Η εικόνα του καθρέφτη. Γιώργου Θαλασσινού. (1-5 2019)

 

Όταν παίρνεις ταυτότητα εισερχόμενος μέσα σε ένα ορισμένο εκ των προτέρων κοινωνικό σχήμα το οποίο καθορίζει τη ζωή σου ως ρόλου, αγκυλώνεσαι και πεθαίνεις μαζί του στην υλικότητα σου, καθότι η κρυσταλλωμένη του αλήθεια εν είδει δόγματος δεν επιδέχεται συζήτηση για βελτίωση, και σε καταδικάζει στο ασάλευτο παρόν του επειδή κάθε δόγμα ως χρόνο της μοναδικής κρυσταλλωμένης του αλήθειας, αντιλαμβάνεται μόνο την εσχατολογική του αιωνιότητα, δηλαδή την απουσία ιστορικού και δημιουργικού χρόνου.

Αντίθετα στη Δύση της Αναγεννήσεως δηλαδή της ανακαλύψεως της συνειδήσεως ως ατομικού εσωτερικού βάθους που χωράει τη σκέψη και το αίσθημα ευθύνης πέρα από τον γνωστό, ο άνθρωπος αποκτά ταυτότητα όχι από ένα εξωτερικό σχήμα που τον καθορίζει ως κοινωνική συνείδηση και ρόλο μέσα σε μία κοινωνία, συνεκτικός ιστός της οποίας είναι η μερικότης του αίματος και του τόπου, και που εκδηλώνεται ως ευθύνη απέναντι μόνο στον γνωστό, τον συγγενή, τον κουμπάρο , αλλά από την εσωτερική του συνείδηση εντός του κράτους ως πνευματικής κατηγορίας, και ως πολιτικού εγγυητού της κοινωνικής συνοχής, με σκοπό το γενικό καλό, το οποίο εκδηλώνεται μέσα από ένα θεσμικό πλαίσιο που ισχύει το ίδιο για όλους ως ευθύνη απέναντι και στον άγνωστο.

Η μερικότης της φυλετικής ενώσεως των προνεωτερικών κοινωνιών όπως η δική μας, δεν επιτρέπει το πέρασμα από την υλικότητα της σχέσης της συγγενείας εξ αίματος, στην πνευματικότητα της σχέσης ατόμου προς τον εαυτό του, και στη συνέχεια ανοίγματος μέσω του θεσμικού πνευματικού πλαισίου στην ευθύνη προς τον άγνωστο.

Ο προγραμματισμός πρέπει να αρχίσει από την παιδεία. Να τεθεί ως στόχος δημιουργίας ο άνθρωπος με εσωτερική διάσταση και χώρο, και πάνω σ αυτόν τον προγραμματισμό να εκπονηθεί το πρόγραμμα των μαθημάτων. Αντί αυτού κάθε φορά αλλάζουμε τις διαδικασίες.

Ο λόγος που γίνεται αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι ενδόμυχα δεν θέλουμε να αλλάξει τίποτα, και ουσιαστικά μετατρέπουμε την διαδικασία σε σκοπό. Η σύγχρονη επιστήμη της κοινωνικής ανθρωπολογίας και ψυχολογίας που μελετά το φαινόμενο έχει ανακαλύψει ότι έχουμε ως κοινωνία πολιτισμικά στοιχεία που φέρουν συγκεκριμένες φυλές του Αμαζονίου, για να καταλάβει κανείς πόσο δύσκολες είναι αυτές οι μεταβάσεις από τον εξωτερικό κόσμο της ύλης, στον εσωτερικό κόσμο της πνευματικότητος και από την αίσθηση του μεγαλείου της αιωνιότητος και της σπουδαιότητος μας, στη δημιουργία του ανθρώπου της εσωτερικότητος με την καθολικότητα του αισθήματος απέναντι στον άγνωστο και όχι την μερικότητα της φυσικής επαφής απέναντι μόνο στον γνωστό.

Μια που ζούμε στον αιώνα της τεχνολογίας θα χρησιμοποιήσω τεχνολογικούς όρους για να σκιαγραφήσω τις διαφορές μεταξύ Δυτικού και Ανατολικού ανθρωπότυπου, η αλλιώς νεωτερικού εξατομικευμένου ατόμου και ανατολικού ομαδικού μεσαιωνικού ανθρώπου.

Την ανθρώπινη υλικότητα μας θα μπορούσαμε να την χαρακτηρίσουμε σαν το Hardware μας και την κουλτούρα μας σαν το software μας.

Στην Ανατολή όπως και στη Δύση το πρώτο software παραδόθηκε με έναν μυστηριώδη και συμβολικό τρόπο στους ανθρώπους με βάση τον οποίο διεμορφώθει η κουλτούρα και η νοοτροπία τους, ας το ονομάσουμε λογισμικό Dos.

Στην Ανατολή η ουσιαστικοποιημένη ιερότης η οποία επιβάλει ως μοναδικό τρόπο της επικοινωνίας με το Θείο την προσευχή, απαγορεύει την παρέμβαση του ανθρωπίνου παράγοντα στην εξέλιξη του λογισμικού, καταργώντας στην ουσία την ανθρώπινη πράξη στον ιστορικό της χρόνο δογματικά. Με τον τρόπο αυτό η Ανατολή είναι καταδικασμένη να δουλεύει στο Dos.

Η Δύση η οποία κατάφερε μέσω της Αναγέννησης, την αναφορά στο πραγματικό, ανεκάλυψε και δεύτερο τρόπο επικοινωνίας με το Θείο πέρα από την προσευχή που τον ονόμασε λογική, τον θεώρησε ως εμβίωση της προσευχής, και έφερε την Θεία ενέργεια της αιωνιότητος μέσα στον ιστορικό χρόνο των ανθρώπων. Με τον τρόπο αυτό η ανθρώπινη πράξη όχι μόνο δεν καταργήθηκε όπως συνέβη στη Ανατολή, του «έχει ο Θεός», αλλά αναγεννά συνέχεια το έργο του Θεού μέσα από την ανθρώπινη δημιουργία, ως δείγμα ευγνωμοσύνης της ζωής που εκείνος χάρισε στους ανθρώπους, δηλαδή της Θείας Χάριτος.

Με αυτό τον δημιουργικά παρεμβατικό τρόπο στο αρχικό έργο του Θεού η Δύση έφτασε στα Windows και συνεχίζει.

Στη Δύση η Χάρις ερμηνεύτηκε ως δημιουργικό αντίδωρο αυτενέργειας και πράξης, στη Χάρη της ζωής του Θεού προς τους ανθρώπους, και στην Ανατολή ως Μάννα εξ ουρανού που καταλήγει σε επιδόματα και δικαιώματα απραξίας.

Στη Δύση οι άνθρωποι μέσα από την δημιουργική τους αυτενέργεια γίνονται Χάρις, ενώ στην Ανατολή οι άνθρωποι μέσα από την αυτονόμηση του τυποτελετουργικού και του δογματισμού της προσευχής, ζητάνε Χάριν.

Και είναι πολύ μεγάλη η διαφορά του να γίνεσαι δημιουργικά Χάρις, από του να ζητάς παθητικά Χάριν. Τόση μεγάλη όσο η διαφορά μεταξύ Ανατολής και Δύσης.

Έτσι λοιπόν η Δύση με τα λάθη της (Χίτλερ, απόλυτη λογική) προχώρησε στον ανθρωπότυπο του υπεύθυνου δημιουργικού ανθρώπου της αυτενέργειας και η Ανατολή με τα δικά της (Στάλιν, απόλυτο συναίσθημα) έμεινε στον ανθρωπότυπο του ανεύθυνου καχύποπτου φοβικού χωρίς αυτοεκτίμηση ανθρώπου, που περνάει τη ζωή του ζητώντας παροχή υπό μορφήν «Χάριτος» παρερμηνεύοντας ίσως τη φράση «δούλος του Θεού» και παραδίδοντας τον εαυτό του εθελόδουλα στους Λαϊκιστές, από τους οποίους αναμένει επιδόματα και δικαιώματα χωρίς υποχρεώσεις.

Αν όλα αυτά που αναφέρονται ανωτέρω έχουν κάποια βάση γεννάται εύλογα το ερώτημα: επιχειρήθηκε ποτέ αυτό το γεφύρωμα της Δύσης με την Ανατολή και αν ναι πότε και σε ποιον τομέα. Η απάντηση είναι πως ναι, επιχειρήθηκε και μάλιστα επιτυχώς στον τομέα της τέχνης. Τι έγινε δηλαδή ακριβώς και που; Όπως μας πληροφορεί η έρευνα παρόμοια πολιτισμική σύνθεση έγινε από τον Δομίνικο Θεοτοκόπουλο.

Ο γνωστός σε όλους μας El Greco έφυγε από το Βυζάντιο όπου σπούδασε ζωγραφική επειδή απ την Βυζαντινή αγιογραφία έλειπε το ανθρώπινο σώμα. Πήγε λοιπόν στη Φλωρεντία όπου το βρήκε καθώς, την εποχή εκείνη οι ζωγράφοι στη Δύση μελετούσαν το ανθρώπινο σώμα διενεργώντας νεκροτομές.

Στη συνέχεια δε, όχι μόνο δεν έχασε την πολιτισμική του ταυτότητα, αλλά διατηρώντας την ακεραία, ζωγράφισε το ανθρώπινο σώμα θεωρώντας το ως δοχείον της Θείας χάριτος, (Σε τρεις δηλαδή διαστάσεις που επιτρέπουν την δεξίωση σε μια πραγματική σωματική και καθολική χωρητικότητα όπως η συνείδηση που ακολούθησε) και φωτίζοντάς το από μέσα, σε αντίθεση με όλους τους δυτικούς ζωγράφους που φώτιζαν τις φιγούρες των έργων τους απ έξω, θεμελίωσε εντός του Δυτικού Πολιτισμού, την πολιτισμική του διαφορά ως προσωπική του ταυτότητα.

Συνοψίζοντας μπορούμε να πούμε ότι, από τη στιγμή που οι νέοι μας φεύγουν πληγωμένοι και απογοητευμένοι από την Ελλάδα και καταφέρνουν στις χώρες της Δύσης όπου μεταναστεύουν να προοδεύουν, και να εξελίσσονται, σημαίνει ότι το πρόβλημα δεν είναι εγγενές αλλά είναι πρόβλημα νοοτροπίας, και άρα μπορεί να βρεθεί λύσις. Και ίσως η κρίση που περνάμε μας βοηθήσει να ανακαλύψουμε την τρίτη διάσταση, της ίδιας της πραγματικότητος που μας λείπει ως λογική, και αγκαλιάζοντας την Βυζαντινή μας παράδοση, μας οδηγήσει στην πραγματική μας Ανάσταση ως Ελληνικό Εθνος.

Ας αφήσουμε λοιπόν στον σταυρό τον άπραγο ιδιώτη εαυτό μας στην μερικότητα του ασάλευτου παρόντος του στις δύο διαστάσεις, όπως ακριβώς έκανε και ο πρόγονός μας El Greco, κι ας αγκαλιάσουμε το μήνυμά του μέσα από την αθανασία της δημιουργίας του, που δεν είναι άλλο απο την προτροπή του να μην λησμονούμε, πως είναι άλλο πράγμα να γίνεσαι Χάρις και άλλο να ζητάς Χάριν.

 

 

 

Advertisements

Γιώργου Θαλασσινού. «Μιλούνε». ( 6 / 4 / 2019 )

 

Μιλούνε

μέσα μου ψηφιδωτές,

με τους αρμούς,

ολόιδιες ρωγμές,

το χώμα τους που άφησαν,

εικόνες

μες στο χρόνο μου,

τη μοίρα να ορίζει.

Λέξεις

κομμένες, άσωτες,

εικονοπλαστικές,

χώρο στο νου που έκαναν,

να μην τις ξεχωρίζει.

Φθόνος,

τα γράμματα που κράταγε,

μες τις δικές του συλλαβές,

οπές,

ολόμαυρες κι απύθμενες,

τον Άδη να χορτάσουν.

Κι όταν

μες τα χαλάσματα,

έσκασε η πρώτη αχτίδα,

στο κύμα της ανέβηκαν

οι λέξεις μου με μιάς.

Φώνημα

που δεν χώρεσε,

την όψη στ όνομά της,

αίσθημα

που απλώθηκε,

στα χείλη της ματιάς.              Γ.Θ.

 

Στέλιος Ράμφος και τεχνητή νοημοσύνη στο Forum των Δελφών. (1 03 19)

 

22:47. Στέλιος Ράμφος: Ποία η διαφορά μεταξύ του αναγνωρίζω και του κατανοώ. Θέλω να πω ότι αυτός που καταλαβαίνει γυρνάει μέσα του το αντικείμενο και τη σκέψη του, αυτός που αναγνωρίζει παραμένει στο αντικείμενο, από εκεί αρχίζει η κουβέντα μας. Από εκεί και πέρα με ποιούς όρους μπορεί να προχωρήσει το ένα και με ποιούς το άλλο; Και στο επίπεδο των φιλοδοξιών που είπαμε στη αρχή μέχρι που εξαντλούνται οι φιλοδοξίες της αναγνωρίσεως από τις φιλοδοξίες της κατανοήσεως; Μπορούμε να καταλάβουμε μια γάτα αν δεν καταλάβουμε τον εαυτό μας;… Δεν ξέρουμε τον μηχανισμό της συνειδήσεως ξέρουμε όμως τη λειτουργία της, ξέρουμε δηλαδή το αποτέλεσμα της, δεν αναγνωρίζει, κατανοεί. Κατανοώ σημαίνει δεν βλέπω (μόνο) τη γάτα, αλλά λέω και, γάτα, δηλαδή σύμβολο, δεν το υπαινιχθήκατε το είπατε σαφώς, επομένως εκεί αρχίζει η κουβέντα. Μπορεί να έχουμε και σε πιο βαθμό αλγοριθμικές αντιμετωπίσεις προβλημάτων; …Δεν είμαι αντίπαλος της τεχνολογίας δεν το συζητάω, τα προβλήματα (συζητάω), είπατε καλούπια και μου άρεσε η λέξη. Αν μας πάνε σε καλούπια πάμε στο παράξενο και ενδιαφέρον φαινόμενο να έχουμε επαναλήψεις χρονικές που δεν είναι καθόλου κωμικές αλλά πολύ σοβαρές, και τις είχαμε, Κομμουνισμός, Ναζισμός.

Δείτε τη συζήτηση στο video που ακολουθεί.

«Χωρίς θεσμούς οι άνθρωποι αντιμετωπίζονται σαν ζώα. Χωρίς υποχρεώσεις οι άνθρωποι ζουν σαν ζώα». Σ.Ράμφος.

 

Το Ελληνικό Ίδρυμα Ευρωπαικής και Εξωτερικής Πολιτικής  διοργάνωσε την Πέμπτη 7 Απριλίου 2011 συζήτηση στο Βυζαντινό μουσείο με θέμα, κρίση νομιμοποίησης κράτους και θεσμών και ομιλητές τους: Απόστολο Δοξιάδη, Στέλιο Ράμφο και Χαρίδημο Τσούκα. Την συζήτηση συντόνισε ο δημοσιογράφος Δημήτρης Μητρόπουλος.

 

15: 49. Στέλιος Ράμφος: ..Χωρίς θεσμούς οι άνθρωποι αντιμετωπίζονται σαν ζώα. Χωρίς υποχρεώσεις οι άνθρωποι ζουν σαν ζώα.

 


<p>&Kappa;&rho;ί&sigma;&eta; &nu;&omicron;&mu;&iota;&mu;&omicron;&pi;&omicron;ί&eta;&sigma;&eta;&sigmaf; &kappa;&rho;ά&tau;&omicron;&upsilon;&sigmaf; &kappa;&alpha;&iota; &theta;&epsilon;&sigma;&mu;ώ&nu;. from <a href=»https://vimeo.com/user4029864″>Aviothal</a> on <a href=»https://vimeo.com»>Vimeo</a>.</p>

Σχολιάζοντας μια φράση του Στέλιου Ράμφου. Ιωάννης Παπαδόπουλος. (19 2 2019).

— «Δεν βλέπω φώς…»
— «Να το φτιάξεις!»

Αυτό το λιτό δίστιχο το διατύπωσε πριν από δύο περίπου χρόνια ο σπουδαίος μας διανοητής Στέλιος Ράμφος. Έξι λεξούλες που συμπυκνώνουν βαθύ νόημα και αποτυπώνουν σημειολογικά ένα από τα πάγια και θεμελιώδη προβλήματα τής σύγχρονης Ελλάδος. Την ακινησία της μέσα στο ρου τής Ιστορίας.

Πόσοι άραγε αναζητούν να φτιάξουν ή να συντελέσουν έμπρακτα στο να φτιαχτεί «φώς» σε αυτόν τον, κατά τα άλλα, ηλιόλουστο τόπο; Μη το ψάχνετε∙ ελάχιστοι
.

Δεν θα δικάσουμε κανέναν εδώ. Είναι συλλογική η ευθύνη για το συγκεκριμένο εθνικό έλλειμμα. Και η αιτία είναι εύκολο να διαγνωστεί:
Είναι η Ελλαδική μας κουλτούρα που δεν εμπεριέχει αυτόν τον δημιουργικό τρόπο αντιμετώπισης τής συλλογικής ζωής. Για την ακρίβεια, δεν εμπεριέχει κανέναν δημιουργικό τρόπο, μιας και είναι κυρίως κουλτούρα αναζήτησης τού έτοιμου -και εύκολου- δρόμου. Είμαστε κοινωνία αναζήτησης δικαιωμάτων και αποστροφής προς τις υποχρεώσεις.

Παραδοσιακά, μονίμως αναζητάμε έναν μυστικό χάρτη με την έτοιμη διαδρομή προς κάποιο κρυμμένο θησαυρό του οποίου (προφανώς κάποιοι άλλοι…) δήθεν αποθησαύρισαν τα πλούτη -αδιάφορα πώς- φυλάσσοντάς τον για εμάς.
Σύμφωνα με αυτή την εθνική μας αυταπάτη, η ζωή θεωρείται ένα πεδίο ήδη «προ-απονεμημένων» δικαιωμάτων για εξασφαλισμένη ευημερία τής οποίας είμαστε εκ γενετής δικαιούχοι. Και όταν τα πράγματα δεν πάνε όσο ρόδινα θεωρούμε ότι μάς οφειλόταν, δεν κοιτάμε πώς εμείς θα τα βελτιώσουμε αλλά αναζητούμε τον φταίχτη που μας αποστέρησε τα μυρωδάτα ρόδα.

Για τη πλειονότητα των ανθρώπων, ψυχολογικά μέσα τους, η ευημερία λογίζεται ως πάγιο δικαίωμα. Πρόκειται βέβαια για μία τεράστια καταστροφική πλάνη, καθότι η ευημερία είναι απλώς μία *δυνατότητα*, ένας στόχος, μία επιδίωξη. Για να έχεις όμως την ευκαιρία να τη βιώσεις, πρώτα πρέπει να την κατακτήσεις με τη προσπάθειά σου (παρ’ εκτός και αν είσαι απλά πολύ τυχερός), κυρίως εν μέσω τής συλλογικής προόδου, ενώ και η διατήρησή της απαιτεί συνεχή μέριμνα και κόπο.

Η πλάνη αυτή είναι κυρίως ψυχολογική, καθότι συντελείται ως επί το πλείστον στο υποσυνείδητο. Και μιας και το γενικό πνεύμα κουλτούρας και παιδείας μας δεν προάγει την αυτοπαρατήρηση και την αυτογνωσία, σπανίως συνειδητοποιείται ως τέτοια, οπότε η πλάνη συνεχίζει να τρέφεται εκεί ανενόχλητη. Αν ρωτήσεις τους ανθρώπους δεν θα το εκφράσουν ποτέ άμεσα πως θεωρούν την ευημερία δικαίωμα, όμως ούτε θα τους ακούσεις να λεν ότι είναι κάτι για το οποίο θα πρέπει να μοχθήσουν. Απεναντίας, θα έχουν να πούν πολλά αφηγήματα για το ποιοι (άλλοι) μονάχα φταίνε που η ευημερία δεν δηλώνει παρούσα.

Η ζωή ποτέ δεν ήταν εύκολη, παρ’ εκτός αν ήσουν βασιλιάς ή κάτι αντίστοιχο. Ανέκαθεν το πλαίσιό της ήταν κυρίως μόχθος, πόνος και αγωνίες. Δεν χρειάζεται καν να επιχειρηματολογήσουμε για αυτό∙ όποιο κεφάλαιο τής Ιστορίας και αν τυχόν διαβάσει κανείς, καθίσταται αμέσως αυταπόδεικτο. Παραδόξως όμως οι σύγχρονοι Έλληνες θεωρούσαν -και θεωρούν- ότι ο βίος είναι από μόνος του ένα πεδίο δεδομένης ευδαιμονίας και ότι οι συγκεκριμένες καταστάσεις είναι το πάγιο σημείο εκκίνησης και αναφοράς του. Μέχρις ότου πέσαμε στο βαθύ πηγάδι και καταλάβαμε ότι μάλλον δεν είναι έτσι.
Όντως το καταλάβαμε;
Δεν νομίζω…

Είμαστε ένα έθνος που στάση ζωής μας είναι η διαμαρτυρία, το παράπονο, ο θυμός για κάποιους και για ό,τι δεν έχουμε ή χάσαμε. Για όσα νιώθουμε πως μας λείπουν, κυριαρχεί το ψυχολογικό δόγμα ότι λείπουν επειδή κάποιος μας τα αποστέρησε. Ότι, «κανονικά», είμασταν εκ προοιμίου τιτλούχοι τους και θα έπρεπε να τα έχουμε σε πλεόνασμα, αν κάποιες κακόβουλες δυνάμεις δεν διατάρασσαν αδίκως αυτή τη «φυσική νομοτέλεια».

Αν δεν βλέπεις φώς, μη ψάχνεις ποιος θα στο φέρει έτοιμο.
Να το φτιάξεις εσύ!

Μόνο έτσι προχωράει δημιουργικά ο κόσμος. Αλλιώς, μαραζώνεις και αφανίζεσαι, διότι κάποιοι άλλοι, παραδίπλα, θα νοιαστούν να το κάνουν εκείνοι για δικό τους όμως λογαριασμό∙ και όταν πια το πετύχουν, εσύ δίπλα τους θα μοιάζεις ανύπαρκτος.

Εάν είναι να ξαναδούμε ποτέ εθνικό φώς, θα πρέπει απαραιτήτως να το φτιάξουμε∙ και να το φτιάξουμε ΕΜΕΙΣ, μόνοι μας∙ να καλλιεργήσουμε τις προϋποθέσεις για τη γέννηση και διατήρηση τής φλόγας του. Ο τόπος μας σκοτείνιασε όχι επειδή κάποιο περαστικό σύννεφο έκρυψε παροδικά τον ήλιο, οπότε κάνοντας υπομονή ο αέρας θα φυσήξει το σύννεφο μακριά και το φως θα ξαναλάμψει. Σκοτείνιασε διότι αφεθήκαμε να παρασύρει το σκαρί μας ο άνεμος τής απερισκεψίας και μας ξέβγαλε σε σκοτεινιασμένους κόσμους πάνω σε ξερά βράχια.

Για να βγούμε από αυτή τη σκοτεινιά που μας πνίγει, για να φτιάξουμε αυτό το φώς, δύο είναι τα πιο κρίσιμα βήματα : «Επίγνωση Καταστάσεως» και, «Ανάληψη Δημιουργικής Ευθύνης». Ούτε γκρίνιες, ούτε κακοί εχθροί, ούτε κρυμμένοι θησαυροί και καλοί μεσσίες, που όλα τους αναδύουν οσμή συνειδησιακής παρακμής.
Μόνο έτσι φτιάχνεται «Φώς». Ατυχώς, αυτά τα βήματα έχουν εκλείψει ως κουλτούρα από το εθνικό μας γίγνεσθαι, καθιστώντας την απόδραση ακόμα δυσκολότερη.

Η λέξη «Φώς», σε αυτό το δίστιχο, έχει και έναν επιπλέον συμβολισμό υψηλής αξίας και έμπνευσης .
Το φώς έχει μία πολύ ξεχωριστή ιδιότητα: Από τη φύση του δεν μπορεί να γεννηθεί πολωμένο, οπότε εκπέμπεται προς κάθε κατεύθυνση, ακτινοβολώντας παντού και φωτίζοντας αδιακρίτως τούς πάντες!

Και όταν παραπονιόμαστε λέγοντας «Δε βλέπω φως», κατα κύριο λόγο το εννοούμε για τα δημόσια πράγματα, για το περιβάλλον τής κοινής μας ζωής. Οπότε αυτό που αποτελεί πρόκληση να φτιάξουμε, για να έχει χρήσιμο νόημα, αφορά σε ό,τι θα αποδώσει ένα συλλογικό ξημέρωμα που θα φεγγοβολήσει παντού.

Έτσι, όταν φτιάχνεις κάτι που σημειολογικά ισοδυναμεί με φώς, τότε ωφελείται υποχρεωτικά το σύνολο. Αυτό, στη μίζερη Ελλάδα τής διχαστικής αντιπαλότητας, τού ατομικού συμφέροντος, τού φατριασμού, τής κατσίκας τού γείτονα, συνιστά από μόνο του μία σπουδαία συνειδησιακή επανάσταση!

Διότι σε ένα τοπίο κατάφωτο από ένα τέτοιο δημιουργικό πνεύμα συλλογικότητας, ωφελούμαστε διπλά: Καί άμεσα από αυτό που εμείς παράγουμε, κυρίως όμως με έμμεσο τρόπο: μέσω της ωφέλειας που αντανακλάται πίσω καί σε εμάς από τη συνολική βελτίωση του περιβάλλοντος ζωής μας.

Προς ώρας εξακολουθούμε ακόμα να αναζητάμε το «κρυμμένο» φώς που τάχα μας περιμένει σε κάποιο ξεχασμένο σεντούκι να βγει να μας αγκαλιάσει επειδή «έτσι»∙ επειδή μας το χρωστά η μοίρα… Μας διέφυγε όμως κάτι σημαντικό: Ότι το φως δεν αποθηκεύεται. Το φώς παράγεται μονάχα «εδώ και τώρα». Ή λοιπόν ξέρεις να το παράγεις και το κάνεις σταθερά, ή αλλιώς βυθίζεσαι στα σκοτάδια τής ακινησίας.

Και για χάρη αυτής τής πλάνης, τού έτοιμου (όμως ανύπαρκτου) φωτός, παραδώσαμε τις ζωές μας σαν λευκή επιταγή σε ανθρώπους παρτάλια τής δημόσιάς ζωής μας. Σε ό,τι πιο χαμηλό και κούφιο υπήρχε εκεί έξω, καθιστώντας το ηγεσία. Αλλά όταν επιλέξεις να σε καθοδηγεί το χαμηλό, το σκουπίδι, ανάλογος θα καταλήξει και ο προορισμός σου. Ένας τόπος ζοφερός δυσώδης και ανήλιος, όπου οι δυνάμεις τής αποσύνθεσης αποδιαλύουν την σύνθετη πολιτισμική ύλη σε ακατέργαστο πρωτογενές υλικό,
Εκεί βρίσκεται η Ελλάδα σήμερα. Σε τροχιά πολιτισμικής παρακμής και ψυχοσωματικής αποσύνθεσης, ανέμπνευστη, ασύνειδη, παραιτημένη και αφημένη στο ευτελές.

Αν δεν βλέπεις, φώς, τότε να το φτιάξεις!

Κι αν δεν ξέρεις πώς, ψάξε με σύνεση να εντοπίσεις εκείνους που ξέρουν. Όχι κάποιους που απλώς «θα σε διαβεβαιώσουν ότι ξέρουν», αλλά εκείνους που σου δείχνουν εμπράκτως τον τρόπο και μπορούν ίσως να τον διδαξουν, που ήδη κρατάνε στο χέρι έναν πυρσό με σπινθηρίζον φως και σε προσκαλούν σε μία διαδρομή εξόδου από τα σκοτάδια, προειδοποιώντας σε για τις δυσκολίες. Γιατί όποιος σου υπόσχεται ξανά άκοπους πανηγυρικούς δρόμους κρατώντας ένα φαναράκι μπαταρίας, είναι ένας ακόμα βλάξ ή απατεώνας που νοιάζεται να εκμεταλλευτεί το συναίσθημα και την αγωνία σου.

Η χώρα μας βρίσκεται σε ένα ιστορικής σημασίας σταυροδρόμι επιβίωσης: Ή φτιάχνουμε επειγόντως το δημιουργικό φώς να μας φωτίζει διαδρομή μέλλοντος ή, συνεχίζουμε ως έχει, έρμαια στις τρέχουσες δυνάμεις παρακμής, έως την ολοκλήρωση τής εθνικής μας αποσύνθεσης. Και αυτό δεν είναι απλώς σχήμα λόγου∙ συντελείται ήδη, κάτω από τη μύτη μας.