Το Ελληνικό πρόβλημα. Στέλιος Ράμφος, Έλλη Στάη, Net Week (01 07 2012).

Στάη: Εδώ μου βγαίνετε απαισιόδοξος για το είδος των Ελλήνων. Τί είμαστε οι Έλληνες, τώρα βρισκόμαστε σε μια υπαρξιακή κρίση μέσα από τις πολιτισμικές εξελίξεις, δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία για αυτό, σε μια συλλογική υπαρξιακή κρίση. Τι είδος είναι αυτός ο σύγχρονος Έλληνας. Είναι αυτό που περιγράφετε; Που θέλει αυτή την ακινησία, γιατί δεν διαχειριζόμαστε σωστά τον εσωτερικό μας χρόνο, όπως λέτε, που μας οδηγεί σε μη λήψη αποφάσεων, οπότε σε απραξία συνήθως και σε ανακύκλωση των βολεμάτων, να το πω έτσι, αν το κατάλαβα καλά. Και θα το πούμε και πρακτικά, δηλαδή γιατί μιλάμε όλο αυτό το διάστημα για τις περίφημες διαρθρωτικές αλλαγές. Όλα αυτά τα οποία λέμε, είναι να φύγουμε από ένα πλέγμα συστημάτων στα οποία έχουμε μάθει να ζούμε, στα οποία έχουμε βολευτεί, είτε είναι ο δημόσιος τομέας, στον οποίο άλλοι μπορεί να δουλεύουν άλλοι μπορεί να μη δουλεύουνε και να κάθονται λίγο παραπάνω, είτε είναι προνόμια τα οποία έχουν πολλές κοινωνικές ομάδες, είτε είναι η αίσθηση ότι μπορεί να τα κάνουμε όλα άρπα κόλα, χωρίς ποτέ να πληρώσουμε το οποιοδήποτε κόστος. Αυτά είναι τα χαρακτηριστικά μας; Δεν είναι όμορφα, να τα δεχτούμε ως χαρακτηριστικά.

Ράμφος: Μπορούμε, όμως σε όλες αυτές τις περιπτώσεις, αρκεί να είμαστε σωστοί, μπορεί αν είμαστε και αυστηροί. Δεν πειράζει, αρκεί να είμαστε σωστοί, όμως, αν δεν είμαστε σωστοί … Το σχήμα το δικό μου όπως το αντιμετωπίζω, όπως το καταλαβαίνω είναι το εξής: Είμαστε μία κουλτούρα η οποία δεν βγήκε από το Μεσαίωνα της. Δηλαδή όταν τον δωδέκατο, δέκατοτρίτο, αιώνα άρχισαν οι κουλτούρες της δύσεως να βγαίνουνε και να ετοιμάζουνε την αναγέννηση τους, αυτό δεν έγινε στη Ελλάδα, επιχειρήθηκε, δεν πέτυχε τον δωδέκατο, τον δέκατο τέταρτο αιώνα, μετά ακολούθησε η Τουρκοκρατία που μας βόλευε, γιατί επιλέξαμε τους Τούρκους δεν μας κατέλαβαν, μας πήγαιναν πιο πολύ, δηλαδή, καλλίτερα φακιόλι τουρκικό παρά παπική τιάρα ας πούμε, και αυτό το πράγμα συνεχίστηκε στους επομένους αιώνες. Τι έγινε; Δεν παραμείναμε στον χώρο εκείνο, έγινε αυτή η έρημη επανάσταση του 21, δημιουργήθηκε αυτό το έρημο το Ελληνικό το κράτος, και τότε συνέβη το εξής ιδιαίτερο πράγμα, το οποίο έχει σχέση με τα σημερινά. Φτιάξαμε ένα κράτος, το κράτος αυτό μπήκε όπως μπήκε μέσα στους ρυθμούς της νεωτερικότητος, ενός πολιτισμού που είχε διαμορφωθεί με την  αναγέννησή του, με την ανάπτυξη της ατομικότητος, με τους θεσμούς με το κράτος κ.τ.λ. Μπήκε εκεί ως κράτος και ταυτοχρόνως απέρριψε τις αξίες αυτού του  πολιτισμού. Εκεί αρχίζει η αρρώστια μας. Ποιες είναι οι αξίες; Αξίες είναι οι θεσμοί, είναι η υπογεννητικότης

Στάη: Γιατί λέτε ότι  έγινε αυτό;

Ράμφος: Γιατί δεν ήμασταν έτοιμοι.

Στάη: Τώρα είμαστε έτοιμοι;

Ράμφος: Αρχίζει λοιπόν μία περιπέτεια 190 ετών, η οποία έχει αυτό το χαρακτηριστικό, ντυμένη ευρωπαϊκά και με προσπάθειες έτσι κι αλλιώς, ας πούμε, που γίνονται είτε σοβαρές, Τρικούπης, Βενιζέλος, είτε λιγότερο σοβαρές, είτε ευτελέστερες, έχουμε αυτό το θέμα, έχουμε μπει, αλλά δεν παρακολουθεί η ψυχή μας. Δεν παρακολουθούν οι αξίες μας.

Στάη: Δηλαδή ξέρετε τι μου λέτε τώρα, ότι κακώς ως πολιτική απόφαση μπήκαμε και στο συνεταιρισμό της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Αυτό μου λέτε, αν δεν παρακολουθεί η ψυχή μας και η κουλτούρα μας δεν έχει φτάσει σε αυτό το σημείο, που δεν είμαστε έτοιμοι να αποδεχθούμε και τις δομές ενός κράτους αλλά και τις αξίες των συνεταίρων μας, ότι κακώς είμαστε εκεί, αυτό μου λέτε.

Ράμφος: Μα κοιτάξτε να δείτε, οι Ευρωπαίοι για να φτάσουν εκεί που είναι, φαγώθηκαν από το 1200 ως το 1600 και μετά ακόμη περισσότερο, εμείς δεν έχουμε δικαίωμα 200 ετών.

Στάη: Σαφώς θα δώσουμε στον εαυτό μας αυτό το δικαίωμα.

Ράμφος: Ας δώσουμε άλλα 100 λοιπόν, προσοχή, το πρόβλημα ποιο είναι, ότι μέχρι τώρα, δεν έχουμε συνειδητοποιήσει αυτό το σχήμα που σας περιέγραψα. Από τη στιγμή που αυτό θα συνειδητοποιηθεί, θεωρώ, έχω εντοπίσει, νομίζω, αισθάνομαι, δεν ξέρω τι, ότι αυτό είναι το Ελληνικό πρόβλημα και επειδή αυτό μας έχει αρρωστήσει, διότι θεωρώ ότι περνάμε μια περίοδο ασθενείας, oι ασθένειες δεν είναι μόνο για τα άτομα, είναι και για τους λαούς και για τις κοινωνίες και πολλοί λαοί το έχουν πάθει αυτό.

Στάη: Συλλογικές αρρώστιες βέβαια.

Ράμφος: H χιτλερική Γερμανία, ήταν βαθύτατα άρρωστη, η κομμουνιστική Ρωσία, η άλλες χώρες, ήταν βαθύτατα άρρωστα πράγματα. Επειδή έχουμε αυτή την αρρώστια, επιμένω λοιπόν και θέλω να εξηγήσω ακριβώς για να καταλάβει ο κόσμος,  πόσο σημαντικό πράγμα είναι οι μεταρρυθμίσεις, οι οποίες θα έχουν αυτή τη στόχευση όμως. Θα ξέρουν δηλαδή ότι το πρόβλημά μας είναι ότι φοράμε Φράγκικα, ότι ένα εκατομμύριο στα έντεκα, είναι άνθρωποι μοντέρνοι στον τόπο μας, και ταυτοχρόνως έχουμε απορρίψει τις αξίες των κοινωνιών αυτών, αλλά βολευόμαστε με τα αποτελέσματα, με τα Cayenne, με τα σπίτια, με τα κινητά, με όλα αυτά τα πράγματα. Θέλει όμως αυτό το πράγμα για να συντονιστεί μια υποδομή.

Στάη: Θέλει μια στήριξη.

Ράμφος:  Kαι μια κατανόηση του προβλήματος. Αυτό δεν έγινε μέχρι τώρα με σαφήνεια έγινε υποσυνείδητα. Ο Βενιζέλος, ο ένας, ο άλλος, που προσπαθούσαν να κάνουν αυτά τα πράγματα. Η πνευματική ελίτ του  τόπου, δεν είχε με μεγάλη σαφήνεια καταλάβει συνειδητοποιήσει, εκθέσει, παρουσιάσει αυτό το πρόβλημα. Οφείλουμε να το κάνουμε γιατί και μ αυτό…

Στάη: Προφανώς και η λεγόμενη πνευματική Ελίτ του τόπου θα ακολουθεί τα ίδια χαρακτηριστικά του συνόλου της κοινωνίας υποθέτω, δεν θα είναι κάτι ξεχωριστό, οπότε και εκεί υπάρχει παθογένεια μου λέτε, και στη λεγόμενη, πνευματική…

Ράμφος: Σωστό. Αν τώρα ξεκολλάμε λοιπόν λιγάκι, δεν είναι τυχαίο ότι δεν έχουμε μυθιστόρημα στη  Ελλάδα, ενώ έχουμε ποιήματα, το ποίημα είναι ευαισθησία, συναίσθημα, το μυθιστόρημα είναι λογική οργάνωση. Δεν έχουμε εύκολο επιστημονικό λόγο, δεν είναι εύκολα αυτά τα πράγματα, δεν έχουμε έρευνα στα πανεπιστήμια, έχουμε απαντήσεις, δεν έχουμε ερωτήματα, τα χουμε πει αυτά πολλές φορές. Έχει σημασία όμως στο μέτρο που αυτό που λέμε τώρα είναι σωστό, να καταλάβουμε ότι πρέπει να υποστηριχθεί πλέον όλο το πρόβλημα της ανατάξεως της οικονομικής, με αυτό. Αν δεν γίνει αυτό, θα επανέλθουμε, και αν τυχόν ,αν όλα ξεκαθαρίσουν και πάνε όλα καλά τώρα, σε δέκα χρόνια θα είμαστε στα ίδια.

Στάη: Αντιληπτό τι λέτε.

Ράμφος: Δεν είμαι λοιπόν απαισιόδοξος για τους Έλληνες.

Παρακολουθείστε ολόκληρη τη συνέντευξη.

Το Ελληνικό πρόβλημα. Στέλιος Ράμφος, Έλλη Στάη (01 07 2012) from Aviothal on Vimeo.

8 thoughts on “Το Ελληνικό πρόβλημα. Στέλιος Ράμφος, Έλλη Στάη, Net Week (01 07 2012).

  1. Ο κύριος Ράμφος γράφει όμορφα, προσεγμένα και από ότι φαίνεται από τον όγκο της δουλειάς του, πολύ γρήγορα.

    Πέρα από αυτό και επί της ουσίας, αυτά που γράφει είναι όμορφα διατυπωμένες κενολογίες, άνευ περιεχομένου, λογικής και τεκμηρίωσης.

    Δεν είναι βέβαια ο μόνος «πνευματικός» άνθρωπος της χρεωκοπημένης χώρας μας που κάνει συστηματικά το ίδιο.

    Όταν ο νεοέλληνας αρχίσει να αναζητά την τεκμηρίωση των θέσεων και το πρακτικό αποτέλεσμα των λόγων, τότε μόνον θα έχουμε ξεφύγει από την κρίση και την παρακμή.

    Μου αρέσει!

    • Αν κρίνουμε από το δικό σου μήνυμα είσαι υπόδειγμα μή τεκμηρίωσης των θέσεών σου. Ίσως θα έπρεπε να ακολουθήσεις τη δική σου συμβουλή πρώτος. Ο Ράμφος είναι ίσως ο μόνος «πνευματικός» άνθρωπος της χρεωκοπημένης χώρας μας που πρώτον μιλά επί της ουσίας στο βαθμό που του επιτρέπει το επίτρέπει το επίπεδο των συνομιλητών του και δεύτερον έχει επανειλλημένα και δημόσια μιλήσει για πολύ συγκεκριμένα πρακτικά αποτελέσματα των ιδεών του. Εκτός από ασυνεπής στις συμβουλές σου δεν είσαι και καλά ενημερωμένος.

      Μου αρέσει!

      • Γιατί τεκμηριώνει ο κ. Ράμφος στα κανάλια τίποτα;
        Γιατί π.χ. το πρόβλημα της Ελλάδας, που βασικά είναι η έλλειψη ή η υπολειτουργία των θεσμών, ισοδυναμεί με έλλειψη «σοβαρής» κουλτούρας;

        Το σημερινό πρόβλημα της χώρας είναι ενα τυπικό πρόβλημα οποιασδήποτε «αναπτυσσόμενης» χώρας, δηλαδή μιας χώρας η οποία δια της βίας ωθείται σε ένα «βορειοευρωπαικό» κρατικό πλαίσιο και της οποίας οι ηγεσίες αποτελούν μαριονέτες των «καλών βορειοευρωπαίων προτεσταντών». Ή μηπως δεν είναι έτσι;

        Να πεις στον κ. Ράμφο ότι το πως μια χώρα αποκτά καλοδομημένους και λειτουργούντες θεσμούς είναι αγνωστο ακόμα. Ή αν ξέρει αυτός ας μας παραθέσει αντίστοιχη σοβαρή βιβλιογραφία.

        Για παράδειγμα η κρατική οντότητα με την μεγαλύτερη περίοδο ζωής (πάνω από 800 χρόνια) ήταν το Βυζάντιο του οποίου η κρατική οργάνωση και θεσμοί ήταν αξιοζήλευτοι και μελετώνται ακόμα και σήμερα. Και όλως «παραδόξως» (κατά Ράμφο) είχε μια Θεοκρατική κοινωνική δομή, βασισμένη στον Ορθόδοξο Χριστιανισμό.

        Μου αρέσει!

  2. Σαν τον τσαρλατάνο τον Αριστοτέλη ένα πράγμα. Και αυτός έτσι πολύ όμορφα, προσεγμένα και πολύ γρήγορα υπολογίζεται ότι έγραψε γύρω στα 400 βιβλία… Κομπογιανίτες… Τι να περιμένει κανείς. Ευτυχώς που έχουμε και εσένα Πολυτεχνίτη και μας άνοιξες τα μάτια.

    Μου αρέσει!

  3. Στο βιβλίο του Στέλιου Ράμφου, Time Out, αναλύεται με βαθυστόχαστο και ευφυή τρόπο η σχέση του έλληνα με το χώρο – να βάλω ένα κεραμίδι στο κεφάλι μου και το χρόνο – έχει ο Θεός- ως αίτια της σημερινής κρίσης αλλά πολύ περισσότερο της δυσκολίας της εξόδου από αυτή.
    Σας προτρέπω να το διαβάσετε. Αν σας δυσκολέψει το λόγιο ύφος και η γραφή μην αποθαρρυνθείτε. Ροφήξτε με υπομονή και επιμονή τη συνέχεια που θα σας αποζημιώσει.
    Τώρα θα προσπαθήσω να προβάλλω τα κύρια σημεία όπως τα έχω καταλάβει και να δώσω το νόημα που θα μας κάνει καλό και θα μας προχωρήσει γιατί έτσι πρέπει να κάνουμε να προχωράμε.
    Όσοι με γνωρίζετε θα ξέρετε ότι είμαι αισιόδοξος και θετικός άνθρωπος. Μέσα από το βιβλίο κατάλαβα γιατί είμαι έτσι. Έχω διαφορετική αίσθηση του χώρου και του χρόνου όπως περιγράφει ο Ράμφος για τον μέσο έλληνα. Δηλαδή είμαι εκτός τόπου και χρόνου!!! ΧΩΡΟΣ: Ο έλληνας έχει μεγάλη σχεδόν εθιστική ανάγκη για το δικό του σπίτι. Κι αυτό προέρχεται από την οικογένεια ως θεμέλιο λίθο ή την εστία, όπως έλεγαν οι αρχαίοι. Γύρω από αυτή κινείται και έχει ως κεντρικό και σταθερό σημείο αναφοράς. Αυτό μεταξύ άλλων δείχνει τον ατομισμό που μας διακατέχει και στη συνέχεια την κλειστή κοινωνία μας. Ασχολούμαστε μόνο με μας μέχρι πίσω από την πόρτα μας και κάποιων φίλων μας. Όχι με το δημόσιο βίο.
    ΧΡΟΝΟΣ: Ασχολούμαστε μόνο με το παρελθόν και το παρόν. Όχι με το μέλλον. Και επιθυμία μας είναι να παρατείνουμε το παρόν που γνωρίζουμε και αισθανόμαστε οικειότητα. Ο Ράμφος παραθέτει εδώ ωραία παραδείγματα, το καφενείο, τον πασατέμπο μέχρι τις ουρές και τη βασανιστική γραφειοκρατία που με τις συνεχείς καθυστερήσεις και αναβολές είναι σαν να μη θέλει να πάμε στο επόμενο βήμα αλλά να κολλήσουμε στο παρόν.
    Και ξέρετε γιατί δεν ασχολούμαστε με το μέλλον? Ο Έλληνας φοβάται το άγνωστο, άρα φοβάται και δεν ασχολείται με το μέλλον ! Διότι δε θέλει τις αλλαγές!
    Άρα η συγκεκριμένη παραδοσιακή σχέση μας με το χώρο και το χρόνο μας κάνει ατομιστές και εσωστρεφείς. Στη συνέχεια αποφεύγουμε προβλέψεις και προγραμματισμούς διότι δεν κοιτάμε το μέλλον που απαιτεί κάτι τέτοιο αλλά μόνο το παρόν γιατί δε θέλουμε τις αλλαγές. Έτσι λοιπόν αφήνουμε το μέλλον μας σε κάποιον τρίτο όπως …ο Θεός. Θα δούμε… έχει ο Θεός ….όπως χαρακτηριστικά λένε πολλοί και το μόνο που κάνουν είναι να αντιδρούν σε όποια αλλαγή, να αμφισβητούν, να κριτικάρουν και να κατηγορούν τους άλλους. Όπως λέει χαρακτηριστικά ο Ράμφος, γιατί αυτός και όχι εγώ? Άρα ούτε αυτός! Και δώστου επίθεση και κριτική. Και μάλιστα το λέει έλλειψη αυτοσυνείδησης.

    Και ξέρετε διότι δεν μας αρέσουν οι αλλαγές? Διότι δεν είμαστε υπεύθυνοι, είμαστε ανεύθυνοι, δεν θέλουμε να πάρουμε τη ευθύνη μια αποτυχίας, ακόμη και σε πιο άπλες περιπτώσεις διότι σε μας που είμαστε ΜΟΝΑΔΙΚΟΙ δεν επιτρέπονται αποτυχίες διότι μας ρίχνουν το χάρτινο πύργο μας που στήσαμε με το ..οικόσημο μας απέξω για να μας θαυμάζουν.
    Άρα για να γλυτώσουμε από τη μοίρα μας πρέπει
    ΝΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΞΩΣΤΡΕΦΕΙΣ και ΕΝΕΡΓΟΙ ΠΟΛΙΤΕΣ
    ΝΑ ΒΛΕΠΟΥΜΕ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΝΑ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΙΖΟΥΜΕ ΚΑΙ ΝΑ ΕΝΕΡΓΟΥΜΕ
    Όπως πολύ καλά το είπε ο Ράμφος, καλύτερα να μιλάμε να βγούμε έξω από τον ατομιστή εαυτό μας παρά από την Ευρώπη.
    Ξέρετε κάτι? Πόσες φορές το έχετε ακούσει αυτό από άλλους λιγότερο διάσημους από το Ράμφο? Πόσο έχετε δώσει σημασία? Κι αυτό γιατί η νομιμοποίηση μιας πρότασης, μιας ιδέας εξαρτάται από το φορέα της. Και δω είναι η ευθύνη των ανθρώπων που οι δηλώσεις τους έχουν άμεση νομιμοποίηση δηλαδή εισακούγονται. Που είναι οι πνευματικοί φορείς της χώρας μας, οι φιλόσοφοι, οι ποιητές, οι επιστήμονες? Γιατί δεν φτάνουν στα αυτιά μας οι απόψεις τους? Και αν δεν φτάνουν μήπως είναι και δικό μας χρέος να βοηθήσουμε σε αυτό?
    Μου αρέσει να ονειρεύομαι και να δημιουργώ άρα έχω καλή σχέση με το μέλλον (η κοσμετολογία έχει ευτυχώς προχωρήσει..) ενδιαφέρομαι για τους άλλους και βρίσκω ευκαιρίες να κινώ τα νήματα ως ενεργός πολίτης, δε φοβάμαι τις αλλαγές ,αναλαμβάνω τις ευθύνες μου, θα ζούσα άνετα σε άλλη χώρα.
    Άρα είμαι εκτός τόπου και χρόνου!
    Ονειρευτείτε!!!!!! Ας βρίσκουμε τις ευκαιρίες να απολαμβάνουμε το παρόν ας μας μαυρίζει η ψυχή πολλές φορές. Και κάποιες άλλες κλείστε τα μάτια και ονειρευτείτε γιατί μόνο έτσι θα βγούμε από την κρίση και σαν λαός και σαν άτομα.
    Σε επόμενο άρθρο θα γράψω για τα όνειρα που δεν πρέπει να μένουν μόνο όνειρα. Προς το παρόν ΟΝΕΙΡΕΥΤΕΙΤΕ και μοιραστείτε τα όνειρα σας ΕΙΝΑΙ ΜΕΤΑΔΟΤΙΚΟ!

    http://reboundersatworklife.wordpress.com/

    Μου αρέσει!

  4. Η χωρίς νόημα κριτική και ενίοτε λίγο εσωτερική κακία για τους υψηλότερους από εμας. Η κακολογία και η ζηλοφθονία μεγάλα προτερήματα των Ελλήνων!
    Και όλα αυτά βέβαια οφείλονται στην έλλειψη παιδείας από το σπίτι μας.
    Ελλειψη φαντασίας και οραματισμού. Λυπάμαι πολύ που ακόμα δεν λέμε να
    βελτιώσουμε την ποιότητα μας. Αυτά.

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s