖΟΥΝ ΤΙΣ ΕΥΘΥΝΕΣ ΤΟΥΣ απέντι στον εαυτό τους αλλά και στη κοινωνική ομάδα που ανήκουν.
    Θα μου επιτρέψετε να σας παραθέσω ένα παλαιότερο σχόλιό μου, σε άλλη διαδικτυακή συζήτηση στον εδώ ισότοπο.
    26 Μαΐου 2012 στις 11:24 πμ
    «Η ανάγκη του οποιουδήποτε (είτε ως άτομο, είτε ως ομάδα) να εκφράσει «γενικούρες» οφείλεται στο ότι δεν μπορεί και φυσικά δε θέλει να αναλάβει τις ευθύνες, αφενός των λόγων του, μα και φυσικά των παραπόμενων, από αυτά, πράξεών του.
    Εκεί είναι η ουσία, ότι η θεωρία – γενικούρα καλύπτει την ανικανότητα έκφρασης τεκμεριωμένου λόγου και επομένως , την αδυναμία ανάληψης ΠΡΟΣΩΠΙΚΗΣ ευθύνης. Όπως και φυσικά καλύπτει και την «ύβρη» – το ψέμα. Αυτό, που ακόμα και αν κοιτάξει άμεσα μέσα του, αυτός που γενικολογεί δε θα το «χαιρετήσει» ποτέ, δε θα του πει ποτέ «γειά σου»,δε θα αναγνωρίσει την παρουσία του στο εγώ του, γιατί δε θέλει να παραδεχτεί ότι, είναι στην ουσία ανίκανος ο ίδιος να χειριστεί την αλήθεια και γιατί (το χειρότερο) έχει πάρει απόφαση ότι δε θα τη χρησιμοποιήσει ποτέ, αν δεν του είναι χρήσιμη..
    Και το πεδίο δράσης εδώ είναι ανοικτό, γιατί και ο ακροατής δεν είναι διαθέσιμος να ακούσει πράγματα-θέματα-λόγια που δεν είναι όμορφα στα αυτιά και στο θυμικό του. Αλήθειες που πιθανόν θα φέρουν και εκείνον προ των ευθυνών. Η αλυσίδα είναι μεγάλη και δένει πολλούς. Στο γκρεμό δεν πέφτει μόνο ο πρώτος κρίκος, ακολουθούν νομοτελιακά και οι επόμενοι. Την τάξη (μηδενική εντροπία)στα κλειστά συστήματα επιβάλλουν οι οντότητες που εμπεριέχονται σε αυτά και οι νόμοι με βάση τους οποίους αυτά αλληλεπιδρούν. »
    Πολλά από τα σχόλια της εδώ ανάρτησης κύριε Θαλασσινέ απλά επιβεβαιώνουν όλα τα παραπάνω. Στην ομιλία η «διάγνωση» δεν έρχεται σαν «αποκάλυψη», αλλά απλά ξανα ανακοινώνεται από ένα φιλόσοφο με το δικό του τρόπο. Δεν είναι ούτε υδραυλικός, δεν είναι ούτε μαθηματικός για να τα πει αλλιώς. Κάνει αυτό που ξέρει και μπορεί. Ο καθένας ακροατής μπορεί ελεύθερα να επιλέξει:
    Να κατανοήσει τα λεγόμενα, να μην τα κατανοήσει , να κάνει πως δεν τα καταλαβαίνει.
    Ακόμα και αυτό είναι προσωπική επιλογή. Το ίδιο προσωπική και σημαντική και υπεύθυνη , όσο και το να βάλει πιό δυνατά τον ήχο και να ξεπεράσει τον «χάλια ήχο» του βίντεο.
    Καλή προσωπικές επιλογές σε όλους μας. Και να θυμάστε ότι , δεν είμαστε εχθροί , δε γνωριζόμαστε δε σχετιζόμαστε, δεν έχουμε να κερδίσουμε κάτι ο ένας από τον άλλον.
    Συζητάμε.

    Μου αρέσει!

    • Οπότε βοσκέ, λες ότι είναι πρακτικά πολύ δύσκολο εώς αδύνατο κάποιος να δει την αλήθεια για τον εαυτό του. Ο καθένας μας θα δει αυτό που θέλει να δει. Πάντα ανάλογα με την ανατροφή του, την κοινωνική του θέση και τα βιώματά του. Το κυριότερο δε, ότι δε θα αναλάβει τις ευθύνες των πράξεών του αλλά θα συνεχίσει να τα φορτώνει ΟΛΑ στους άλλους.

      Μάλλον έτσι όπως τα λες είναι τα πράγματα. Τι να πω, ας μη μας στείλουν άλλες δόσεις, 10 εκ. φυχολόγους μπορούν να μας στείλουν, έναν για τον καθένας μας;

      Μου αρέσει!

  6. Το 1955 πηγα στην Δυτικη τοτε Γερμανια για να εργαστω και να σπουδασω.Οι πολεις τους ηταν ισοπεδωμενες απο τους βομβαρδισμους των Αμερικανων που αμεσως μετα τον πολεμο ομως τους εδωσαν τα λεφτα -δανεικα;- για να τις ξαναχτισουν, μαζι με τα εργοστασια τους.Η εικονα που αντικρυσα τοτε με εγεμισε ικανοποηση!Γιατι το μισος μου κατα των Γερμανων ηταν ασιγαστο μιας και εζησα την κατοχη της παταριδας μου απο τους ιδιους-γεννηθηκα το 1935.
    Εκει στην Γερμανια εζησα 20 χρονια.Οι μεταπολεμικοι Γερμανοι ,που ηταν
    ο λ ο ι τους εκτος απο τα μικρα παιδια, ΝΑΖΙ, προσπαθησαν δουλευοντας ασταματητα ν υπερκερασουν την ενοχη τους.Και να θελαν να την ξεχασουν τα σοβειτικα τανκας στην Ανατολικη Γερμανια τους το θυμιζαν επι δεκατιες.Τελικα ομως τα καταφεραν.Κι ετσι εγινε η Γερμανια το ισχυρωτερο οικονομικα κρατος με αψογο συνταγματικο νομο. με κοινωνικο κρατος προτυπο, εκπαιδευση δικαιοσυνη,υγεια, προστασια των ανεργων ,της γυναικας, της μητερας των ανηλικων παιδιων ακομη και των εκατομμυριων ξενων εργαζομενων που βρηκαν ενα κρατος να τους φροντιζει περισσοτερο απ οτι το δικο τους.
    Μπραβο τους λοιπον που ετσι καταφεραν να αποκατασταθουν στην διεθνη κοινη γνωμη, να μπουν στα Ηνωμενα Εθνη ,στο ΝΑΤΟ και τελικα να φτιαξουν μαζι με τους αλλους Ευρωπαιους την ζηλευτη σ¨ολο τον κοσμο Ενωμενη Ευρωπη και τελικα και την ισχυρωτατη Ευρωζωνη.
    Τ ω ρ α ο μ ω ς ;Τωρα που η παγκοσμοιοποηση , με τα δις των ΚΙνεζων , των Ινδων κλπ,να δεχονται να εργαζονται με ε ν α δολλαριο την ημερα ; Τωρα που οι νοτιοευρωπαιοι αλλα και οι ανατολικοευρωπαιοι, χωρις ενοχες και με τεραστιες ζημιες απ τον γερμανικο χιτλερικο πολεμο και τον ψυχρο πολεμο που ακολουθησε,,σε μας ο πτρωτος κοστισε δις απο το καψιμο της χωρας μας τον αφανισμο εκατονταδων χιλιαδων και ο δευτερος πολλα σε αμυντικες δαπανες, που δυστυχως ειναι ακομη αναγκαιες,λογω της αλλης απειλης εξ ανατολων, τ ω ρ α που ολοι αυτοι ζητουν μια δικαιωτερη κατανομη των ευρωπαικων πορων τι γινεται με τους Γερμανους; Ενα μεγαλο δυστυχως ποσοστο τους,οχι μονο ξεχασε την ενοχη αλλα ανεπτυξε κι ενα αισθημα παλι υπεροχης, ενα,… ΅ντουτσλαντ υμπερ αλλες΅, που τρομαζει ακομη και τους φιλους τους.
    Ενα αλλο ακομη μεγαλυτερο ποσοστο τους ομνυει στον καταναλωτισμο και θεωρει το ευρω, οπως πριν, το μαρκο, ταμπου!Ενα υποκταστατο των του… Δισκοποτηρου!Που πρεπει να προστατευθει ολακερο στην αξια του χωρις και την μικρωτερη υποτιμιση, ενα ελαχιστο, αλλα αναγκαιο για την ισοροπηση της οικονομιας, ελεγχομενο πληθωρισμο.Κι ολα αυτα απο εναν λαο που οπως ηδη τονισα εχει περασει απο την διαδικασια της συλλογικης ενοχης αλλα και μια αρτια εκπαιδευση.

    Τ ι γ ι ν ε τ α ι τ ω ρ α σ ε β α σ τ ε Δ α σ κ α λ ε Ρ α μ φ ο;Ποσο καιρο θα στηριζομαστε, εμεις που σαν χωρα εχουμε αδηριτη αναγκη την γερμανικη βοηθεια, σε κεινους τους Γερμανους που μεσα στον ορυμαγδο εκεινου του αισχρου, λαικιστικου, ναι και παλι ναζιστικου Τυπου τους ,παρα ταυτα εξακολουθουν να κρατουν καθαρο το μυαλο τους.Μην ξεχνωντας τις δικες τους παλιες ενοχες, κατοχη Καλαβρυτα , Διστομο , κατοχικο Δανειο, αλλα και τις νεες ευθυνες τους,Ζημενς κλπ;

    Βεβαια καθολου δεν ξεχνω ουτε κι εγω τις δ ι κ ε ς μας ,ευθυνες ολων μας για το χαλι μας!Να ειμαστε-αφου αλληλοσφαχτηκαμε μετα τον πολεμο στον δικο μας εμφυλιο,- να ειμαστε τωρα παριες με πολλους αναμεσα μας, με τζιπ και πισινες και φυσικα φοροκλεφτες με τα κλεμενα εκτος απο την Ελβετια και στον… Αγιο Μαυρικιο, να μας εκθετουν παντου! Καθιστωντας μια ολοκληρη χωρα, διεθνως αναξιοπιστη!
    Αλλα Δασκαλε μηπως βρισκομαστε μπροστα σε κατι πολυ μεγαλυτερο απο την δικη μας δεδομενη αδυναμια συνειδητοποιησεως των αδυναμιων μας -κληρονομικων και μη ;Μηπως θα επρεπε οι ταγοι μας και Συ ο ιδιος, να καταπιαστουν με συγηκεκριμενη αντιληπτη ενημερωση του απλου ανθρωπου για το μεγεθος της κρισης που ερχεται;
    Μακρυεγραψα.Και σταματω περιμενοντας την δικη σου απαντηση η και των φιλων που μοιραζομαστε την αγωνια του λαου μας στην φιλοξενη σελιδα σου.

    ο αγγελος μ….

    Μου αρέσει!

    • Οι Γερμανοί τον πλήρωσαν ακριβά τον πόλεμο. Εκτός από τις καταστροφές που υπέστησαν κατά τη διάρκεια του πολέμου, έγιναν και άλλες όταν αυτός έληξε. Σπίτια γερμανών πολιτών καταληστεύτηκαν από τις συμμαχικές δυνάμεις, εργοστασιακός, πολεμικός, επιστημονικός εξοπλισμός εκλάπη, εκατομμύρια γερμανών υποχρεώθηκαν σε καταναγκαστικά έργα εκτός της πατρίδας του για χρόνια, χρηματικές αποζημιώσεις, απώλεια εδαφών, διχοτόμηση, τοίχος Βερολίνου. Καθώς επίσης και η παγκόσμια κατακραυγή, όχι τόσο για τον πόλεμο, άλλα για τα αίσχη που διέπραξαν οι Ναζί με τους Εβραίους και τα ανθρώπινα πειράματα, και η ντροπή που θα νοιώθουν για πάντα για αυτά. Κοινώς, την πλήρωσαν ακριβά τη νύφη.

      Παρόλα αυτά, τα λάθη τους, ο πόλεμος και η ολέθρια καταστροφή που υπέστησαν, τους εξέλιξαν ατομικά, συλλογικά, κοινωνικά. Τώρα, θα το σκεφτούν διπλά-τριπλά-πολλαπλά αν βρεθεί κάποιος ηγέτης να τους υποσχεθεί παγκόσμια γερμανική κυριαρχία. Η αλαζονεία και υπεροψία που έδειξαν σα λαός τον προηγούμενο αιώνα λειτουργεί πλέον ως τροχοπέδη σε μελλοντικά ιμπεριαλιστικά σχέδια, χωρίς αυτό να σημαίνει βέβαια ότι κάτι τέτοιο είναι αδύνατο να επαναληφθεί. Είναι το γεγονός ότι πλέον έχουν κάτι στην ιστορία τους που συλλογικά, σε τρομακτική πλειοψηφία, ντρέπονται για αυτό. Ντρέπονται που επέδειξαν έπαρση, ανωτερότητα, ρατσισμό έναντι των άλλων λαών και φυλών. Κοιτάχτηκαν στον καθρέφτη, όπως λέει ο Ράμφος, αναγκάστηκαν, τους ανάγκασαν να το κάνουν, και είδαν το κακό τους, το χειρότερό τους πρόσωπο, και αποφάσισαν να κάνουν κάτι για αυτό. Η αιτία που κοιτάχτηκαν ήταν γιατί είχαν πιάσει πλέον πάτο, δεν υπήρχε η παραμικρή πλέον δικαιολογία, τα ψέματα είχαν στερέψει, ακόμα και για τους πιο σκληροπυρηνικούς.

      Και πολύ φοβάμαι ότι κάτι παρόμοιο είναι αναγκαίο να γίνει και με μας, γιατί και εμείς πάσχουμε από το σύνδρομο της ανωτερότητας, το σύνδρομο ενός λαού που, όπως έχει πει επανειλημμένα ο Ράμφος, έχει μείνει στο παρελθόν, στους αρχαίους έλληνες και τον Παρθενώνα, και μετέπειτα στην οργή από την Τουρκοκρατία, που μας πήγε χρόνια πίσω, και τέλος στον έλεγχο από τις ξένες δυνάμεις. Γιατί αυτό πιστεύουμε, αυτό υπάρχει στη συλλογική ελληνική συνείδηση. Ότι δηλαδή είμαστε ένας λαός κατά πολύ ανώτερος από τους άλλους, τον οποίο οι ξένες δυνάμεις καταδυναστεύουν και δεν τον αφήνουν να εξελιχθεί, λόγω συμφερόντων, ορυκτού/φυσικού πλούτου κλπ.

      Ίσως τελικά θα πρέπει να αφήσουμε να κάνει play-out η όλη φάση για να πάρουμε ένα δίδαγμα. Να κυβερνήσει η Χρυσή Αυγή, να διαπράξουμε τα χειρότερα εγκλήματα κατά μεταναστών/ξένων/αντιφρονούντων, να αιματοκυλήσουμε όλον τον κόσμο, έτσι ώστε να αποβάλλουμε μια για πάντα από πάνω μας αυτό το αίσθημα ανωτερότητας που μας διακατέχει. Να εκτονωθούμε.

      Μου αρέσει!

  7. George δεν είπα ότι είναι αδύνατον , είπα ότι αυτό είναι απλά το πρόβλημα που βιώνουμε. Το «γνώθι σαυτόν». Ένας ψυχολόγος δε κάνει τίποτα παραπάνω από μια στατιστική διάγνωση της αιτίας που εμποδίζει τον καθένα να δεί την αλήθεια και απλά την παρουσιάζει με πιό βολικό-ευκολοχόνευτο τρόπο. Ο δε ψυχίατρος απευθύνεται σε αυτούς που πια ο φανταστικός κόσμος που έχουν χτίσει έχει γίνει πραγματικότητα. Οι τελευταίοι ναι, είναι αδύνατον να επανακάμψουν. Οι υπόλοιποι όμως μπορούν. Τα πάντα είναι θέμα θέλησης και στην προκειμένη περίπτωση , υπέρβασης του «εγώ». Ήθελα κ εγώ να χρησιμοποιήσω το παράδειγμα της κατεστραμένης Γερμανίας, (δε το έκανα για να μη μακρηγορήσω) αλλά για άλλο σκοπό. Να συγκρίνουμε πως δυο χώρες λαμβάνοντας ξένη βοήθεια (Μαρσαλ) ξεκίνησαν σχεδόν από το μηδέν και η μια ακολούθησε Δυτική – Ευρωπαϊκή πορεία και ανέκαμψε, ενώ η άλλη (εμείς) ακολουθήσε το δικό της συνηθισμένο ….δρόμο που πολύ λογικά και νομοτελειακά μας έφερε ως εδώ, όπως πάντα ιστορικά. Αυτόν το δρόμο που βασίζεται στον εκάστοτε συγκυριακά (σπανίως αξιοκρατικά) κοτσαμπάση που καθορίζει και επιβάλει τη νομιμότητα στα όρια των «περιοχών-εκφάνσεων ζωής» που δεν επηρεάζουν τα συμφέροντα των «δικών του» (εδώ βάλτε ότι θέλετε, από συγγενείς και φίλους μέχρι συγχωριανούς και συντεχνίτες). Άλλωστε, όταν κάποτε κάποιος στο παρελθόν ξέφευγε από την παράδοση αυτή (π.χΚαποδίστριας) , οι φατρίες ήξεραν πως να τον στοχοποιήσουν, κατηγορήσουν και να τον «αποσύρουν» από τις λήψεις «κακών» αποφάσεων.
    Επομένως όλα είναι δυνατά. Το θέμα είναι πόσο ο καθένας μας είναι διατεθειμένος να χάσει τη βόλεψη και τις ευθύνες του πρός όφελος της Ελλάδας και των υπολοίπων Ελλήνων. Πχ πόσο είναι διατεθειμένος αυτός που ποτέ δεν πλήρωσε στην εφορία, να αρχίσει να το κάνει. Αυτός που έμαθε να επιβιώνει πουλώντας αέρα (είτε δουλειάς , είτε γνώσεων) να εργαστεί σκληρά για να επιβιώσει. Αυτός που έμαθε να κλέβει από τον κόπο του αλλουνού , ότι δεν μπορεί να συμμετέχει στα ίδια κοινωνικά δικαιώματα με αυτόν που μοχθεί…. Πόσο λοιπόν είμαστε διατεθειμένοι να αλλάξουμε νοοτροπία και να ακολουθήσουμε την κοινή λογική και όχι αυτήν του συναφιού μας και μόνο, Πόσο είμαστε διατεθειμένοι να αλλάξουμε νοοτροπία και να ακολουθήσουμε όλοι ένα δρόμο κοινά αποδεκτής νομιμότητας ώστε να αποτελέσουμε «πολιτισμένη» κοινωνία.και όχι μπουλούκια συμφερόντων ατάκτως ερριμμένα; Πόσο;

    Μου αρέσει!

  8. Συγχαρητήρια στον κο Ράμφο για μία ακόμα εξαιρετική, διεισδυτική και ψύχραιμη ανάλυση. Δύο παρατηρήσεις:

    1. Οντως ο ήχος στο βίντεο είναι κακός. Μήπως είναι δυνατόν να αναρτηθεί στο Youtube για να μπορούμε να το κατεβάσουμε και να το ακούσουμε εκτός υπολογιστή;

    2. Για πολλούς από τους φίλους που γράφουν σχόλια: Ο «George» έχει δίκιο όταν λέει ότι «(… Ο κος Ράμφος μιλάει …) ως γνήσιος φιλόσοφος. Ελάχιστοι τον καταλαβαίνουν, και είναι αυτοί που δε χρειάζεται να τον καταλάβουν, γιατί ξέρουν ήδη τι θα πει.» Λίγη ψυχραιμία και αυτοσυγκράτηση στα σχολια δεν θα έβλαπτε.

    Σταχυολογώ από τα σχόλια:

    … «Δασκαλε μηπως βρισκομαστε μπροστα σε κατι πολυ μεγαλυτερο απο την δικη μας δεδομενη αδυναμια συνειδητοποιησεως των αδυναμιων μας -κληρονομικων και μη ;Μηπως θα επρεπε οι ταγοι μας και Συ ο ιδιος, να καταπιαστουν με συγηκεκριμενη αντιληπτη ενημερωση του απλου ανθρωπου για το μεγεθος της κρισης που ερχεται;» …

    … » Καλό θα ήταν βέβαια ο κ. Ράμφος να μας δώσει τρόπους αυτοψυχανάλυσης, για να μπορέσει να μας βοηθήσει, από το να μπλέκεται σε ένα παιχνίδι λέξεων και να μας μπερδεύει ακόμα περισσότερο.» …

    … » Ωραία λοιπόν επειδή εγώ είμαι αμόρφωτος, βλάκας και αδαής, ας μας πει κάποιος “μορφωμένος”, η μία ώρα, τριανταοκτώ λεπτά και είκοσι εννέα δευτερόλεπτα ακατάσχετης και ατεκμηρίωτης αοριστολογίας την οποία υποστήκαμε, με τι εφόδια μας εξόπλισε για να αντιμετωπίσουμε την κρίση, τι το πρακτικό, το άμεσα εφαρμοστέο προσέθεσε στην όλη αφασία που βρίσκεται σήμερα ο ελληνικός λαός;» …

    κτλ.

    Μου αρέσει!

  9. O Ράμφος, από την άνεση της Εκάλης, προσπαθεί να στριμώξει την πραγματικότητα στην δική του σκέψη-ερμηνεία. Η εσωστρέφεια των Ελλήνων άλλοτε πηγάζει από τη…φιλοκαλία(!) και άλλοτε από την νηπιακή ψυχολογική ανάγκη προστασίας. Αν από τον 14ο αιώνα του ησυχασμού φτάσαμε 7 αιώνες μετά στην οικονομική κρίση, χαλάλι. Περάσαμε και 7 αιώνες καλά. Τώρα πόσοι Έλληνες ξέρουν τι είναι Ησυχασμός, τι Φιλοκαλία κτό και πώς αγνοώντας τα επηρεάστηκαν από αυτά -ειδικά τις τελευταίες 4 δεκαετίες- είναι κάτι που ο Ράμφος μπορεί να μας εξηγήσει κάποτε. Μέχρι τότε μπορούμε να λέμε «άσε μας κι εσύ ρε Στελάρα»…

    Μου αρέσει!

    • Τι να πρωτοαναφέρει κανείς, «η εμμονή στις ρίζες δημιουργεί ψυχολογίες φυτών στους ανθρώπους, με αισθητήρια ακινησίας», «η παράνοια μέσω της νηπιότητας μετατρέπεται σε σχιζοφρένεια» κ.ο.κ.

      Σε ποια χώρα του κόσμου ο οποιοσδήποτε «στοχαστής» θα εμφανιζόταν σε κοινό, θα τους έλεγε όλους ακίνητους, νήπια, φυτά, παράνοες, σχιζοφρενείς και δεν θα τον έπαιρναν με τα καθίσματα.

      Άλλωστε ο ίδιος λέει ότι όλα αυτά αποτελούν μια «υπόθεση εργασίας που θέτει στην κρίση των ως ειδικών».

      Τους θέτει δηλαδή ως «υπόθεση εργασίας» (pops out of his mind) ότι το σύνολο του έθνους μας είναι όλα τα παραπάνω (νήπια, φυτά κλπ), συμπεριλαμβανομένων φυσικά και αυτών των ειδικών, αφού και αυτοί είναι Έλληνες! Και όλα αυτά ως μια «υπόθεση εργασίας»!

      Και αναφέρεται έτσι για έναν λαό που κρατάει τη γλώσσα του, τις παραδόσεις του, την ιδιοσυγκρασία του τρεις χιλιάδες και βάλε χρόνια τώρα. Λαό που υπήρξε ουκ ολίγες φορές «αυτοκρατορία» για εκατοντάδες χρόνια.

      Και όλα αυτά επειδή «τόλμησε» μέσα σε μια ιστορική διαδρομή χιλιετιών να βρεθεί μερικές δεκαετίες σε παρακμή! Τι άλλο να πει κανείς, I rest my case εδώ μέσα…

      Μου αρέσει!

      • Θα προσπαθήσω να είμαι επεξηγηματικός και «πρακτικός»:

        – Οι οπαδοί της θύρας 7 και οι αντίστοιχοι της 4, της 3 της 13 της 21 κλπ κλπ, γνωρίζουν τα βασικά ,(ότι η μπάλα είναι στρογγυλή και ότι η κάθε ομάδα έχει 11 παίκτες). και αν και πολλάκις έχουν κατηγορηθεί για τις παραβατικές τους συμπεριφορές, επειδή πάνω από όλα έχουν την ομάδα τους, έχουν κρίση και δυσανασχετούν πολύ συχνά όταν βλέπουν ότι δεν τα δίνουν όλα οι παίκτες στον αγώνα.
        Άρα άστοχο το παράδειγμα του φαν-ατικού που δεν καταλαβαίνει τι βλέπει , τι διαβάζει και τι ακούει. Υπάρχουν φαν και φαν.
        Υπάρχουν πχ και φαν που κάνουν ότι τους πει το κονκλάβιο και οι εκάστοτε προσωπικές βλέψεις..Π.χ οι ακόλουθοι ενός «κόμματος», που ενώ για πολλά χρόνια κόπτονταν περί της εβραϊκότητας και ανθελλήνικότητας του Χριστιανισμού. Ακόμα και μέχρι τις εκλογές υπήρχαν στον επίσημο ιστότοπό τους σχετικά σχόλια, άρθρα και βιβλία, που κυνηγούσαν και επιτίθονταν σε κάθε ιδέα και τι Χριστιανικό. Μετά τις εκλογές τα εξαφάνισαν όλα!!!
        Όταν δε χρειάστηκε πολιτικά ερρείσματα, άρχισαν οι οπαδοί του να «το παίζουν» Χριστιανοί και μάλιστα Ορθόδοξοι!!! Είναι δε ζήτημα αν κατανοούν έστω και το βασικό που πρεσβεύει ο Χριστός , την Αγάπη.

        – Οι επιλογές του καθενός είναι δική του ευθύνη και οπωσδήποτε κανένας δε σε ανάγκασε «Πολυτεχνίτη» να «ρεστάρεις την περίπτωσή σου» εδώ μέσα με την έννοια που το εννοείς….
        Θα πρόσθετα δε ότι, είναι πολύ σημαντικό οι πράξεις σου να είναι συνέπεια των λόγων σου, ειδάλλως όντως καταντάνε “σύστημα διανόησης” και στην ουσία χάνεις και το όποιο πιθανό δίκιο εμπεριέχουν κάποιες απόψεις-θέσεις σου.
        Ειδικότερα δε αν σκεφτείς , ότι η δική σου τεκμηρίωση (το πολυπόθητό σου γιατί) που βασίζεται και ξεκινά με την απορία σου «τριανταοκτώ λεπτά και είκοσι εννέα δευτερόλεπτα ακατάσχετης και ατεκμηρίωτης αοριστολογίας την οποία υποστήκαμε, με τι εφόδια μας εξόπλισε για να αντιμετωπίσουμε την κρίση», εξελίχτηκε σε μερικά σχόλια (26 Οκτωβρίου 2012 στις 11:40 πμ,
        30 Οκτωβρίου 2012 στις 5:16 μμ, 1 Νοεμβρίου 2012 στις 5:01 μμ, 1 Νοεμβρίου 2012 στις 4:50 μμ , 3 Νοεμβρίου 2012 στις 2:21 πμ) που όντως αν καθήσει κανείς να τα μελετήσει και να τα αξιολογήσει, θα φτάσει στο δικό σου συμπέρασμα: αρκετές αράδες ακατάσχετης και ατεκμηρίωτης αοριστολογίας (την οποία αρκετοί σεβαστήκαμε και επιλέξαμε να διαβάσουμε) και η οποία αφενός δε μας προσέφερε κανένα εφόδιο για την κρίση, αλλά επιπλέον δεν μας απέδειξε ούτε σε ένα σημείο το γιατί η ομιλία του κ Ράμφου δεν ήταν πρακτική (που επαναλαμβάνω είναι και ο λόγος που έγραψες τα σχόλια).

        – Σχετικά τώρα με το ότι τα λεγόμενα του Ράμφου δεν εμπεριέχουν τεκμηρίωση και είναι αυθαίρετα, θα σου έλεγα να ξαναδείς- ακούσεις πιο προσεκτικά την ομιλία που σχολίασες. Αντιθέτως με όσα λες, σε κάθε σημείο της ομιλίας εξαντλεί (με το παραπάνω μάλιστα) την επεξήγηση του γιατί φτάσαμε ως εδώ, τι πρέπει να κάνουμε και γιατί να το κάνουμε. Επίσης δε χρειάζεται να είναι κανείς μορφωμένος για να παρακολουθήσει την τεκμηρίωση το λόγων του, αλλά απλή λογική. Ο Ράμφος χρησιμοποιεί αναγκαστικά όπως και όλοι οι φιλόσοφοι, τη λογική για να φτάσει στα συμπεράσματα.

        Και ναι η λογική είναι δύσκολη. Όχι βέβαια στην κατανόηση. Αλλά στην αποδοχή,
        – θα επαναλάβω κάτι που είχε πει ο ίδιος σε μια παλαιότερη συνομιλία του σε έναν φοιτητή, ο οποίος του είπε πως δεν κατανοεί την τοποθέτησή του : «Δεν πειράζει».
        Είναι πολύ απλό, όπως κάποιος που ληστεύει πιστεύει ακράδαντα ότι η πράξη του εμπεριέχει λογική και είναι δίκαια, με βάση το δικό του βόλεμα, έτσι και για εμάς τους υπόλοιπους η πράξη του είναι παράλογη και παράνομη.

        Μου αρέσει!

      • @Voskos
        Κατ’αρχάς ευχαριστώ για το «κύρηγμα». Να σου υπενθυμίσω όμως ότι δεν ζούμε στην εποχή των κυρηγμάτων.

        Στο πιο πάνω σχόλιο μου έγραψα ακριβώς τι είπε στο βίντεο (το οποίο, ω δυστυχία μου, το είδα δυο φορές).

        Δεν νομίζω οτί αξίζει τον χρόνο να ασχοληθώ άλλο με το θέμα, ούτε και έχει κανένα βάρος ή νόημα η ανώνυμη κρίση μου. Το εγγύς μέλλον θα κρίνει την αξία του κάθε Ράμφου σύντομα.

        Οι περισσότεροι εδώ μέσα αδυνατείτε ή δεν θέλετε να καταλάβατε όχι μόνον τα αντίθετα σχόλια εδώ μέσα αλλά ακόμα χειρότερα το τι λέει και που το πάει ο κ. Ράμφος, «δεν πειράζει»…

        Μου αρέσει!

  10. Όποιος ισχυρίζεται οτι ο Nietzsche θεμελιώνει στοχασμούς απάνω στο έθνος ή την φυλή με κατασκευαστικούς όρους ιδεολογίας, αποδεικνύει μόνο πως για να μπορέσει να πάρει μέρος στη συζήτηση της νιτσεϊκής διδασκαλίας θέλει πολύ ψωμί ακόμη!

    Μου αρέσει!

  11. Εγώ το καταλαβαίνω αλλιώς… Ο κος Ράμφος αναφέρεται στην συλλογική ιδιοσυγκρασία του Νεοέλληνα και ορισμένες παθογένειες σε αυτή. Η κρίση φυσικά και έχει ευρύτερες διαστάσεις. Ωστόσο αποτελεί τεράστια ευκαιρία να ξανασκευτούμε ορισμένα πράγματα σχετικά με την κουλτούρα μας. Ας μην χαθεί αυτή η ευκαιρία. Αυτό καταλαβαίνω.

    Μου αρέσει!

  12. Θα συμφωνήσω με μερικούς στα σχόλια ότι ο λόγος του Ράμφου χωλαίνει σε αρκετά σημεία. Χρειάζεται, όμως, να ανοίξουν αρκετά καλά τα αφτιά τους για να καταλάβουν τι θέλει να πει. Ούτε να προτείνει λύσεις συγκεκριμένες προσπαθεί ούτε να κάνει υποδείξεις ούτε να κάνει τον ξερόλα. Προσπαθεί να εμπνεύσει και να κάνει τους ανθρώπους να ανοίξουν τον τρόπο που σκέφτονται και νιώθουν.

    Επιστρέφοντας, ωστόσο, στα σημεία που χωλαίνει ο Ράμφος, είναι προφανές ότι ένας θεωρητικός άνθρωπος είναι σπάνιο να διαθέτει ικανότητες επί των πρακτικών και απτών καταστάσεων. Να μην ξεχνάμε τι έπαθε ο Πλάτωνας όταν πήγε να εφαρμόσει τις ιδέες του στη Σικελία. Έτσι κι ο Ράμφος αδυνατεί να δείξει μια συγκεκριμένη οδό που θα μας βγάλει σε μια νέα εποχή.

    Αυτό που έχει σημασία, όμως, είναι ότι παραμένει ο μοναδικός Έλληνας που έχει ασχοληθεί σοβαρά με το πρόβλημα της σύγχρονης κουλτούρας μας και έχει φέρει στην επιφάνεια τρομακτικά ζητήματα που έχουν τη δυναμική να βάλουν την Ελλάδα σε μια νέα εποχή.

    Μου αρέσει!

    • Διαφωνώ κάθετα. Οι θεωρητικοί είναι πρακτικότατοι αλλά δεν αισθάνονται ότι είναι η δουλειά τους αυτή. Πρέπει να τους πιέσεις για να το κάνουν. Βαριούνται. Έτσι, αναλαμβάνουν άλλοι που τη θεωρία των θεωρητικών την «θεωρητικοποιούν».

      Μου αρέσει!

      • Η για χρόνια εμμονή του Ράμφου να προσπαθεί να «σπρώξει» τους ανθρώπους του ΠΑΣΟΚ δείχνει ότι δεν πρόκειται για πρακτικό άνθρωπο. Εκτός από το ότι υπήρξε συνομιλητής του ΓΑΠ, είχε στηρίξει ανοιχτά πρόσωπα όπως ο Γ. Φλωρίδης ή ο Α. Παπαδόπουλος. Κάτι που δεν είναι κακό, αλλά αν ελπίζεις ότι το παλιό θα φέρει το καινούργιο, δεν μιλάμε για λύση που αφορά την πραγματικότητα.

        Μου αρέσει!

  13. Ειναι αποριας αξιον , πως υπάρχουν ακόμη ανθρωποι που αμφισβητούν την αλήθεια και την πραγματικότητα των όσων λέει ο κ Ραμφος στην ομιλία του.
    Οποιος εχει δουλέψει εστω και μια εβδομάδα στο ελληνικό δημόσιο [ υπάλληλος του οποίου ειμαι κι εγω μετα απο 15 χρόνια στο ιδιωτικό , και που κατα καιρους ντρεπομαι για αυτό, αμεσως αντιλαμβάνεται που ωφείμεται η καταντια μας.Είμαστε ενας λαός αμορφωτος , ξερόλας , ακρως συντηρητικός , κοιμισμενος απο τους εκάστοτε παπαδες, πολιτικούς και ρουσφετολόγους στους οποίους αφεθηκαμε για ολους αυτούς τους λόγους που εκθέτει παραπάνω ο καθηγητής που τόσο ευγενικά μας ανελυσε.

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s