Με τον Φακό του Hellenic TV, ο Στέλιος Ράμφος από το Λονδίνο.

Στέλιος Ράμφος: …όταν υποτάσσεται το αίσθημα σε μια μυθική αντίληψη των πραγμάτων τότε το υποκείμενο παραμένει παιδί. Τότε το υποκείμενο μπορεί να παραμείνει βρέφος και ενώ οι ηλικίες περνάνε και μεγαλώνει, εκείνο παραμένει βρέφος, γιατί; Γιατί πρέπει να ζει τον κόσμο φαντασμαγορικά και όχι ιστορικά, με τις πρωτοβουλίες και την ενεργητικότητα του ανθρώπου που δημιουργεί χρόνο, και όχι, που είναι αντικείμενο ενός φαντασιώδους χρόνου, τέτοιου όπως διαπλάστηκε μέσα από τα ιστορικά δρώμενα. Επομένως κατοχυρώνεται πια τυπικά ένας τρόπος ζωής και λατρείας. Ο χρόνος, αντί να γεννάει, παραλύει και καθηλώνει, εάν δεν στρέφει και προς τα πίσω, οτις κουλτούρες οι οποίες ας πούμε ζουν με αυτόν τον χρόνο, και δεν μιλάω πια μόνο για την Ελλάδα σας είπα πριν, Σερβία, Βουλγαρία, Ρουμανία, Ρωσία, είναι κοινά χαρακτηριστικά. Αυτό λοιπόν το στοιχείο μιας παράξενης ανακυκλώσεως το βλέπουμε και το ζούμε κυριαρχικά στις νοοτροπίες και τις συμπεριφορές των ανθρώπων γιατί ακριβώς αυτός ο μυθικός χρόνος είναι εκείνος που τις καθορίζει. Δεν είναι δηλαδή οι επιλογές πια της δημιουργικότητος, αλλά οι επιλογές μιας προσαρμογής, και μιας ας πούμε συμμορφώσεως, προς μια τυπική χρονικότητα, η οποία από εκεί και πέρα διαμορφώνει τους αντίστοιχους ψυχισμούς. Τα αποτελέσματα, είναι αποτελέσματα τα οποία μπορεί κανείς να εντοπίσει. Τα αποτελέσματα είναι λοιπόν, ότι ο άνθρωπος θέλει να γίνει δημόσιος υπάλληλος εύκολα, ο παθητικός, του αρέσει πολύ πια η δημοσιοϋπαλληλία, επομένως θα φτιάξει αχανές κράτος και θα χωθούν όλοι εκεί περιμένοντας, ας πούμε να επιβιώνουνε με όλα τα προνόμια ενός τέτοιου κράτους. Δεν είναι τυχαίο ότι σε όλες αυτές τις περιοχές οι γραφειοκρατίες με την μια η την άλλη μορφή ήταν κυρίαρχες, η υπαλληλία και η νοοτροπία η υπαλληλική, η απουσία συζητήσεων, ερεύνης επιστημονικής, κτλ, η άθλια παιδεία, ήταν χαρακτηριστικά σ όλες αυτές τις κουλτούρες. Έχουμε λοιπόν τέτοιου είδους χαρακτηριστικά, και βεβαίως έχουμε επίσης μια στενότητα η οποία συνδέει τους ανθρώπους και τη συμπεριφορά τους, με μορφές εντοπιότητος και συντεχνιακής ας πούμε αντιλήψεως, και βεβαίως έχουμε επίσης και μεγάλες παλινδρομήσεις. Όταν η χρονικότητα είναι κυκλική, τότε το πισωγύρισμα και η παλινδρόμηση είναι η πιο εύκολη κίνηση, η πιο κατανοητή χρονικότης. Τώρα ζούμε μια παλινδρόμηση τέτοια, ένα πισωγύρισμα το οποίο όμως καλούμεθα να πληρώσουμε. … Θα πρέπει να φτάσουμε μέσω της παιδείας στη δημιουργία ενός πολίτη, ο οποίος αγαπάει και νοιάζεται, αυτόν τον οποίο δεν γνωρίζει. Με τους όρους αυτούς και με αυτές τις συνθήκες μπορούμε να πούμε πλέον, ότι διεκδικούμε τη ζωή, και αν δεν αφήσουμε τη ζωή, είναι βέβαιο ότι και η ζωή δεν πρόκειται να μας αφήσει.

Advertisements

Στέλιος Ράμφος, Έλλη Στάη, Νet week, (22 5 12).

Στάη: – Λένε συνήθως ότι οι Έλληνες ψηφίζουν με το θυμικό, με αυτό που αισθάνονται οι Έλληνες γι αυτό και είναι ψήφος τιμωρίας η προηγούμενη ψήφος. Εσείς το πιστεύετε αυτό; Το θυμικό είναι που μας κάνει να παίρνουμε αποφάσεις που θέλουν πιθανόν τη λογική;
Ράμφος: – Εμένα είναι η θεωρητική μου αντίληψη ότι το θεωρητικό πρόβλημα είναι ότι το συναίσθημα κυριαρχεί του λόγου, της λογικής, επομένως στις εκλογές πολύ περισσότερο να συμβαίνει αυτό. Αλλά έχει ενδιαφέρον να ξέρουμε γιατί; Είναι στο DNA; Δεν είναι στο DNA. Οι Έλληνες ανακάλυψαν τη λογική κάποτε ο Αριστοτέλης έφτιαξε τη λογική, τι συμβαίνει και έχουμε αυτού του είδους τη μετάλλαξη ας το πούμε έτσι αυτό είναι το ενδιαφέρον και μπορούμε να το εξηγήσουμε. Έτσι είναι, γιατί μέσα από τη κουλτούρα ας πούμε, δεν έχουμε μάθει να ξεχωρίζουμε τα γεγονότα από τις ιδέες.
Στάη: – Για πες τε το μου αυτό.
Ράμφος: – Α! το καταλάβατε.
Στάη: – Ναι.
Ράμφος: – Πότε αυτονομείται το θυμικό; και πότε η λογική είναι ανίκανη να αντιδράει απέναντι στα πράγματα; Όταν κάθε φορά που έχω μπροστά μου ένα πρόβλημα το συνδέω με αρχές και δεν το εξετάζω συγκεκριμένα ως έχει. Εάν οι αρχές είναι πολιτικές προοπτικές η ,φιλοδοξίες, τότε είναι πάρα πολύ απλό δεν θα κάνω ποτέ ενότητα. Εάν όμως γινότανε μια ενότητα ας πούμε πολιτική αυτομάτως το πρόβλημα της διαπραγματεύσεως θα έπαιρνε όχι μόνο άλλη διάσταση αλλά θα υποχρεωνόμαστε στο συγκεκριμένο. Η ενότης είναι εκείνη που αποτρέπει τη γενικούρα. Υποχρεώνει στο συγκεκριμένο. Αυτό είναι το βαθύτερο αίτημα και η βαθύτερη ανάγκη της στιγμής.
Στάη: – Να αποφύγουμε τη γενικούρα λέτε.
Ράμφος: – Βέβαια.
Στάη: – Χρησιμοποιούμε δηλαδή πολύ την θεωρία και δεν πάμε στο συγκεκριμένο το οποίο είναι και το πολύ δύσκολο ν αποφασίσεις και σαν πολίτης που θα πάει να ψηφίσει έτσι; Γιατί άλλο να μου πούνε έτσι υποφέρω και αλλιώς θα απελευθερωθώ, και τελείως διαφορετικό είναι να μου πούνε ότι είναι ένα, δύο, τρία, τέσσερα, πέντε, … δέκα πράγματα, για τα οποία σου λέμε ότι θα προχωρήσουμε έτσι, και θα κληθώ να σκεφθώ πολύ για να αποφασίσω.
Ράμφος: – Και εάν εγώ με το θυμικό μου αρχίσω συνωμοσιολογία;
Στάη: – Για πες τε το μου αυτό γιατί προφανώς αυτή η λειτουργία του θυμικού…
Ράμφος: – Είναι κλειδί.
Στάη: – Και στη προσωπική μας ζωή και στην προσωπικότητά μας.
Ράμφος: – Είναι εκείνο το οποίο μας κάνει σαν λαό ένα νήπιο τριών χιλιάδων ετών.

Ο Στέλιος Ράμφος στο Mega Σαββατοκύριακο σχολιάζει την επικαιρότητα ( 12 5 2012 )

-Το δίλημμα είναι Ευρώπη, η, Αφρική. H, τα αντανακλαστικά μιας απαρχαιωμένης κοινωνίας θα επικρατήσουν και η κοινωνία θα βουλιάξει αύτανδρη, η, η κοινωνία αυτή θα πάρει στα χέρια της τη μοίρα της, με όρους όμως μόνο ενότητος, δεν υπάρχει τρόπος να παίρνεις τη μοίρα στα χέρια σου χωρίς ενότητα, και θα προχωρήσει μπροστά να κάνει τα δύσκολα βήματα που χρειάζονται.

– Ο κόσμος όμως σας λέει, σε κάθε εκλογές το ίδιο δίλημμα αντιμετωπίζουμε ότι μας λένε πόσο κρίσιμες είναι αυτές οι εκλογές, πόσο καθοριστικές είναι αυτές οι εκλογές…

– Εμείς διαβάζουμε τις κάθε φορά εκλογές, πάντοτε υπό το φως και υπό το πρίσμα ενός διακυβεύματος μοιραίου συνεχώς, γιατί απ το 1821 που υπάρχουμε και που το 1822 είχαμε εμφύλιο πόλεμο δεν έχει τελειώσει αυτή η ιστορία, και μόνο χάρις σε συγκυρίες η σε φωτισμένα πνεύματα καταφέρναμε κάθε φορά να κάνουμε βήματα, ήμασταν επί μονίμου βάσεως μπροστά σε μια τρομακτική ας πούμε δυσκολία και μπροστά σε πολύ μεγάλα διλήμματα. Ποιό είναι το δίλημμα κάθε φορά; Eμείς, η, ο κακός εαυτός μας.

-Και τώρα ποιο είναι το δίλημμα σε σχέση με τη μοίρα μας;

– Το δίλημμα σε σχέση με τη μοίρα μας λοιπόν, είναι ότι μπορούμε να ξεπεράσουμε, αυτή την ώρα που προσφέρουν οι εκλογές ένα τέτοιο αποτέλεσμα, αυτόν τον προαιώνιο διχασμό, επειδή και η πίεση είναι μεγάλη, και η συνέπεια αυτού του πράγματος έχει να κάνει ακριβώς με αυτή  την πόλωση, Ευρώπη η Αφρική, και το λέω εν επιγνώσει των όρων που χρησιμοποιώ. Γιατί για εμένα το πρόβλημα σε σχέση με την  Ευρώπη έχει πολιτισμική σημασία. Εάν βγούμε έξω απ την Ευρώπη, θα μείνουμε με τον κακό αρχαίο μας εαυτό, μένοντας μέσα στην Ευρώπη θα μείνουμε με τον καλλίτερο μας  εαυτό, τον εαυτό που μπορεί να μας κάνει να κρατήσουμε αυτό που είμαστε το καλλίτερο και να κερδίσουμε τα πράγματα ενός καινούργιου κόσμου.  Στο μέτρο που αυτό δεν το λύνουμε, γιατί να υποθέσουμε  ότι λύνεται το οικονομικό τώρα, αν μείνουμε ίδιοι όπως είμαστε, θα επαναληφθεί μεθαύριο, επομένως κάθε φορά είναι κρίσιμα τα πράγματα επειδή κάθε φορά είμαστε ίδιοι.

– Δεν αλλάζουμε.

-Δεν αλλάζουμε.

Ο Στέλιος Ράμφος συνομιλεί με την Πόπη Τσαπανίδου σχετικά με τις πολιτικές εξελίξεις ( 9 5 2012 )

Το λάθος των πολιτικών και η στέρησή τους είναι ακριβώς ότι βλέπουν μόνο αριθμούς ενω πίσω από τους αριθμούς, ψυχές διαχειρίστηκαν την καταστροφή. Αυτές οι ψυχές είτε συναλλάσσονταν πελατειακά είτε έκαναν οτιδήποτε άλλο, αλλά με όρους ελλείψεως και απουσίας νοήματος, από την κοινωνία. Δηλαδή ποιο είναι το πρόβλημα το ελληνικό με μία φράση; Ότι όντας με νοοτροπίες και με ψυχισμούς προνεωτερικούς, δηλαδή πριν το 1600, ζούμε σε μια εποχή τεραστίων τεχνικών επιστημονικών και άλλων δυνατοτήτων. Οπότε οι χώρες όπως η δική μας όπως μπορεί να είναι και οι χώρες της ανατολής, με νοοτροπίες ανασφαλείας, μπαίνουμε σε περιοχές και σε κοινωνίες που ζητάνε μεγάλες πρωτοβουλίες. Αυτό είναι η βάση της κρίσεως. Αυτό δεν υπάρχει στον πολιτικό λόγο καθόλου.
…πρέπει να μην ξεχνάμε ότι το μυαλό του Έλληνα είναι μια θημωνιά που παίρνει συνεχώς φωτιά από τις φαντασιώσεις του, αλλά πρέπει να ξέρουμε ταυτοχρόνως ότι υπάρχουν φωτιές που σβήνουν με νερό και φωτιές που σβήνουνε με αίμα.