Ο Στέλιος Ράμφος συνομιλεί με την Πόπη Τσαπανίδου σχετικά με τις πολιτικές εξελίξεις ( 9 5 2012 )

Το λάθος των πολιτικών και η στέρησή τους είναι ακριβώς ότι βλέπουν μόνο αριθμούς ενω πίσω από τους αριθμούς, ψυχές διαχειρίστηκαν την καταστροφή. Αυτές οι ψυχές είτε συναλλάσσονταν πελατειακά είτε έκαναν οτιδήποτε άλλο, αλλά με όρους ελλείψεως και απουσίας νοήματος, από την κοινωνία. Δηλαδή ποιο είναι το πρόβλημα το ελληνικό με μία φράση; Ότι όντας με νοοτροπίες και με ψυχισμούς προνεωτερικούς, δηλαδή πριν το 1600, ζούμε σε μια εποχή τεραστίων τεχνικών επιστημονικών και άλλων δυνατοτήτων. Οπότε οι χώρες όπως η δική μας όπως μπορεί να είναι και οι χώρες της ανατολής, με νοοτροπίες ανασφαλείας, μπαίνουμε σε περιοχές και σε κοινωνίες που ζητάνε μεγάλες πρωτοβουλίες. Αυτό είναι η βάση της κρίσεως. Αυτό δεν υπάρχει στον πολιτικό λόγο καθόλου.
…πρέπει να μην ξεχνάμε ότι το μυαλό του Έλληνα είναι μια θημωνιά που παίρνει συνεχώς φωτιά από τις φαντασιώσεις του, αλλά πρέπει να ξέρουμε ταυτοχρόνως ότι υπάρχουν φωτιές που σβήνουν με νερό και φωτιές που σβήνουνε με αίμα.

16 thoughts on “Ο Στέλιος Ράμφος συνομιλεί με την Πόπη Τσαπανίδου σχετικά με τις πολιτικές εξελίξεις ( 9 5 2012 )

  1. Δεν μας αφαιρούν την αυτοπεποίθηση. Παραιτούμαστε μόνοι μας όταν σταματάμε να πράττουμε. Ταυτιζόμαστε με εκείνον που φοβόμαστε για να προστατευτούμε. Η στέρηση και η κακοπάθεια δεν ενώνει. Το όραμα ενώνει. Ζούμε με νοοτροπία του 1600, σε μία κοινωνία υψηλής τεχνολογίας. Οι τελικές μας επιλογές είναι οικογενειοκεντρικές και δεν αφορούν το καλό της κοινωνίας.

    Μου αρέσει!

  2. Καλησπέρα!

    ΠΡΟΛΟΓΟΣ
    Περιττό, αλλά θέλω να το πω: Σας ευχαριστώ πολύ Κ. Ράμφο για την εξαιρετική ομιλία! Θα μου επιτρέψετε να γίνω λίγο ευθύς και να πω: A Virtuous Ramfos-On-Fire kick-ass Performance! Τέλεια! Χρησιμοποιείτε μεταφορές, εικόνες και έναν λόγο ο οποίος παράλληλα με συγκινεί σε συναισθηματικό επίπεδο, αλλά επίσης με ιντριγκάρει διανοητικά. Ο λόγος σας είναι πάντα ένα βήμα μπροστά από το αυτονόητο, πάντα μας ωθεί να προσπαθούμε να κάνουμε νέες, βαθύτερες διαπιστώσεις – με προσπάθεια. Αλλά όταν το καταφέρνουμε – ας μιλάω για μένα – το καταφέρνω, τότε υπάρχει βαθιά ικανοποίηση διπλή: και κατακτώ νέα «γνώση» και αισθάνομαι ότι επικοινωνώ, έστω και μονόδρομα, με ένα υπέροχο πνέυμα, έναν υπέροχο «Νου» – εσάς. Σας ευχαριστώ ειλικρινά!

    ΚΥΡΙΟ ΘΕΜΑ
    Θα ήθελα να δώσω λίγο «τροφή για σκέψη» με αφορμή τα όσα είπατε και ίσως παράλληλα να «ξελάφρώσω» εξωτερικεύοντας μερικές σκέψεις μου σχετικά με:
    1. Την απουσία παραδειγμάτων (υποθέτω εννοείτε «role models»)
    2. Τη φράση σας «Η Ελλάδα Πεθαίνει»
    3. Τα Οράματα και τη δύναμή τους
    4. Την ανατολικού τύπου Θρησκευτηκότητα και την Πρωτοβουλία
    5. Έναν συναισθηματικό μου ειρμό…
    6. Την ανάλυση αυτού του μηνύματος σε μετά(meta)-επίπεδο

    1. Την απουσία παραδειγμάτων
    Τι θα λέγαμε για την Σιγκαπούρη; Αν είναι δύσκολο να βρούμε στη γειτονιά μας πολιτικούς πολιτισμούς άξιους μιμήσεως και αν η Ελβετία μας πέφτει πολύ «εξαιρετική περίπτωση», γιατί να μην κοιτάξουμε λίγο πιο μακριά; Ένας φίλος μου μού είπε πρόσφατα, αφού έζησε εκεί για 1 χρόνο, ότι στη Σιγκαπούρη έχουν κάνει σύνθεση πολλών καλών από αλλού και επίσης έχουν ένα σαφώς διατυπωμένο όραμα για την χώρα το οποίο κάνει cascade down σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής και καθορίζει επιλογές! Καλό δεν ακούγεται;

    2. Τη φράση σας «Η Ελλάδα Πεθαίνει»
    Όταν το άκουσα συγκινήθηκα. Χρειάζεται τρομερή ψυχική δύναμη για να δώσει γροθιά κανείς στον μύθο «Η Ελλάδα Ποτέ Δεν Πεθαίνει». Από πού την βρίσκετε; Και μετά τι; Με τι γεμίζει το κενό που αφήνει πίσω της η κατάρρευση ενός μύθου; Φαντάζομαι ότι πρώτα χρειάζεται θρήνος ώστε να έρθει μετά η ανασυγκτότηση, ώστε «στις νέες ανάγκες σου, κόπος βαρύς σκοπούς αλάθευτους κοίτα να βρεις»… η περιπέτεια του ανθρώπου… σε συνεχή αναζήτηση. Και να επισημάνω ότι είναι σαφώς πιο δύσκολο να καταρίπτεις εσωτερικά έναν μύθο χωρίς να είσαι μηδενιστής και κυνικός. Μάλλον αυτό μπορεί να το κάνει κανείς ΜΟΝΟ όταν έχει βρει μέσα του καινούργιο όραμα/μύθο. Και μάλλον αυτή είναι η απάντηση στον μονόλογό μου: Εσείς μέσα σας έχετε βρει το Όραμα και αυτό σας δίνει τη δύναμη να λέτε με ψυχή «Η Ελλάδα Πεθαίνει». Συνεχείστε να μας μιλάτε για να το βρούμε και μεις το Όραμα και να αφυπνηστούμε!

    3. Τα Οράματα και τη δύναμή τους
    Απλά να συμφωνήσω θέλω και να πω ότι το έχω διαπιστώσει από πρώτο χέρι στο εργασιακό μου περιβάλλον: Η συμπεριφορά των ανθρώπων αλλάζει μέρα με τη νύχτα παρουσίας και απουσίας οραμάτων. Καμία φορά όμως τα οράματα των εταιρειών είναι παραπλανητικά και οι εργαζόμενοι μπορεί να πέφτουν θύματα τέτοιων οραμάτων, τα οποία κατασκευάστηκαν ίσως με σκοπό την καθοδήγηση συμπεριφορών. Στο «brain washing» αναφέρομαι. Σε επίπεδο κοινωνίας ένα λάθος όραμα μπορεί να είναι καταστροφικό. Το ερώτημα είναι: είναι καλύτερο ένα έστω και λάθος όραμα από καθόλου όραμα; Δεν ξέρω…

    4. Την ανατολικού τύπου Θρησκευτηκότητα και την Πρωτοβουλία
    Συχνά αναφέρεστε στην Προτεστάντικη ηθική: Πρωτοβουλία, Πράξη, Σε αυτόν και όχι στον άλλον κόσμο κρινόμαστε, κτλ. Μαζί σας είμαι! Και πιστεύω επίσης ότι ακόμα καλύτερη προσσέγγιση των πραγμάτων είναι όλα τα παραπάνω ΣΥΝ μια ανατολικού τύπου Θρησκευτηκότητα και Πίστη, η οποία δεν εστιάζεται σε ευχολόγια και λειτανείες, αλλά σε βαθιά Πίστη η οποία μας δίνει αισιοδοξία και δύναμη να προσπαθούμε ξανά και ξανά και να μην το βάζουμε κάτω. Το να είναι ταπεινός ο άνθρωπος πιστεύω είναι καλό πράγμα. Μπορούμε και να είμαστε ταπεινοί, να ελπίζουμε/πιστεύουμε ότι θα βοηθήσει ο Θεός, ΚΑΙ να κάνουμε εδώ και τώρα ότι περνάει από το χέρι μας να αλλάξουμε τα πράγματα, τελείως πρακτικά, ξεκινώντας από τον εαυτό μας πρώτα πρώτα. Τα λέω όλα αυτά, διότι κάποιες στιγμές αισθάνομαι ότι ίσως λίιιγο να πιάνεται τη μια πλευρά, «ρίχνοντας» κάπως την σημαντικότητα μιας βαθιάς Πίστης. Επίσης, είμαι σίγουρος ότι σε αυτό το σχόλιό μου, που κρίνει και λίγο, θα έχετε μια εξαιρετική απάντηση που θα δίνει την «λύση».

    5. Έναν συναισθηματικό μου ειρμό…
    «μες των ματιών σου την αλήθεια το παραμύθι μου θα βρω» που λέει και το τραγούδι. Κύριε Ράμφο, διαισθάνομαι ότι εσείς μιλάτε για αλήθειες. Εμείς όμως είμαστε συναισθηματικοί Έλληνες και τις αλήθειες που ακούμε από σας, ίσως τις μετατρέπουμε υποσυνείδητα σε παραμύθια… διότι μας αρέσουν, διότι…ξέρετε καλύτερα εσείς το γιατί. Για παράδειγμα:είπατε σε κάποια στιγμή ότι ΑΝ λέτε τώρα το σωστό, τότε by definition δεν υπάρχει αδιέξοδο. Δηλαδή ότι η σωστή παράθεση και κατανόηση των πραγμάτων από μόνη της λύνει το αδιέξοδο. Εύρηκα! Το καινούργιο μας παραμύθι είναι εδώ! Όλα θα πάνε καλά! Τι καλά που ο Κ. Ράμφος μας χαιδεύει τα αφτιά! Ξέρω, δεν αποσκοπείτε σε κάτι τέτοιο, αλλά ίσως τελικά εμείς, μέσα στον παιδισμό μας, αυτό να ακούμε, για αυτό να σας ακούμε: διότι θέλουμε ευησυχασμό. Επίσης να σημειώσω ότι όλα αυτά που λέω δεν έιναι bullet-proof, τα λέω όμως για να δώσω τροφή για σκέψη. Πάνω από όλα εξερευνώ και μετά, επιλεκτικά και με προσοχή, κρίνω. Σίγουρα κάνω λάθος κάπου – μη μου πάρετε το κεφάλι🙂

    ΕΠΙΛΟΓΟΣ
    6. Την ανάλυση αυτού του μηνύματος σε μετά(meta)-επίπεδο
    Διαπίστωσα, καθώς σκεφτόμουνα τι θέλω να γράψω σε αυτό το μήνυμα, ότι κατά κάποιο τρόπο σας «ηρωο-ποιώ» μέσα μου, σας ανάγω ίσως σε κάτι απόλυτο. Δε λέω, όλοι έχουμε ανάγκη από ηγέτες και ειδικά αν έχουμε λιγότερη εμπειρία από όση απαιτούν οι περιστάσεις. Μήπως όμως θα έχουμε πραγματικά μόνο τότε ωριμάσει, όταν θα σας ακούμε χωρίς να μας πλημμηρίζουν συναισθήματα, όταν θα μπορούμε και μεις να εκφέρουμε άποψη σαν και εσάς, να συκγρουόμαστε μαζί σας στο περιεχόμενο των όσων λέτε; Όταν, να το πω αλλιώς, θα σας έχουμε σκοτώσει συμβολικά, όπως σκοτώνει ο έφηβος συμβολικά τους γονείς του; Ε, αν φτάσουμε σε αυτό το σημείο, ίσως έχουμε το ανάποδο πρόβλημα: too many leaders!! Από την άλλη όμως, είναι, πώς να το κάνουμε, όμορφο να «είσαι» παιδί… Και επίπονο να ωριμάζεις…

    * * *

    Ας ωριμάσουμε λοιπόν… έχοντας Πίστη ότι ο πόνος αξίζει τον κόπο… για το καλό των μελλοντικών μας γενεών.

    Με αγάπη από Βαρσοβία,
    -Γιάννης.

    Μου αρέσει!

    • αλίμονο αν η Σιγκαπούρη αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση
      έχουν γραφτεί πολλές μελέτες για την αναντιστοιχία της απότομης οικονομικής ανάπτυξης της περιοχής με τον πιο παρωχημένο τρόπο σκέψης των κατοίκων – μείγμα το οποίο έχει οδηγήσει σε κακοποίηση χιλιάδων υπηρετριών μεταναστριών από καθώς πρέπει νοικοκυραίους, το φαινόμενο έχει φτάσει τα όρια της παράνοιας με πρωταγωνίστριες μάλιστα τις κυρίες του σπιτιού- οι οποίες παρεμπιπτόντως παρόλο που είναι business women προλαβαίνουν να ρίξουν και κανένα χαστουκάκι στην εσωτερική που τους μεγαλώνει τα παιδιά

      Μου αρέσει!

      • Σίγουρα δεν αποτελεί παράδειγμα η Σιγκαπούρη, μια που την τήρηση του νόμου ούτε καν μπορούμε να τη φανταστούμε στη χώρα μας. Στη Σιγκαπούρη η εγκληματικότητα είναι ελάχιστη. Υπάρχει ελάχιστη βία, φτώχια ή παράνομοι μετανάστες. Δε υπάρχουν άστεγοι στους δρόμους. Τα ναρκωτικά δεν είναι κοινωνικό προβλημα. Είναι μόνο πρόβλημα για τους εμπόρους, μια και το εμπόριο ναρκωτικών τιμωρείται μόνο με θάνατο. Υπάρχει η καλύτερη εκπαίδευση στην ΝΑ Ασία. Υπάρχουν δουλειές, εμπόριο, παραγωγή, επιχειρηματικότητα και καινοτομία, χαμηλή φορολογία και πλεονάσματα. Υπάρχει επίσης τρομερά αυστηρός νόμος, ο οποίος εφαρμόζεται. Πάντα. Είμαι δε απόλυτα σίγουρος πως οι «εσωτερικές» στη Σιγκαπούρη είναι σε πολύ καλύτερη θέση από τις «εσωτερικές» στην Ελλάδα. Είναι επισης όλες νόμιμες. Τέλος, οι αντιλήψεις τους για τη διακυβέρνηση είναι πολύ προχωρημένες. Οι παρωχημένες αντιλήψεις, η παρακμή και η εσωστρέφεια είναι χαρακτηριστικό της δικής μας κοινωνίας. Και καλό θα ήταν να παραδειγματιζόμαστε από τις επιτυχίες των άλλων για να βελτιωθούμε κάποτε.

        Μου αρέσει!

      • ανώνυμε η πρόοδος κ η ανάπτυξη πρέπει να βασίζονται στον εκδημοκρατισμό μιας κοινωνίας αλλιώς είναι λέξεις κ πράξεις κενές νοήματος

        Μου αρέσει!

  3. Συμφωνώ απόλυτα με την πολιτική πρόταση περί ενότητας του κυρίου Ράμφου καθώς και με το διανοητικό της υπόβαθρο. Θα τον παρακαλούσα, αν το κρίνει κι όποτε μπορέσει, να ρίξει μια ματιά σε δύο άρθρα μου, που βρίσκονται στην ιστoσελίδα http://kanenaskathenas.wordpress.com/ και τα οποία αναδημοσιεύθηκαν στην ιστοσελίδα της εφημερίδας «ΤΟ ΒΗΜΑ». Τιτλοφορούνται «Η ΕΛΛΑΔΑ ΑΝΗΚΕΙ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ-Μια πρόταση διεξόδου» και «Η ΕΠΟΜΕΝΗ ΜΕΡΑ: ΑΠΟ ΤΟ ΟΧΙ ΣΤΟ ΝΑΙ».

    Με τιμή
    Δημήτρης Κουμάνταρος

    Η ΕΠΟΜΕΝΗ ΜΕΡΑ
    ΑΠΟ ΤΟ «ΟΧΙ» ΣΤΟ «ΝΑΙ»

    Όποιο κι αν είναι το αποτέλεσμα των εκλογών, όποια κυβέρνηση κι αν σχηματισθεί, ακόμα κι αν οδηγηθούμε σε επαναληπτικές εκλογές, υπάρχουν ορισμένες δράσεις, που συγκεντρώνουν ήδη τη θέληση της πλειοψηφίας του ελληνικού λαού και που αν δεν υιοθετηθούν, είναι αδύνατο να οδηγηθεί η κοινωνία μας σε μια σταδιακή έξοδο από την κρίση που την μαστίζει.
    Αυτές οι εκ των ουκ άνευ δράσεις είναι:
    1. Η αλληλεγγύη προς τους φτωχότερους συμπολίτες μας εκφραζόμενη με την μεταφορά οικονομικών πόρων προς αυτούς από τους πλουσιώτερους.
    2. Η καταπολέμηση μέχρι εξαφάνισης της φοροδιαφυγής.
    3. Η απόλυτη διαφάνεια σε όλες τις δημόσιες δραστηριότητες, κρατικές και ιδιωτικές.
    4. Η συστράτευση όλων των κοινωνικών δυνάμεων σε μια προσπάθεια δημιουργικής παραγωγικής οικονομικής ανασυγκρότησης.
    5. Η επανίδρυση του κράτους με κριτήριο τη δημόσια ανταποδοτικότητά του.
    6. Η δημοκρατική αναμόρφωση του πολιτικού συστήματος και του Συντάγματος της χώρας μέσα από δημοκρατικό διάλογο.
    7. Η αντιμετώπιση του προβλήματος της μαζικής μεταναστευτικής εισροής στη χώρα με εγχώριες και διεθνείς πρωτοβουλίες ανθρωπιστικού χαρακτήρα.
    8. Η επίτευξη της μέγιστης δυνατής δυναμικής εθνικής ενότητας στο εσωτερικό και ηανάληψη διεθνών δράσεων στο εξωτερικό με στόχο την εξασφάλιση της καλύτερης δυνατής θέσης της χώρας και της διακαιότερης διεθνούς αντιμετώπισης του χειμαζόμενου ελληνικού λαού.

    Ποιά πολιτική διαχείρηση, ποιά διακυβέρνηση, ποιά κυβέρνηση μπορεί να εγγυηθεί την αποτελεσματικότερη εφαρμογή των παραπάνω δράσεων;
    Μια κυβέρνηση συνεργασίας που θα συγκροτηθεί για να εφαρμόσει αυτό το πολιτικό πρόγραμμα των 8 σημείων και που θα απαρτίζεται από τα ικανότερα κι εντιμότερα στελέχη που διαθέτει η ελληνική κοινωνία μέσα αλλά και έξω από το δεδομένο πολιτικό προσωπικό. Μια κυβέρνηση αναγέννησης με ορίζοντα τετραετίας που θα μπορεί να ενώσει και να συνεγείρει τον ελληνικό λαό, να ανασκουμπώσει κυριολεκτικά τη χώρα. Μια τέτοια κυβέρνηση θα μπορούσε να έχει υποστήριξη από ψηφοφόρους που ξεκινούν από τον ΣΥΡΙΖΑ, περνούν από τη ΔΗΜΑΡ, τους Οικολόγους, το ΠΑΣΟΚ, τη Δράση, τη Δημοκρατική Συμμαχία, τη ΝΔ και φτάνουν μέχρι το ΛΑΟΣ και τους «Ανεξάρτητους Έλληνες». Από δημοκράτες αριστερούς μέχρι δημοκράτες δεξιούς. Αλλά κι από πολιτικούς του ιδίου ευρύτατου πολιτικού φάσματος. Φτάνει να συνειδητοποιούσαν ότι εδώ που φτάσαμε δεν μπορεί πια να λειτουργήσει η κοινωνία και η χώρα με τη μέθοδο της «Κάθετης Διαφωνίας κι Οριζόντιας Απραξίας». Έργα χρειαζόμαστε κι όχι λόγια. Συλλογική κι όχι ατομική δικαίωση. Έργα συγκροτημένα ενωτικά δίκαια.

    Κι αν το πολιτικό προσωπικό αποδειχτεί για μια ακόμα φορά ανίκανο και διχαστικό, τώρα, εμείς οι πολίτες δεν θα έχουμε καμμιά δικαιολογία για να αποσείσουμε από πάνω μας τη δική μας ευθύνη. Απλά κι έτσι κι αλλιώς πρέπει να ασχοληθούμε με την πολιτική, τη διαχείσηση των κοινών μας υποθέσεων. Αλλιώς δίκαια θα φέρουμε τον τίτλο του ιδιώτη ηλιθίου.

    Όταν ο Ζαχαριάδης κομμουνιστής εξόριστος του δικτάτορα Μεταξά καλούσε τον ελληνικό λαό να συστρατευθεί με το Μεταξά στο ΟΧΙ στην ιταλογερμανική εισβολή, ξεπερνούσε για το κοινό καλό τον εαυτό του. Σήμερα αν θέλουμε κι εμείς να ξεπεράσουμε τον εαυτό μας κι όχι απλά να παραστήσουμε ότι τον ξεπερνάμε, δεν έχουμε να πούμε ΟΧΙ σε κάποια ξένη εισβολή, στρατιωτική ή οικονομική. Αλλά ΝΑΙ στην επανασυγκρότηση κι αναγέννηση της Ελλάδας. Αυτός είναι κι ο μόνος δρόμος για να αντιμετωπίσουμε κάθε ξένη επιβουλή αλλά και για να ξεφύγουμε πια από το μαράζι 200 χρόνων ψωροκώσταινας.

    Αθήνα 4.5.2012
    Δημήτρης Κουμάνταρος
    Η ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΤΟΥ ΚΑΝΕΝΑ ΚΑΘΕΝΑ
    http://kanenaskathenas.wordpress.com/

    Μου αρέσει!

  4. Κύριε Ράμφο, συμφωνώ με πολλά από τα σημεία που θίξατε αλλά εκπλήσσομαι που περιορίζετε τη λύση εντός Ελλάδας (μείωση του υπερτροφικού κράτους) και δεν επισημαίνετε τις συστημικές στρεβλώσεις μιας διεθνούς οικονομίας γκανγκστερικού τύπου:

    1) Κρατικός δανεισμός: Από πού κι ως πού ένα κράτος πρέπει να δανείζεται, όταν τα έσοδα κανονικά πρέπει να προέρχονται από τη φορολόγηση; Ο δανεισμός δεν είναι παρά ανεπαίσθητη κλεψιά των μεγαλοκεφαλαιοκρατών στους φορολογούμενους. Φορολόγηση του μεγάλου κεφαλαίου, όχι δανεισμός από αυτό!

    2) Απορρύθμιση του τραπεζικού συστήματος (π.χ. hudge funds και άλλες τέτοιες κομπίνες): μεγεθύνει την κλεπτοκρατία και την καζινοποίηση της οικονομίας, ήτοι επιτίθεται ανοιχτά στους δημοκρατικούς θεσμούς.

    3) Γιαλαντζί καπιταλισμός: Ενώ οι νεοφιλελεύθεροι ξορκίζουν την κρατική παρέμβαση στην οικονομία, την επιβάλλουν όταν πρόκειται να διασωθούν οι καζινοποιημένες τράπεζές τους: Δηλαδή σκοτώνουν τους φορολογούμενους, το παραγωγικό κομμάτι της κοινωνίας, για χάρη του τραπεζικού τζόγου. Πρόκειται για βίαιη κατάργηση της δημοκρατίας.

    4) Ιδιωτικοποίηση των υποδομών (ενέργεια, νερό, συγκοινωνίες). Σε ποια χώρα πέτυχε αυτό που ζητάει το μνημόνιο; Σε καμιά! Το να ζητούν οι Γερμανοί να τους δίνουμε ενέργεια για να μας την μεταπωλούν ακριβότερα είναι σαφώς αποικιοκρατικός όρος. Επίσης, άλλο πράγμα το ελεύθερο εμπόριο και άλλο να γίνεται εμπόριο το νερό που πίνουμε. Ο επιχειρηματικός έλεγχος των υδάτινων πόρων μόνο ανθρωπιστικές καταστροφές μπορεί να επιφέρει. Αισχρή, απάνθρωπη οικονομία!

    5) Διαφθορά και απεχθές χρέος: Η Ευρώπη απαιτεί την εξόφληση του χρέους όταν ένα μέρος του οφείλεται και στη δική της διαφθορά (π.χ. υπερτιμολογήσεις Ολυμπιακών Αγώνων και άλλων δημόσιων έργων ή εξοπλισμοί). Φυσικά υπάρχει και η εγχώρια διαφθορά που καλά κρατεί στους κομματικούς μηχανισμούς και περιέργως εσείς θεωρείτε χρήσιμους συνεργάτες για την αναγέννηση της Ελλάδας.

    Όπως έγραψα λοιπόν παραπάνω, το πρόβλημα δεν είναι απλώς κουλτούρας ή παιδείας, όπως το παρουσιάζετε στη συνέντευξή σας, αλλά μιλάμε κυριολεκτικά για γκάνγκστερ εντός και εκτός Ελλάδας. Δεν μιλάμε για Ευρώπη των λαών αλλά για Ευρώπη των γκάνγκστερ. Ναι, είναι γκάνγκστερ που τόσες δεκαετίες ποδοπατούσαν τη Λατινική Αμερική, τον τρίτο κόσμο, ύστερα τις χώρες του πρώην συμφώνου της Βαρσοβίας, και τώρα η απληστία τους ή και άλλοι παράγοντες τους στρέφουν ενάντια στους ίδιους τους τους λαούς.

    Μου αρέσει!

    • Με το δικό σου συλλογισμό όλοι είναι γκάγκστερ, άπληστοι και εναντίον σου, εντός και εκτός Ελλάδας. Αυτό λέγεται μανία καταδίωξης. Άλλοι μικροί λαοί εντός και εκτός Ευρώπης πώς τα καταφέρνουν καλύτερα; Μερικοί μικροί λαοί είναι μάλιστα ιδιαίτερα επιτυχημένοι. Με το εμπόριο, την καινοτομία, τη ναυτιλία, τον τουρισμό κλπ μπορούμε και εμείς. Οπότε, όλα αυτά που αραδιάζεις, ακόμα και αν ήταν αλήθεια, που δεν είναι, δεν εξηγούν γιατί εμείς είμαστε σε τόσο δεινή θέση. Ο κακός μας εαυτός, δηλαδή τα λάθη μας, οι παραλείψεις μας, η στάση μας γενικά, το εξηγούν. Και εναπόκειται σε εμάς να βρούμε μία βιώσιμη λύση. Είναι απλά τα πράγματα. Όταν μεταθέτεις τη λύση των προβλημάτων σε κάποιον άλλο ή όταν τα παρουσιάζεις ως άλυτα αποκλείεται ποτέ να βρεις τη λύση, είτε αυτή είναι δύσκολη είτε εύκολη. Πρέπει να πάρουμε το τιμόνι στα χέρια μας και δε γίνεται αλλιώς. Αυτό λέει ο ποιητής.

      Μου αρέσει!

      • Αγαπητέ Γιώργο, η αντίρρησή μου στα του κυρίου Ράμφου είναι ότι περιόρισε το πρόβλημα εντός Ελλάδας. Αναμφίβολα, οι όποιοι διεφθαρμένοι ή κακομαθημένοι Έλληνες πολιτικοί και πολίτες επιτάχυναν τη διαδικασία της σήψης και εξυπηρέτησαν τα διεθνή γεράκια. Ωστόσο, το ότι η κρίση μας οφείλεται σε αμιγώς ελληνικούς παράγοντες διαψεύδεται αβίαστα από το γεγονός ότι το πρόβλημα χρέους είναι διεθνές και βαρύνει ακόμη και τις πιο οργανωμένες χώρες. Σας θυμίζω ότι η Ιαπωνία, με το γνωστό φιλόπονο εργατικό δυναμικό της, έχει το μεγαλύτερο ποσοστό χρέους/ΑΕΠ στον κόσμο, ήτοι 180%. Στις ΗΠΑ, που έχουν έναν λαό πολύ πιο νομιμόφρονα, πειθαρχημένο και οργανωμένο από τον δικό μας, το ανά κεφαλή χρέος είναι μεγαλύτερο από ό,τι συμβαίνει στη δική μας μπανανία (44.000 $ έναντι 38.000$ συγκεκριμένα), και εν γένει όλες οι μεγάλες ευρωπαϊκές οικονομίες εμφανίζουν μεγαλύτερο ανά κεφαλή χρέος από το δικό μας. Ξαναδιαβάστε λοιπόν πιο προσεκτικά αυτά που έγραψα και, αν έχετε συγκεκριμένη αντίρρηση, δώστε συγκεκριμένη απάντηση αντί να γενικολογείτε. Ως κατακλείδα θα πω ότι είναι καλή η φιλοσοφία, αλλά αυτή την εποχή είναι πολύ χρήσιμες και οι γνώμες των οικονομολόγων, για να συμπεριληφθούν στα αναγνώσματά μας.

        Μου αρέσει!

  5. Παράθεμα: Miscellanea

  6. Η Ελλάς κύριε Ράμφο δεν έχει ένα μύθο σταύρωσης και ανάστασης, ούτε ιστορία Π.Χ – Μ.Χ. (Προ Χούντας ή Μετά Χούντας), αλλά έχει Ορφέα, Πυθαγόρα, Σωκράτη, Πλάτωνα, Πρόκλο και πολλούς, αμέτρητους άλλους που δεν είχαν διλήμματα και διχασμούς πολιτικούς ή πολιτισμικούς, αλλά συνέχιζαν με την δημιουργική τους διαλεκτική πάνω στην πρόοδο την ψυχική. Πολεμήθηκαν και κάηκαν από όσους έφεραν αυτό που αναφέρετε ως σκοτάδι που συνεχίζει να σφαγιάζει σε κομμάτια τον Έλληνα, τι είναι; Έλληνας; Χριστιανός; Ρωμιός; Γιατί η παραμόρφωση του Ελληνοχριστιανού οδηγεί ακριβώς στη σύγχυση και τη φωτιά και το αίμα. Αυτή η παραμόρφωση ευθύνεται για πολλά στραβά και το γνωρίζετε καλά.

    Η Ελλάς δεν δημιουργεί από το 389+ κι όχι από το 1200+ που αναφέρετε.
    To Βυζάντιο, αυτή η χείριστη βαρβαρική λαίλαπα της ερήμου ξεκλήρισε παρέα με τους Ιουδαιοχριστιανούς το εκκλεπτυσμένο μέτρο μεταξύ νόησης και συναισθήματος στέλνωντας στο βούρκο και την αμορφωσιά, στη δεισιδαιμονία και τη χριστιανοληψεία πολλές ψυχές κι ακόμη χειρότερα, σταματώντας την όποια εξελικτική πορεία των ψυχών αυτού του τόπου.

    Πρώτα θα πρέπει να αποτινάξουμε το παράσιτο του χριστιανισμού από επάνω μας και μετά να πάμε κάπως πιο πίσω στις συνειδητοποιήσεις που μας κληροδότησαν οι μεγάλοι φιλόσοφοί μας για να πάμε έμπροσθεν στο δρόμο του κόπου και της ανταμοιβής, να παραδειγματίσουμε εμείς τον…ευρωπαϊκό…Βορρά, όχι αυτοί εμάς!

    Μου αρέσει!

    • Αχ, αν ήταν τόσο απλό να «αποτινάξουμε το παράσιτο του χριστιανισμού» δεν θα το είχαμε ήδη κάνει;
      Ο «δράκος» αγαπητέ νεφελίμ, πρέπει να νικηθεί μέσα στη δική του σπηλιά. Με τους δικούς του όρους. Γι’ αυτό η «Φιλοκαλία» του Ράμφου είναι ανατρεπτικό έργο. Μιλά με γνήσιους πατερικούς όρους, σε αυθεντική ησυχαστική γλώσσα.
      Η ελληνοχριστιανική σχιζοφρένεια παίρνει ανά τους αιώνες διάφορες μορφές: από εθνικούς διχασμούς μέχρι δαιμονοποιήσεις μνημονίων. Αλλά σταθερά πίσω κρύβεται η τραυματική μας σχέση με το Χρόνο, η ρήξη μας με αυτόν. Η καθήλωσή μας σε προνεωτερικά στοιχεία.
      Δεν μπορεί μία Φιλοκαλία -1100 ετών κέντημα ψιλοβελονιά- να σβηστεί έτσι απλά. Δεν ξε-γίνεται αυτό το ασιατικό κοίτασμα. Αυτή μας κρατάει παρέα όταν οδυνηρές εθνικές εμπειρίες μας στρέφουν εντός. Η μόνη λύση είναι μια μεγαλειώδης σύνθεση.

      Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s