Πολιτισμικός Απολογισμός. Σχόλιο Γιώργου Θαλασσινού (02 01 2017).

2-1-2017-2-09-30-%ce%bc%ce%bc

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Με αφορμή το τέλος του 2016 μοιράζομαι μαζί σας σκέψεις μου σχετικά με τις πολιτισμικές μας αγκυλώσεις.

Δεν έχουμε κράτος γιατί η οικογένεια είναι πάνω από αυτό.

Η δολοφονία του Καποδίστρια είναι το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα για την κατανόηση των πολιτισμικών μας αγκυλώσεων ως προνεωτερικής κοινωνίας, κοινωνίας δηλαδή, που δεν κατάφερε να βιώσει την Αναγέννησή της και ζει στη σερνάμενη παρακμή του Μεσαίωνά της.

Τι θέλω να πω: Ο συνεκτικός ιστός των προνεωτερικών κοινωνιών είναι οι δεσμοί αίματος και ο τόπος, δηλαδή η οικογένεια, ο κουμπάρος, η παρέα, ο συντοπίτης, το χωριό κτλ.

Ο άνθρωπος δηλαδή «εν σχέση», με τους συγγενείς και τον τόπο αλλά στην υλικότητα τους (Κυριολεκτικά ο ένας μέσα στον άλλον). Αυτή η περιχώρηση στον τόπο και στο αίμα που δημιουργεί αρχικά μια αίσθηση ζεστασιάς και δεξιώσεως, αποτελεί συγχρόνως όριο αποκλεισμού.

Συνέχεια ανάγνωσης

Ο Στέλιος Ράμφος στο «Βήμα Magazino» (25 12 2016)

26-12-2016-11-54-52-%cf%80%ce%bc

Πώς μπορεί να προκόψει το κράτος; «Πρέπει, πριν από όλα, στο κράτος να ακουμπήσουμε τα συναισθήματα που ακουμπάμε στην οικογένειά μας ή στην εντοπιότητά μας. Το κράτος προκόβει όταν συναισθηματικά το στηρίζουμε. Εμείς, συναισθηματικά, ακόμη το εκμεταλλευόμαστε με τα ρουσφέτια που ζητάμε».

Για να διαβάσετε ολόκληρη τη συνέντευξη πατήστε εδώ.

ΑΝΤΙ ΕΥΧΕΤΗΡΙΟΥ ΚΑΡΤΑΣ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ. (2016).

Christmas 2013

Η εικόνα της συνθέσεως απεικονίζει κατασκευή της εικαστικού Ελένης Κρίκκη, συμμαθήτριας από τις παρακολουθήσεις των διαλέξεων του Στέλιου του Ράμφου, και λεκτικό μέρος από την ενασχόλησή μου με την ποίηση. Να είστε όλες και όλοι καλά.

Με εκτίμηση

Γιώργος Θαλασσινός.%ce%ba%ce%bf%ce%b9%cf%84%ce%ac%cf%87%cf%84%ce%b7%ce%ba%ce%b1

Αφιερωμένο στα αθώα θύματα του κάθε πολέμου.

20-12-2016-2-34-51-%ce%bc%ce%bcΈθρεψε

ο χρόνος

κόκκαλα

λευκά,

πέτρινα

βήματα

που ήρθανε

στο φως,

το τέλος τους

για να

μετρήσει.

Χώρος

στην ίδια

την εικόνα του

μπροστά,

μακριά

απ’ τις σκιές,

το μυστικό

που άφησε,

μέσα τους

να κυλήσει.                                   Γ. Θ.

Ήρθαν οι λέξεις.

10-12-2016-12-21-57-%ce%bc%ce%bc

 

Ήρθαν οι λέξεις

σιωπηλές,

στις ίδιες

τις εικόνες τους,

μέσα

κρυσταλλωμένες.

Φθόγγοι

ανείπωτοι,

του άλαλου θυμού

που τις κοιτά,

να κρατηθεί κατάματα

όσο ο νούς μπορέσει.

Μοίρα

σκληρή

του διχασμού,

φώνημα

άτοπο ξανά,

τα ίδια

τα κομμάτια του,

να πρέπει

να χωρέσει.                                                       Γ.Θ.

Είναι η εθνική συναίνεση εφικτή στην Ελλάδα; (Αναδημοσίευση 13 12 2013)

Megaro

Με βάση το ως άνω ερώτημα, οι: Τάσος Γιαννίτσης, Λουκάς Τσούκαλης και Στέλιος Ράμφος, αναπτύσσουν τις απόψεις και τα επιχειρήματά τους, σε μια ανοιχτή συζήτηση που έλαβε χώρα στο Μέγαρο Μουσικής την 13η Δεκεμβρίου του 2013.

6.42 – Ράμφος: Θέλω να πω ότι αυτό το στοιχείο, ας πούμε η έμφαση στην ιδιωτική πλευρά της ζωής, αντιστοιχούσε βεβαίως και σε ορισμένα συναισθήματα, άλλη η ανοιχτότητα μιας πόλεως και του δημοσίου βίου, κι άλλη η κλεισούρα μιας τέτοιας συνθήκης. Η κλεισούρα είχε ένα πρώτο χαρακτηριστικό γνώρισμα την πολύ έντονη ανάπτυξη συναισθημάτων δυσπιστίας. Ένας σημαντικός συγγραφέας του 11ου αιώνος ο Κεκαυμένος ας πούμε,  λέει, προς Θεού μην καλέσεις άνθρωπο μέσα στο σπίτι, να προσέξεις πρέπει να κρύψεις τη γυναίκα η τα κορίτσια γιατί θα τα πάρει, μη  τολμήσεις να εμπιστευθείς κανέναν.

Συνέχεια ανάγνωσης

Ο Στέλιος Ράμφος στο Athens Voice, 26-11-2015.

Πεντέλη

«Κάθε φορά που έχουμε κυβερνητική αλλαγή, το πρώτο που αλλάζουμε είναι οι Γενικοί Γραμματείς υπουργείων. Γιατί; Γιατί αυτοί είναι η μπότα του κράτους στη διοίκηση. Χρησιμοποιήσαμε το δημόσιο για λόγους πελατειακούς και τινάξαμε την μπάνκα στον αέρα».

Για να διαβάσετε την συνέντευξη πατήστε εδώ.